Թավշյա հեղափոխության առիթով ԱՄՆ արձագանքին տված վարչապետ Փաշինյանի բնորոշումը, որ հնչեց խորհրդարանում՝ «զրո արձագանքի» մասին, ի պատասխան հայ-ամերիկյան հարաբերության վերաբերյալ պատգամավոր Արման Բաբաջանյանի հարցադրման, դարձավ հանրային քննարկման առարկա՝ հայ-ամերիկյան հարաբերության թեմայով:
Խոսել այդ թեմայի կարևորության մասին՝ նշանակում է չխոսել ոչինչ: Հայ-ամերիկյան հարաբերությունն ունի հույժ կարևոր նշանակություն բոլոր առումներով, սակայն դրան զուգահեռ՝ ակնառու է, որ կա այդ հարաբերության վերաբերյալ ընդհանրապես տարածված պատկերացումների վերանայման խնդիր նոր աշխարհակարգի ձևավորման բարդ ու դինամիկ աշխարհաքաղաքական զարգացումների համարժեքության տիրույթում: Այդ իմաստով պատգամավոր-վարչապետ հարցուպատասխանը նպաստեց թեմայի շուրջ հանրային ուշադրության աշխուժացմանը՝ միաժամանակ, սակայն, կարծես թե չունենալով այդ ուշադրության շրջանակում բովանդակային շարունակություն ու արձագանք, և այդ համատեքստում էլ հնարավոր է հանրության արձագանքը, իհարկե՝ այս դեպքում մեդիա և փորձագիտական հանրության արձագանքը, գնահատել «զրո»:
Հասկանալի է, որ ինչպես ամերիկյան արձագանքին վարչապետի բնորոշումը, այնպես էլ այս դեպքում «զրո» բնորոշումը բացարձակ և բացառիկ չէ, այլ գերազանցապես փոխաբերական, ընդհանուր անհրաժեշտությունների և արդիականության հետ համեմատության համատեքստում: Սակայն այս խնդիրը իսկապես ունի բովանդակային համալրման և պատկերացումների վերափոխման անհրաժեշտություն, որպեսզի դուրս բերվի մեխանիկական գնահատումների շրջանակից, թե՝ մենք ԱՄՆ դաշնակից չենք, մենք ռուսական վեկտորի վրա ենք և ըստ այդմ՝ դրանով պետք է չափենք հայ-ամերիկյան հարաբերության հեռանկարը, ու ըստ այդմ՝ հետևում է տրամաբանական եզրակացություն, որ Հայաստանն ԱՄՆ-ից չպետք է ունենա մեծ սպասելիքներ: Սա իրավիճակի առավել քան պարզունակացում է, ինչը ոչ միայն համարժեք և հարիր չէ պետական սուբյեկտությանն ընդհանրապես, այլև մասնավորապես Հայաստանի աշխարհաքաղաքական և ռեգիոնալ տեղին ու դերին ու նաև՝ Միացյալ Նահանգների աշխարհաքաղաքական դերակատարությանը:
Հայաստանն ու Նահանգներն ունեն ընդհանուր լրջագույն շահեր, և եթե չունեն դաշնակցային կարգավիճակ, դա ամենևին չի նշանակում, որ արգելափակվում է երկխոսության, քաղաքական հարաբերության հնարավորությունը: Ավելին, իրավիճակի պարզեցված կամ պարզունակացված գնահատումը արգելափակում է առաջացնում մեր մտքերում ու պատկերացումներում, և խնդիրը ձևավորվում, խցանումը առաջանում է այստեղ, ոչ թե հայ-ամերիկյան հաղորդակցությունում: Միաժամանակ անկասկած է, որ այդ հաղորդակցությունն ունի լրջագույն թե՛ ախտահարման, թե՛ ֆիլտրացիայի, թե՛ բացման կարիք:
Թավշյա հեղափոխությունից հետո ադապտացիայի շրջանը հատուկ է բոլոր հարաբերություններին, և այլ կերպ լինել չէր էլ կարող: Միաժամանակ բնականոն է այն, որ առաջանում են խնդիրներ՝ կապված նախորդ համակարգի հետ հարաբերությունների ռեժիմից նոր իշխանության և նոր իրավիճակի հետ հարաբերության տրամաբանության անցման փուլում: Որովհետև արմատապես տարբեր են եղել նաև հարաբերության հայաստանյան կողմի սուբյեկտների բնույթը և մոտեցումները: Սակայն սրանք ոչ թե հայ-ամերիկյան հարաբերության ապագայի վերաբերյալ վախճանաբանական եզրահանգումների, այլ հակառակը՝ բովանդակային նոր «դիսկուրսի» առիթ են, որովհետև ի վերջո՝ նաև Նահանգների համար շատ կարևոր է հասկանալ ոչ միայն այն, թե ինչի է ունակ Հայաստանի նոր իշխանությունը, այլ նաև այն, թե հանրությունն ինչի է ունակ նոր հնարավորությունների և իրողությունների պայմաններում, որտեղ ստեղծագործական ներուժի գործադրման և դրսևորման ազատությունը աներկբա փաստ է:
