Հրազդանի երկարամյա քաղաքապետ Արամ Դանիելյանը, ում անչափահաս որդին նախօրեին հոր ծառայողական մեքենայով մահուցու ելքով վրաերթի էր ենթարկել մի քաղաքացու, մուննաթ է գալիս լրագրողների վրա, ովքեր իբրև թե դժբախտությունը քաղաքականացնում են: Իրականում` Դանիելյանը հայաստանցի զոռբա իշխանավորի սովորական կերպար է, ով լրագրողներից նեղսրտելու խորքային պատճառ ունի: Դա այն է, որ եթե չլինեին լրագրողները, այս հանցագործությունը «հայկական» տարբերակով «կջրվեր». մահացածի ընտանիքի բերանը կփակեին` խաթրով ու վախեցնելով, մի երկու կոպեկն էլ` քննիչի գրպանը հաստատ չէր «ծակի»: Ծայրահեղ դեպքում` կանեին այն, ինչ դեպքի օրն արել էին, երբ քաղմաս էր ներկայացել քաղաքապետի վարորդը` կեղծ մեղայականով, թե ինքն է եղել մեքենայի ղեկին:
Հենց լրագրողները խանգարեցին, որ այս կեղծ վարկածը հիմնական դառնա քննության համար: Լրագրողներին բարոյականության դասեր տվող քաղաքաքապետը կիլոմետրերով հեռու է բարոյականությունից, հակառակ դեպքում` երկու օր առաջ, երբ արդեն դժբախտացրել էին մի ընտանիքի, չէր փորձի դժոխքի վերածել նաև երկորոդ ընտանիքի կյանքը` կամիկաձեի կարգավիճակով քաղմաս ուղարկելով իր անմեղ վարորդին:
Դանիելյանը գերազանցել է իր պաշտոնական լիազորությունները` փորձելով քննությունը դնել կեղծ հետքի վրա: Նման պաշտոնյան նույն պահին պրտք է հրաժարական տա կամ պաշտոնանկ արվի, եթե, իհարկե, մենք ապրում ենք նույնիսկ ոչ թե քաղաքակիրթ, այլ օրենքը փոքրիշատե հարգող երկրում: Արամ Դանիելյանի արարքում նաև կոռուպցիոն դրսևորում կա: Ծառայողական մեքենայի չարաշահումը քաղաքակիրթ երկներում ընկալվում է որպես կոռուպցիա: Իսկ այս դեպքում չարաշահունը ճչացող է` ի՞նչ գործ ուներ մեքենան քաղաքապետի տան բակում, եթե, մանավանդ, քաղաքապետը պնդում է, որ այն սպասարկող վարորդն աշխատանքի չի եղել, ինչպե՞ս հայտնվեցին ծառայողական մեքենայի բանալիները քաղաքապետի անչափահաս որդու մոտ:
Մենք, իհարկե, գիտենք արժեքային դեգրադացիայի ինչպիսի միջավայրում է մեծանում Դանիելյանի որդին, սակայն շեշտը դնում ենք իրավակական հարցերի վրա` շրջանցելով խնդրի բարոյական բաղկացուցիչը, բարոյականություն չփնտրելով մի տեղ, որտեղ այն գոյություն չունի: Այսօր, երբ Հրազդանում հողին է հանձնվելու անմեղ մի քաղաքացու մարմին, ուզում ես ցասումով Դանիելյանի դեմքին շպրտել` քանի դեռ քո նմանները քաղաքապետ են, դժբախտությունը բոլորից անպակաս կլինի:
