Հայաստանի Հանրապետության վարչապետի պաշտոնին նոր նշանակումից հետո, ըստ էության, երևի թե բավարար կլիներ նմանօրինակ մի վերնագիրը՝ հետագա որևէ մեկնաբանության ավելորդության կամ ամեն ինչ ինքնըստինքյան պարզ լինելու առումով: Ինչպես հին սովետական անեկդոտում է, առանց գրելու էլ ամեն ինչ այլևս պարզ է: Հայաստանում տարիներ շարունակ իշխող համակարգը, ըստ էության, գտավ իր երջանկությունը՝ ի դեմս Հովիկ Աբրահամյանի վարչապետության, և Աբրահամյանն էլ, բնականաբար, իր երջանկությունը գտավ՝ ի դեմս վարչապետի պաշտոնի: Բոլորը գոհ են և երջանիկ, կամ, ինչպես ասում են, «բոլորի համար ընդունելի» վարչապետացված:
Պատահական չէ, որ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնում է մեկը, որն իր կարիերայի կայուն աճը սկսել է առաջին նախագահի իշխանության մեջ, շարունակել և ամրապնդել երկրորդ նախագահի իշխանության օրոք, իսկ գագաթնակետին է հասցնում երրորդ նախագահի իշխանության ժամանակաշրջանում: Այսինքն՝ Հովիկ Աբրահամյանը, ըստ էության, Հայաստանի իշխանական համակարգի եռամիասնության պես մի բան է, կամ, այսպես ասած, իշխող համակարգի «սուրբ երրորդության» խորհրդանիշ: Սա Հայաստանի երկու տասնամյակի պետական ընթացքը հետևողականորեն ոչնչացրած, 1995 թվականից ի վեր ընտրակեղծիքով վերարտադրվող իշխանական համակարգի համալիր ռևանշն է Հայաստանի ապագայի, ապագա սերնդի նկատմամբ: Ռևանշ, որին հասնում է ողջ համակարգը իր իշխանականներով ու ոչիշխանականներով, որոնք վարչապետի պաշտոնանկությունը հռչակեցին իրենց հաջողությունը, ու երևի թե նոր վարչապետի, այսինքն՝ Հովիկ Աբրահամյանի նշանակումն էլ որակելու են որպես իրենց հաջողության շարունակությունը: Գուցե հայտարարված շուրջօրյա հանրահավաքներն էլ սահուն կերպով կարող են վերակազմակերպվել Հովիկ Աբրահամյանի աջակցության հանրահավաքների:
Այս ամենը Հայաստանում տեղի է ունենում մի ժամանակաշրջանում, երբ աշխարհում ակտիվ գործընթացների արդյունքում Հայաստանի առաջ ի հայտ են գալիս նորանոր բազում արտաքին ու ներքին մարտահրավերներ, անվտանգության և, վերջապես, անկախության և ինքնիշխանության խնդիրներ, որոնց լուծումը պահանջում է Հայաստանում հաստատված քրեական և օլիգարխիկ համակարգի չեզոքացում, Հայաստանում լիովին նոր հասարակական, քաղաքական, տնտեսական հարաբերությունների պլանավորում և կառուցում ինքնիշխանության գաղափարի ելակետային հենքի վրա: Հայաստանում գործող համակարգը լիովին ցույց է տվել այս մարտահրավերների հարցում իր սնանկությունը: Հայաստանում գործող համակարգը իր դիմությամբ և այսպես ասած ընդդիմությամբ հավանություն է տվել Հայաստանի համար նվաստացուցիչ զարգացումներին դեպի Մաքսային միություն ճանապարհին:
Եվ սակայն, այս ամենով հանդերձ, այսօր հենց այս համակարգն է ռևանշ վերցնում ապագայի հանդեպ, այսօր այս համակարգն է ինքնահաստատվում Հայաստանի անկախության և ինքնիշխանության հաշվին: Այլ կերպ ասած, այսօր Հայաստանի թիկունքն է մերկացվում, անկախ պետականությունը դրվում է քրեական-օլիգարխիկ համակարգի զոհասեղանին: Եվ սա է Հայաստանի պատասխանը փոթորկվող աշխարհին:
Լուսանկարը՝ News.am-ի
