Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Ահմեդ Դավութօղլուն, որը երեկ Երևանում էր Սևծովյան տնտեսական համագործակցության կազմակերպության արտգործնախարարների հավաքին մասնակցելու համար, Հայաստանի արտգործնախարար Նալբանդյանի հետ հանդիպում է ունեցել, որից հետո պատասխանել է Թուրքիայի լրագրողների հարցերին: Նախ` հետաքրքրական է, որ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարը ի տարբերություն իր թուրք պաշտոնակցի, Հայաստանի լրագրողների համար ճեպազրույց կամ ասուլիս չի ունեցել: Սա, իհարկե, շատ բանի մասին է խոսում, առաջին հերթին սեփական հասարակության և այդ հասարակության կարևոր մաս հանդիսացող մեդիայի հանդեպ վերաբերմունքի մասին:
Ինչ վերաբերում է Դավութօղլուի հայտարարություններին, ապա նա ասել է, որ իր այցից առաջ թուրքական մամուլում տեղ գտած տեղեկությունները հայկական կողմին երկու շրջան Ադրբեջանին հանձնելու դիմաց սահմանի բացման առաջարկի վերաբերյալ, իրականությանը չեն համապատասխանում, և Թուրքիան նման առաջարկ Հայաստանին չի արել: Այնուհանդերձ, Դավութօղլուն ասել է, որ Թուրքիան ցանկություն ունի Հայաստանն էլ ներգրավել թուրք-վրաց-ադրբեջանական կովկասյան համագործակցության օղակ:
Թուրքիայի արտգործնախարարի հայտարարություններում պետք է արձանագրել մի շատ կարևոր արտահայտություն: Նա ասել է, որ հանդիպումները պետք է ավելի հաճախակի լինեն, իսկ երևանյան հանդիպումով «հոգեբանական մի պատնեշ է հաղթահարվել»: Ի՞նչ պատնեշի կամ ավելի շուտ` ո՞ր կողմում առկա պատնեշի հաղթահարման մասին է խոսում Դավութօղլուն: Այդ հոգեբանական պատնեշ կոչվածը Հայաստանի՞ կողմից էր, թե՞ Անկարայի, ի՞նքն է ինչ-որ պատնեշ հաղթահարել հայկական կողմի համար, թե՞ Հայաստանն է հաղթահարել հոգեբանական ինչ-որ պատնեշ: Ըստ երևույթին այս հարցը կոնկրետ պատասխան չունի, և հայտարարությունն արված է ավելի շատ տպավորության համար:
Այսինքն` Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարարը փորձում է թողնել ինտրիգային տպավորություն, ինչի համար էլ ընտրված է «հոգեբանական պատնեշ», ըստ էության, վերացական հայտարարությունը, որը մի կողմից ինչ-որ բանի մասին խոսում է, մյուս կողմից` չի խոսում որևէ առարկայական, կոնկրետ, շոշափելի բանի մասին և չի ենթադրում որևէ բանի համար պատասխանատվություն:
Այս տեսանկյունից ակնհայտ է դառնում Թուրքիայի գլխավոր խնդիրը, հնարավորինս շուտ 2015-ին ընդառաջ ձևավորել հայ-թուրքական ինչ-որ շփումների իմիտացիոն գործընթաց: Եվ այս հարցում Թուրքիան երևի թե ունի բոլոր գերտերությունների աջակցությունը` այն իմաստով, որ միջազգային հանրության համար էլ այդ գործընթացը՝ թեկուզ իմիտացիոն, շատ կարևոր է Թուրքիայի հանդեպ հայկական հարցով կոշտ պահանջների բացակայությունը հիմնավորելու, արդարացնելու համար:
Եվ այս տեսանկյունից, դեկտեմբերի 12-ի ռաունդը կարելի է ասել, որ անցել է Թուրքիայի թեկուզ փոքր, բայց առավելությամբ, առավել ևս, որ նրա հանդեպ այդ հարցում թեկուզ մինչև 2015 թվականի ապրիլի 25-ը բարեհաճ են լինելու միջազգային մրցավարները: Եվ էլ առավել ևս, որ Հայաստանն իր պետական քաղաքականության վերջին մի քանի դրսևորումներով ինքն է իրեն զրկել «միջազգային մրցավարական կոմիտեի» համակրանքից:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
