Հարցազրույց Վիկտոր Յանուկովիչի հետ

– Բարև Ձեզ պարոն Յանուկովիչ:

– Բարև ձեզ:

– Ինչպե՞ս եք:

– Առայժմ լավ:

– Ասում էին` Դուք մահացել եք:

– Այո, մի քանի օր առաջ արթնացա և իմացա, որ մահացել եմ:

–Դուք նամակ էիք գրել, որով խնդրել էիք Վլադիմիր Պուտինին զորք մտցնել Ղրիմ:

– Այո, մահանալուց առաջ ես նամակ էի գրել: Ինձ արդեն ասել են:

– Իսկ հետո ինչպե՞ս կենդանացաք:

– Վլադիմիր Վլադիմիրովիչը զանգահարեց և ասաց, որ ես կենդանի եմ:

– Պարոն Յանուկովիչ, Կիևից ի՞նչն եք ամենից շատ կարոտում:

– Իմ իշխանությունը:

– Բայց դուք այլևս իշխանություն չունեք այնտեղ:

– Դրա համար էլ կարոտում եմ:

– Իսկ հնարավոր չէ՞ր կանխել հեղափոխությունը:

– Գիտե՞ք, հեղափոխությունը նման է թմրամոլության:

– Ինչպե՞ս:

-Սկզբում մտածում ես` երբ ուզես կկանխես այն, հետո երբ ուզում ես կանխել, արդեն ուշ է լինում:

– Հայաստանում շատերն են ոգևորվում Ուկրաինայի հեղափոխությամբ, երազում են, որ այստեղ էլ լինի հեղափոխություն:

– Մի անեկդոտ պատմե՞մ:

– Պատմեք:

– Անապատ: Մի սևամորթ տղա քայլում է` հյուծված, ծարավ: Հանդիպում է ջինին: Ջինը ասում է` 3 ցանկություն ասա և ես կիրագործեմ: Տղան թե` «Ուզում եմ լինել սպիտակ, մոտս միշտ ջուր լինի և շրջապատված լինեմ կանանցով: Ջինը կատարում է ցանկությունը. Տղան դառնում է սպիտակ զուգարանակոնք կանացի զուգարանում:

– Ի՞նչ եք ուզում ասել:

-Զգույշ եղե՛ք ձեր երազանքներում, նրանք կարող են իրականանալ, բայց ոչ այնպես ինչպես դուք էիք պատկերացնում:

– Ներեցե՛ք պարոն Յանուկովիչ, ինձ զանգում են:

– Այո, հանգիստ խոսե՛ք:

–Ալո, այո ես եմ, այո… Պարո՛ն Յանուկովիչ, Հայաստանի ոչ իշխանական ուժերն էին: Նրանք միավորվել էին և զանգահարել ինձ, որ ձեզ փոխանցեմ իրենց առաջարկը:

– Ի՞նչ առաջարկ:

– Ասում են, դարձե՛ք Հայաստանի նախագահ:

– Ինչու՞:

– Դե նրանք ցանկանում են հեղափոխություն անել, բայց չի ստացվում: Եթե դուք դառնաք նախագահ, հեղափոխությունը կստացվի և ձեզ կվռնդեն իշխանությունից:

– Բայց…

– Հա, վերջում էլ ասացին` ինչո՞վ է Հայաստանը պակաս Ուկրաինայից:

– Լավ, կմտածեմ:

– Իսկ ի՞նչ կանեիք եթե ժամանակը հետ տայիք, պարո՛ն Յանուկովիչ:

– 3 տարի առաջ, Մոնտե Կառլոյում 5 միլիոն տարվեցի, դա հետ կբերեի:

– Հաճա՞խ եք խաղում:

– Երբեմն հաճախ: Ի դեպ, ձերոնք էլ էին այնտեղ:

– Նրանք է՞լ տարվեցին:

– Այո:

– Քանի՞ միլիոն:

– Նրանք խաղում էին տարածքների, գործարանների, գույքի վրա:

– Իսկ ովքե՞ր էին:

– Չեմ կարող ասել, ներեցե՛ք:

– Պարո՛ն Յանուկովիչ, Ձեզ չի՞անհանգստացնում Ձեր հեղինակությունը:

– Այսի՞նքն:

– Դե, Դուք անհաջողակ նախագահ եք:

– Այո, բայց ես անհաջողակ միլիարդատեր եմ:

– Ձեզ մոտ կոռուպցիայի մակարդակը շատ բարձր էր:

– Այո:

– Իսկ ինչու՞ իշխանությունները չէին պայքարում դրա դեմ:

– (ծիծաղում է):

– Ինչու՞ եք ծիծաղում:

– Իսկ ինչպե՞ս կարող է հասարակաց տունը պայքարել մարմնավաճառության դեմ:

– Դուք չե՞ք վախենում Քադաֆիի ճակատագրին արժանանալ:

