«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցը «Վերելք» հիմնադրամի նախագահ, քաղաքական վերլուծաբան Արծրուն Պեպանյանն է։
–Պարոն Պեպանյան, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, թե մտադիր է հրաժարական տալ, որպեսզի արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ կայանան։ Ըստ Ձեզ, որքանով է պատեհ այդ մտադրությունը։
-Որպեսզի որևէ մեկը կարողանա ճշտորեն գնահատել այդ քայլի պատեհությունը, անհրաժեշտ պայման է, որպեսզի տիրապետի այն ինֆորմացիոն բազային, ինչին տիրապետում է վարչապետ Փաշինյանը: Հետևաբար, տարատեսակ ենթադրությունների, մտավախությունների կամ ոգևորությունների հիման վրա արվող առաջարկները, խորհուրդները այս պարագայում չեմ կարծում, թե որևէ արժեք կարող են ունենալ Փաշինյանի որոշման մեջ:
Այստեղ կարծում եմ տրամաբանական է այն, որ վարչապետը և իր քաղաքականություն մշակող թիմը կայացնեն ներքին և արտաքին խմորումների մասին իրենց ունեցած ինֆորմացիայից բխող որոշում, դա և դրա հիմնավորումները ներկայացնեն ժողովրդին, և յուրաքանչյուրը իր մեջ որոշի՝ աջակցու՞մ է այդ որոշմանը, թե՞ ոչ:
–Երեք խորհրդարանական ուժեր՝ ՀՀԿ-ն, ԲՀԿ-ն եւ ՀՅԴ-ն քվեարկեցին աղմկահարույց օրինագծի օգտին, ինչից հետո վարչապետը հեռացրեց ԲՀԿ-ին եւ ՀՅԴ-ին կառավարության կազմից։ Ո՞րն էր այդ ուժերի նման վարքի պատճառը, արդյո՞ք այլ ուժ է կանգնած նրանց թիկունքում։
-Ակնհայտ և բնական է, որ այդ ուժերը փորձում են դիմադրել, սակայն այստեղ չպետք է այդ բոլոր ուժերին նույնացնել, քանի որ դիմադրության մղող դրդապատճառները կարող են տարբեր լինել՝ անձնական շահից մինչև պետական շահ:
Հայաստանում իր ողջ պատմության մեջ միշտ էլ արտաքին ուժերն իրենց մասնակցությունն են ցուցաբերել ներքաղաքական կյանքում այս կամ այն չափով, և բնական է, որ այսօր նույնպես այդ արտաքին ուժերը վերադիրքավորման պրոցեսների մեջ են. հեղափոխությունը առհասարակ մի երևույթ է, որը խառնում է բոլոր խաղաքարտերը, անկախ այդ հեղափոխության իրականացնողից, և սկսվում են նոր վերադասավորումներ: Եթե դեկտեմբերին անցկացվեն ընտրություններ, ապա հավանական է ապագա ԱԺ-ում գերակշռող լինեն Քաղաքացիական պայմանագիրը և Սասնա ծռեր կուսակցությունը. երկրորդը ընդծգված հակառուսական տրամադրություն ունի, իսկ առաջինը թեև խոսքով հակառուսական չի հանդիսանում, սակայն պետական ապարատում ընդգրկված ներկայացուցիչների մեծ մասն ունեն արևմտյան աշխարհայացք և դրանից բխող ուղղվածություն: Այս ամենը հաշվի առնելով, բնական և տրամաբանական է, որ ռուսական կողմը փորձի դաշտը հակակշռելուն ուղղված քայլեր անել:
Որպեսզի ներկա փուլում բալանսավորվեն համաշխարհային բևեռները ու հեռու մնանք անհարկի ցնցումներից, ցանկալի է, որ վարչապետը ընդգծված արևմտյան կողմնորոշում ունեցող որոշ պաշտոնյաների փոխարինի ազգային կամ հայաստանակենտրոն մտածողություն ունեցողներով, ինչը փոքր-ինչ կհանդարտեցնի ռուսական անհանգստությունները, որն էլ կնպաստի ներքաղաքական կայունությանը:
–Ձեր կարծիքով, ի՞նչ զարգացումներ են հնարավոր երկրում։
-Արդեն նշեցի, որ հեղափոխությունները խառնում են տվյալ երկրի ողջ խաղաքարտերը, հետևաբար զարգացումները կարող են լինել ցանկացած ձևի և բովանդակության՝ կործանումից մինչև թռիչքային վերելք: Մնում է մենք բոլորով անհրաժեշտ ողջախոհություն դրսևորենք և բացառենք առաջին տարբերակը:
–Ի՞նչ պիտի անի իշխանությունը, որ չի անում։ Արդյո՞ք այն գնում է այլ ուղիով, թե կարո՞ղ է կրկնել նախորդ իշխանությունների սխալները։
-Որպեսզի իշխանությունը հաջողի, անհրաժեշտ պայման է, որ խորապես պարզի, թե ինչո՞ւ 1990 թվականի իշխանությունը ունենալով ժողովրդի լիակատար աջակցություն, տապալվեց: Ինչպես նաև պարզի, թե ինչո՞ւ մենք ունեինք մարտյան Հայաստանը, ապա ուրվագծի, թե ինչ Հայաստան է անհրաժեշտ ունենալ համաշխարհային և տարածաշրջանային մարտահրավերներին դիմակայելու նպատակով: Դրանից կբխի, թե ինչ քաղաքացի է անհրաժեշտ նման Հայաստան ունենալու համար, և ի վերջո այս հարցերի պատասխաններն ունենալուց հետո իշխանությունը պիտի մշակի այն ռազմավարությունը, որը քայլ առ քայլ այս երկու՝ սկզբնական և վերջնական կետերը կմիացնի միմյանց: Այս մասով ուզում եմ տեղեկացնել, որ ես դիմել եմ վարչապետ Փաշինյանին՝ առաջարկելով պետական մակարդակով հետազոտել վերը բերված հարցերը, սակայն ցավոք սրտի դեռևս պատասխան չեմ ստացել: Իսկ հետազոտվա՞ծ են արդյոք այդ հարցերը Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցության կողմից, թե՞ ոչ, կարծում եմ կյանքը ցույց է տալիս:
–Ի՞նչ վտանգներ եք տեսնում պետության եւ ժողովրդի համար ներկա պայմաններում։
-Արդեն ասացի, որ իշխանության գլխավոր խնդիրը պիտի լինի իրապես գնահատել համաշխարհային և տարածաշրջանային մարտահրավերներն և ապա դրանց դիմակայելու ունակ պետություն և ազգ ձևավորել: Եթե սա չարվի, եթե պետությունը ձևավորվի ոչ թե այս պահանջից, այլ ինչ-ինչ մարդկանց ճաշակից ելնելով, եթե չունենանք պահանջվող կամքն ու կազմակերպվածությունն ունեցող ազգ, ապա լուրջ խնդիրների առաջ կկանգնենք հետզհետե խառնակող այս աշխարհում:
Սխալվելու իրավունք չունենք. սա պիտի հասկանանք:
