«Դաշնակցությունը» հրապարակել է արտագաղթի կանխարգելման ծրագիր, որի շուրջ համախմբվելու կոչ է անում ամբողջ հասարակությանը: Հայաստանի քաղաքական ուժերը չեն դադարում օրիգինալ լինելու փորձեր կատարել: Ծանոթանալով «Դաշնակցության» ծրագրին, համենայնդեպս այն նկարագրություններին, որ արել են ծրագիրը ներկայացնող կուսակցականները, ակնհայտ է դառնում, որ սա առնվազն առերևույթ ընդամենն օրիգինալության փորձ է:
Բանն այն է, որ «արտագաղթի կանխարգելման ծրագիր» ասվածը ոչ այլ ինչ է, քան այն, ինչ ըստ էության ասում են արդեն տարիներ շարունակ Հայաստանի բոլոր ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը կամ ընդդիմադիր ներկայացող ուժերը՝ բիզնեսի և քաղաքականության տարանջատում, օրինականություն, արդարություն, արդարադատություն, իրավահավասարություն, ներդրումային միջավայրի բարելավում, տեղական արտադրողի խթանում, ազատ մրցակցություն, բարոյականություն և այլն:
Հիմա կարելի է սրա անունը դնել ինչ ասես՝ արտագաղթի կանխարգելման ծրագիր, զարգացման ծրագիր, միևնույն է՝ էությունը դրանից չի փոխվում: Ընդ որում, էության դեմ որևէ հարց չկա էլ: Ամեն ինչ շատ ճիշտ է շարադրվում արդեն մոտ երկու տասնամյակ: Մեկը մեկին փոխարինող կամ իրար լրացնող ընդդիմությունները շատ հարթ են շարադրում անելիքները: Ավելին, նույնիսկ ինչ-որ չափով արդեն իշխանություններն են նման ծրագրեր ներկայացնում: Սակայն այս ամենով հանդերձ, սայլը տեղից չի շարժվում, և հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ:
Նույն էությամբ, բայց միգուցե տարբեր դասավորություններով կարգախոսների, բարի ցանկությունների կամ թեկուզ ծրագրերի անունները փոխելով՝ արդյո՞ք մենք մոտենում ենք դրանց իրագործելիությանը: Խիստ կասկածելի է: Կասկածելի է, օրինակ, այն, որ հասարակությանը նման ծրագրեր ներկայացնող քաղաքական ուժը մյուս ձեռքով էլ իր ներկայացուցիչներն է ունենում Հայաստանն այս վիճակին հասցրած իշխանական համակարգում՝ դեսպաններ մատակարարելով այս համակարգին:
«Դաշնակցության» կարկառուն գործիչներից ոմանք պաշտոնի առաջարկ են ստացել և ընդունել, իսկ կուսակցությունն էլ դեմ չի եղել: Միգուցե դաշնակցական դեսպանները գնալու են և արտասահմանցի մեր հայրենակիցներին համոզեն վերադառնա՞լ կամ վերաբնակվե՞լ Հայաստանում: Սա արդեն այլ հարց է: Եթե, օրինակի համար, ՀՅԴ Բյուրոյի ներկայացուցիչ Վահան Հովհաննիսյանը հայտարարի, որ ի տարբերություն Հայաստանի մյուս դեսպանների՝ իր խնդիրը արտասահմանում լինելու է ոչ թե սեփական բիզնեսները դասավորելը, այլ մեր հայրենակիցներին վերադարձի հարցում համոզելը, ապա սա արդեն շատ ավելի լուրջ է, քան ցանկացած գեղեցկատես ծրագիր: Այլապես, Հայաստանի քաղաքական ուժերը մի ձեռքով լուսավոր ապագային միտված գեղեցիկ ծրագրեր են կազմում, մյուս ձեռքով բավական մութ գործարքների և պայմանավորվածությունների մեջ են մտնում իշխանական համակարգի այս կամ այն թևերի հետ՝ արդյունքում դյուրահավատ հասարակությանը թողնելով կոտրած տաշտակի առաջ:
Երևի ժամանակն է ծրագրերին նոր անուններ տալու փոխարեն մտածել արդեն իսկ եղածները նոր մարդկանցով փորձելու մասին: Այլապես նույն մարդիկ տարբեր անուններով նույն ծրագրերը շրջանառում են արդեն մաշվելու աստիճան: Ծրագրերը չեն մաշվում իհարկե, այլ՝ հասարակությունը: Իսկ ծրագրերը միշտ նոր են, որովհետև ոչ ոք ձեռք չի տալիս դրանց: Իշխանությունն իր գեղեցիկներն ունի, իսկ ընդդիմություններն էլ ժամանակ չունեն իրենցն առաջ տանելու հարցում բեկումնային քայլեր անելու, որովհետև զբաղված են իշխանությունների ծրագրերից դուրս չմնալու ջանքերով:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