– Քադաֆիի ճակատագրին բոլոր նախագահներն էլ կարող են արժանանալ: Հարցն այն է, թե ու՞մ ձեռքերում նրանք կհայտնվեն անօգնական ժամանակ:

– Դուք վերջին անգամ ե՞րբ եք հանդիպել պարոն Պուտինին:

– Մի քանի օր առաջ, իր առանձնատան նկուղում:

 – Ի՞նչ էիք անում նկուղում:

 – Նա մի մեծ նկուղ ունի, որտեղ գտնվում են Նապոլեոնի, Հիտլերի, Ստալինի և այլոց խրտվիլակները: Նրանք բոլորը նստած են կլոր սեղանի շուրջ, իսկ կենտրոնական մասում նստում է Պուտինը և նրանց հետ քննարկում աշխարհի ճակատագիրը:

 – Իսկ նրանք խոսու՞մ են:

 – Նրանք լռում են, բայց չէ՞որ լռությունը համաձայնության նշան է:

 – Իսկ այդ օրն ի՞նչ որոշեցին:

 – Նիստը կիսատ մնաց:

 – Ինչու՞:

 -Տիկին Մերկելը զանգեց պարոն Պուտինին, նա էլ ասաց որ խորհրդակցության է Նապոլեոնի, Ստալինի և Բիսմարկի հետ:

 – Հետո՞:

 -Հետո տիկին Մերկելը զայրացած ասաց` «պարոն Պուտին, Դուք կորցրել եք իրականության զգացումը» ու դրեց լսափողը: Իսկ երբ ես վերադարձա, պարոն Պուտինը Հիտլերի հետ գնացել էր Երուսաղեմ` աղոթելու:

 – Իսկ Դուք ու՞ր էիք գնացել:

 – Գնացել էի պարոն Չերչիլի համար կոնյակ բերելու:

 – Հիմա ի՞նչ եք պատրաստվում անել, պարո՛ն Յանուկովիչ:

 – Ես ապրելու տեղ չունեմ, ինձ հետևում են:

 – Դիմե՛ք Վլադիմիր Վլադիմիրովիչին:

 – Օ ո՛չ, ես նրանից եմ փախչում:

 – Ինչու՞:

 – Նա ինձ ճնշում է, ստիպում է մահանալ և հետո կենդանանալ, նամակներ գրել տարատեսակ: Ասում է, որ կուղարկի Մայդան, եթե խելոք չպահեմ ինձ: Ինձ ասում է փալաս: Իր հեռախոսի մեջ անունս գրել է փալաս: Նա նույնիսկ երազներում է գալիս ու տանջում ինձ: Խնդրում եմ, օգնե˜ք ինձ:

 – Իսկ Դուք փորձե՞լ եք դիմել Հայաստանի իշխանություններին:

 -Այո, ես զանգեցի Հայաստանի նախագահական նստավայր, բայց միացավ Կրեմլի օպերատորը:

 – Եվ ի՞նչ ասաց:

 -Ասաց, որ Հայաստանը ժամանակավորապես անհասանելի է: Հետո տղայիս խնդրեցի, որ Եվրոպայից զանգի:

 – Եվ ի՞նչ ասաց օպերատորը:

 -Ասաց` Հայաստանը անջատված է, կամ գտնվում է ռադիո ծածկույթից դուրս:

 – Պարո՛ն Յանուկովիչ, ի՞նչ խորհուրդ կտաք Հայաստանի իշխանություններին:

 – Իսկ կարո՞ղ եմ երգելով:

 – Իհարկե:

 – Прощай, родная мать,

 Не смог твой сын понять,

 Совсем элементарного,

 НЕ НАДО ВОРОВАТЬ.

 –Պարո՛ն Յանուկովիչ, ես Ձեզ 3 լուր ունեմհայտնելու` մեկըլավ, մեկըսովորական, իսկմյուսըվատ: Որի՞ցսկսեմ:

 – Սկսե՛ք լավից:

 –Այս հարցազրույցը իմ երեևակայության մեջ է: Հարցազրույցից հետո Դուք կարող եք մնալ այստեղ: Այստեղ շատ ապահով է, Ձեզ ոչ ոք չի վնասի:

 – Իսկապե՞ս: Ի˜նչ հրաշալի է:Ես կմնամ, շնորհակալ եմ շատ: Կարևորը Պուտինից հեռու լինեմ: Իսկ սովորակա՞ն լուրը:

 – Ես հարցազրույցներ եմ վերցնում տարբեր հայտնի մարդկանցից, իսկ հարցազրույցից հետո նրանք բոլորով մնում են այստեղ, միասին:

 – Շատ լավ: Իսկ վա՞տ լուրը որն է:

 

– Իմ նախորդ ֆուտուրիստական հարցազրույցը Վլադիմիր Պուտինի հետ էր: