Սերժ Սարգսյանը գերմանական «Բիլդ» պարբերականին տված հարցազրույցում Գերմանիայի պատգամավորներին կոչ է անում չվախենալ Էրդողանից և ընդունել Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչող օրինագիծը: «Երբ մարդ կարճաժամկետ քաղաքական շահերի պատճառով մեկ անգամ զիջում է անում, ապա ևս մեկ անգամ կանի: Եվ դա վատ է ոչ միայն Գերմանիայի համար, այլ նաև Եվրոպայի և ամբողջ աշխարհի»:
Այն, որ Սերժ Սարգսյանը փորձում է վախենալ-չվախենալու, զիջել-չզիջելու դաս տալ գերմանացիներին, իսկապես զվարճալի է: Բանն այն է, որ այդ դասը կամ կոչը անում է մարդ, որը Գերմանիայի և գործնականում ամբողջ Եվրոպայի առաջ «իրականացրել» է 2013 թվականի սեպտեմբերի 3, երբ եվրաասոցացման գնացող Հայաստանը, որը բարեհաջող ավարտել էր բանակցությունը Եվրամիության հետ, մի քանի անգամ հավաստիացրել էր, թե նախաստորագրելու է Եվրաասոցացման համաձայնագիրը և նոր մակարդակի է բարձրացնելու Եվրամիության հետ հարաբերությունը, երբ այդ ընթացքում Մաքսային կամ Եվրասիական միության անդամակցության հավանականության մասին, անգամ այդ հարցը քննարկելու մասին որևէ բառ անգամ չարտաբերած Երևանը մեկ գիշերում հայտարարեց 180 աստիճան շրջադարձի մասին: Եվ այդ ամենը տեղի է ունեցել Եվրոպայի, այդ թվում՝ եվրոպական առաջատար Գերմանիայի աչքի առաջ:
Այն, որ Սերժ Սարգսյանը այդ որոշումը կայացրել է որպես զիջում, ակնհայտ է Չեխիայի հայ համայնքի հետ նրա հանդիպմանը հնչեցրած հայտարարությունից, որը հետագայում արտահոսեց մամուլ: Սերժ Սարգսյանն ի պատասխան հարցի, թե արդյոք հասարակական կարծիքը, հայության կարծիքը հաշվի առե՞լ էր այդօրինակ որոշում կայացնելիս, ասել էր, թե չէր կարող մեկ գիշերում հարցնել ամբողջ հայության կարծիքը: Իսկ եթե պետության ղեկավարը ճակատագրական, կարևորագույն որոշումը ստիպված է կայացնել մեկ գիշերում, դա նշանակում է, որ նա որոշում է կայացրել վախի ազդեցության տակ և գնացել է զիջման: Եվ այն, որ Հայաստանը հենց այդպես է կայացրել որոշումը՝ հուշում է նաև ԵՏՄ անդամակցության արդյունքը կամ արդյունքի իսպառ բացակայությունը և դրա փոխարեն անցնող երկու տարում սպառնալիքների և վտանգների գերաճը:
Ահա այդ պարագայում շատ ավելի լավ կլինի, որ Սերժ Սարգսյանը հրաժարվի համարձակության, կամքի, սկզբունքայնության դասեր տալ Եվրոպայի, այն էլ՝ եվրոպական առաջատար պետություններից մեկի քաղգործիչներին, պատգամավորներին:
Բացարձակապես հակված չենք նրանց դիտարկել որպես սկզբունքայնության խորհրդանիշներ, բյուրեղապակյա կերպարներ: Ի վերջո՝ հենց այդ շրջանակներում է նաև, որ ծփում են ադրբեջանական նավթադոլարներն ու խավիարային դիվանագիտության այլ ատրիբուտները: Բայց բոլոր դեպքերում՝ սեպտեմբերի 3-ից հետո Սերժ Սարգսյանը լիովին կորցրել է Եվրոպային որևէ դաս տալու կամ որևէ բան հորդորելու բարոյական իրավունքը, միաժամանակ նաև ծանրակշիռ խոսքի, իր այդպիսի խոսքին կշիռ հաղորդելու հնարավորությունը: Ինչը շոշափելիորեն այլ կլիներ սեպտեմբերի 3 չլինելու դեպքում՝ անկասկած, էապես կանխարգելելով նաև Եվրոպայում ադրբեջանական խավիարի ընթացքը:
