Սերժ Սարգսյանի երկար սպասված խոսքը հնչեց, իսկ դրանից ստացված տպավորությունն ու մեսիջները բավականին բազմիմաստ են:
Ակնհայտ է, որ Սարգսյանի խոսքը անհամեմատ տարբերվում էր նրա կուսակիցների միանշանակ մերժումներից, որ հնչում էին վերջին օրերի ընթացքում: Սակայն դժվար է նաև ասել, որ Սարգսյանն «այո» ասաց երկխոսելու ընդդիմության կոնկրետ առաջարկին: Նա «այո» ասաց երկխոսելու գաղափարին ընդհանրապես, բայց կոնկրետ առաջարկը մերժեց՝ փոխարենը չանելով օրակարգային փոխադարձ առաջարկություն:
Սերժ Սարգսյանն ընդամենը ցրեց պատասխանատվությունն իշխանական դաշտով՝ Հովիկ Աբրահամյանի, Տիգրան Սարգսյանի և Կարեն Կարապետյանի վրա՝ թերևս առաջնորդվելով «բաժանիր, որ տիրես» հայտնի կարգախոսով: Նա ըստ երևույթին հաշվարկել է ընդդիմության դիմաց դնել համակարգի առանձին սեգմենտներին, բաժանել պատասխանատվությունը, որպեսզի ինքն էլ հայտնվի արբիտրի դերում: Չէ՞ որ մրցավարն է տնօրինում ժամանակը. Թուրքիայի հետ թեկուզև անհաջող, բայց ֆուտբոլ խաղացած Սերժ Սարգսյանը գուցե լավ է յուրացրել այդ սկզբունքը, որը փորձում է կիրառել ընդդիմության հետ ներքաղաքական շախմատում:
Սակայն պետք է նկատել, որ Սերժ Սարգսյանին թերևս հաջողվեց իր պատասխանով բավական հմտորեն խուսափել ընդդիմության կոնկրետ շախից: Բանն այն է, որ Սարգսյանն ըստ էության ընդդիմությանն ուղարկելով այսպես ասած իշխանության չորս կողմը, այդուհանդերձ խուսափեց կտրուկ մերժողական տերմիններից և իմաստային ձևակերպումներից՝ մնացյալը թողնելով ընդամենը ունկնդիրների մեկնաբանությանը:
Ինչպե՞ս է մեկնաբանելու այդ ամենը Հայ ազգային կոնգրեսը: Խոսքը տվյալ դեպքում, իհարկե, Կոնգրեսի առաջնորդի, ոչ թե տարբեր գործիչների մեկնաբանության մասին է: Կասկած չկա, որ ընդդիմության դեպքում էլ վճռորոշը լինելու է այն, թե ինչ կասի կամ կմտածի Տեր-Պետրոսյանը, ինչ ձևակերպում կտա իրավիճակին և ինչպես կմեկնաբանի Սերժ Սարգսյանի արձագանքը, ինչպես կընկալի և կհորդորի ընկալել Կոնգրեսի համակիրներին: Իսկ առաջնորդի մեկնաբանությունն ամենայն հավանականությամբ կլինի հունիսի 30-ի հանրահավաքին, որտեղ էլ, հավանաբար, հասարակությանը կներկայացվի իշխանության խոսքին Կոնգրեսի արձագանքի մասին որոշումը:
Բայց կարծես թե նկատելի է, որ Կոնգրեսի համար ստեղծվել է «կամ-կամ»-ի որոշակի իրավիճակ: Մյուս կողմից, կարծես թե ակնհայտ է, որ Սերժ Սարգսյանը Կոնգրեսի համար թողել է այսպես ասած մեկնաբանության պատեհ անցքեր: Մասնավորապես, կարելի է յուրօրինակ պատվիրակություն ընկալել Հովիկ Աբրահամյան-Տիգրան Սարգսյան-Կարեն Կարապետյան եռյակը, և ասել, որ Սերժ Սարգսյանն անուղղակի, բայց ձևավորել է պատվիրակություն: Բացի այդ, առավել ևս կարելի է պատվիրակության պատրաստակամություն համարել նրա միտքը, թե կարող են բանակցել կոալիցիայի ներկայացուցիչների հետ: Այլ կերպ ասած, ընդդիմությունը կարող է մեկնաբանել, որ Սերժ Սարգսյանը մասամբ արձագանքել է իր առաջարկին, և միայն օրակարգի հարցում է հայտնել անհամաձայնություն:
Փաստ է թերևս, որ չնայած բավականաչափ ընդհանրականությանը, Սերժ Սարգսյանի պատասխանն ըստ էության լուծեց երկու ուժերի համար ներկայիս գլխավոր խնդիրը՝ գործընթացի շարունակականության հիմքի ապահովումը: Իսկ թե արդյո՞ք դա գլխավոր խնդիր է նաև պետության համար՝ երկու ուժերը դեռ պետք է ապացուցեն իրենց սկսած գործընթացի արդյունավետությամբ: Դժբախտաբար այն ներկայումս բավական ցածր է թե ծավալի, թե դինամիկայի առումով:
