«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Եվրախորհրդարանի պատգամավոր Եվգենի Կիրիլովը
– Պարոն Կիրիլով, ձեր կարծիքով, Կազանի եռակողմ հանդիպումից հետո կողմերին լուրջ կորուստնե՞ր են սպասվում:
– Կազանի հանդիպումից ամենաշատը տուժել են սովորական մարդիկ: Նրանք շարունակում են ապրել մեկուսացված, աղքատության մեջ, առանց զարգացման և օգնության հեռանկարների: Այս մտահոգիչ իրավիճակը շարունակում է արդեն երկու տասնամյակ, և կարծում եմ` նախագահները պետք է ավելի շատ մտահոգվեն մարդկանց առօրյա կյանքով և ճակատագրով:
– Ի՞նչ եք կարծում, հակամարտության խաղաղ կարգավորման հեռանկարներ դեռ գոյություն ունե՞ն: Կազանի բանակցություններից անմիջապես հետո Ադրբեջանը անցկացրեց բավական լայնամասշտաբ ռազմական շքերթ: Կարելի՞ է այս ուժի ցուցադրումը ազդակ համարել ուղղված Մոսկվային և Երևանին` առ այն, որ Բաքուն ղարաբաղյան կարգավորման այլ տարբերակ չի տեսնում, քան ռազմական ուղին: Ձեր կարծիքով, ղարաբաղյան հակամարտությունը կարո՞ղ է ուժային ճանապարհով լուծվել:
– Քանի դեռ երկու կողմերը ունեն քաղաքական կամք լուծելու հակամարտությունը` խաղաղ կարգավորման հեռանկարներ դեռ կան: Կարգավորման որևէ այլ ճանապարհը պետք է բացառել: Այն չպետք է լուծվի ուժի կիրառման միջոցով, դա չի բխում կողմերի և ամբողջ տարածաշրջանի շահերից: Այսպիսի անցանկալի զարգացումների դեպքում երկու պետություններն էլ հսկայական բացասական հետևանքների առջև կկանգնեն, ինչը շատ մեծ մարդկային, քաղաքական և տնտեսական գին կպահանջի: Հետևաբար ես հույս ունեմ, որ չնայած այս անհամաձայնությանը, առողջ բանականությունը կհաղթի, և կողմերը կշարունակեն խաղաղ ճանապարհով լուծման ելքեր փնտրել:
– Կազանի բանակցությունների ավարտին մի շարք պարբերականներ գրել էին, թե Ռուսաստանի նախագահը շատ դժգոհ է մնացել անարդյունք բանակցությունների առիթով և անգամ մտորում է ղարաբաղյան բանակցային գործընթացից դուրս գալու մասին: Հնարավոր համարո՞ւմ եք, որ Մոսկվան իսկապես կարող է հետ մղվել կարգավորման գործընթացից: Եվ եթե Մոսկվան հետ մղվի բանակցային գործընթացից, նրա տեղը չի գրավի՞ Վաշինգտոնը:
– Ռուսաստանի դերը բանակցային գործընթացում շատ կարևոր է, և կարծում եմ` այս երկիրը կշարունակի նույն ակտիվությունը ցուցաբերել: Այսպիսի հանդիպումների ժամանակ նախապատրաստման փուլը ավելի կարևոր է: Շատ դժվար է նոր պայմաններ առաջադրելը բուն հանդիպման ժամանակ:
Ակնհայտ է, որ նախագահները միմյանց նկատմամբ վստահություն չունեն, և ես կարծում եմ` բանակցություններ վարողները պետք է ավելի շատ երաշխիքներ տան կողմերին` նրանց վստահությունը ստանալու համար: Ես համոզված եմ, որ դժվար չի նման երաշխիքներ ստանալը, եթե կողմերը հստակ սահմանված դիրքորոշումներով հանդես գան:
