Հասարակությունն ակտիվորեն քննարկում է խորհրդարանում տեղի ունեցածը, երբ գլխավոր դատախազի քվեարկությունն ըստ էության վերածվեց Հայաստանի քաղաքական համակարգի ինդիկատորի` ցույց տալով, թե ինչքան է այդ համակարգում տարածվել ինտրիգայնությունը, պալատական խարդավանքների ավանդույթը, հասարակության հանդեպ անազնվությունը, երեսպաշտությունն ու ցինիզմը: Մյուս կողմից, սակայն, Հայաստանի հասարակությունը կարծեք թե պետք է այս ամենից բոլորովին չզարմանար: Այսինքն` տեղի ունեցածը ամենևին չպետք է Հայաստանի քաղաքական համակարգի համար հայտնագործություն լիներ: Այստեղ խնդիրը, ըստ երևույթին, հասարակության մեջ է: Խնդիր այն իմաստով, որ այն շերտ առ շերտ է ձերբազատվում պատրանքներից, որ տածում էր քաղաքական համակարգի կարևորագույն օղակի՝ ընդդիմության հանդեպ:
Իշխանությունների վերաբերյալ հասարակական կարծիքը Հայաստանում վաղուց է ձևավորված, ընդ որում` բավական ամրացած և անբեկանելի, և ամենակարևորը՝ միանգամայն օբյեկտիվ ու ադեկվատ: Իսկ ահա ընդդիմության հանդեպ վերաբերմունքը շատ ավելի շերտավորված է: Խնդիրն այն է, որ ընդդիմությունն ինքը շերտավորված է: Այստեղ իշխանության պես չէ, երբ ուղղակի ի սկզբանե պարզ է, որ միանգամայն անկեղծ տարրերը ուղղակիորեն հինգ րոպե անգամ չեն մնա այս համակարգում: Ընդդիմության համակարգում անկեղծ տարրերը շատ են, շատ են ազնիվ, հասարակության հետ բաց աշխատանքի կողմնակիցներն ու այդպիսի վարք դրսևորողները: Իսկ այդ հանգամանքը հասարակության մեջ նպաստում է ընդհանուր ընդդիմության հանդեպ որոշակիորեն իռացիոնալ մոտեցումների ձևավորմանը, չնայած այն հանգամանքին, որ առանցքային, հանգուցային պահերին ընդդիմություն համակարգը միշտ էլ առաջնորդվել է իշխանություն համակարգի տարբեր սեգմենտների հետ հասարակության հաշվին կնքված գործարքներով: Առնվազն վերջին երեք տարիներին հենց միայն այդ գործարքներն են բնորոշել Հայաստանի քաղաքական համակարգի ամբողջականությունը՝ կրկնում ենք, առանձին բացառություններով հանդերձ: Այդ բացառությունները որոշումների կայացման վրա ունեցել են գրեթե զրոյական ազդեցություն: Սակայն այս ամենով հանդերձ, ամբողջական համակարգի հանդեպ վերաբերմունքի հստակեցման և, այսպես ասած, լիարժեք ադեկվատացման համար պահանջվում են նորանոր օրինակներ, որոնցից մեկն էլ հենց Գլխավոր դատախազի քվեարկությունը եղավ:
Իհարկե, վստահաբար կարող ենք պնդել, որ սա բոլորովին էլ վերջին օրինակը չի լինելու, այսինքն` դեռ կպահանջվեն նորանոր օրինակներ: Սակայն պետք չէ նաև հուսահատվել, որովհետև կասկած չկա, որ քաղաքական համակարգ կոչվածը նոր օրինակները շատ չի ուշացնի:
Մյուս կողմից, այս համակարգը պարզապես ունակ չէ ավելիին ոչ միայն սուբյեկտիվ, այլ նաև մի շարք օբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով: Այս համակարգն իր ակունքներով, տեսակով և մտածողությամբ է այդպիսին և ավելիին ընդունակ չէ: Այդ իսկ պատճառով էլ համակարգը ոչ միայն իր իշխանական մասի դեմ է կռիվ տալիս, այլ նաև հասարակության մեջ տեղի ունեցող նորի ցանկացած որոնումների դեմ, որովհետև այդ նորը ոչ միայն իշխանություններին է սպառնում, այլև ամբողջական քաղաքական համակարգին, այն կազմող տեսակին և մտածողությանը:
Համենայն դեպս, թարմանալու, նոր արյունով ներարկվելու բոլոր հնարավորությունները ընդդիմության համակարգը բաց է թողել` առաջնորդվելով բացառապես կլանելու տրամաբանությամբ և ինքն էլ դառնալով իշխանության նույն տրամաբանության զոհը: Թեև, իհարկե, զոհ դառնալու հանգամանքը օրեցօր կասկածելի է դառնում, որովհետև եթե այս ամենում զոհ կա, ապա դա հասարակությունն ու պետությունն են:
Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի
