Փետրվարի 12-ին նախագահական նստավայրում իշխանական ողջ «էլիտայի» հավաքն ու Սերժ Սարգսյանի ելույթն ավարտվեցին հայտարարությամբ, որ ապագա խորհրդարանում ոչ ոքի համար տեղը երաշխավորված չէ, և բոլորը պետք է աշխատեն ընտրության ընթացքի «բնականոնության համար»:
«Իհարկե, յուրաքանչյուր կուսակցություն, առավել ևս՝ նրա ղեկավարը, շահագրգիռ է ավելի շատ քվե ունենալ, բայց ինձ համար շատ ավելի կարևոր են ընտրությունների բնականոն ընթացքն ու օրինականությունը, քան դրանց արդյունքները»,- հայտարարել է Սերժ Սարգսյանը:
Այս հայտարարությունը, ըստ էության, դեղին քարտ է առաջին հերթին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանին՝ սահմանադրական փոփոխությունների ֆոնին: Սերժ Սարգսյանը հայտարարում է, որ Հայաստանի միջազգային հանձնառությունները պետք է լիարժեք կատարվեն: Ընտրությունների մասով այդ հանձնառությունները ըստ էության սահմանադրական փոփոխությունների տապալված հանրաքվեի հետևանքն են:
Այսինքն՝ հանրաքվեի տապալումը բերեց նրան, որ ուժգնացան շեշտադրումները առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների մասով, որ գալիս են Արևմուտքից: Հանրաքվեն իր «բնականոնության» առումով խայտառակ ձախողում էր, և ըստ էության այն մարսելու «գին» դարձավ առավել մեծ ուշադրությունը 2017-ին ընդառաջ: Իսկ հանրաքվեի շտաբի պետը, այսինքն՝ ընտրությունների կազմակերպիչը հենց Հովիկ Աբրահամյանն էր:
Այս տեսանկյունից, խոսելով այն մասին, որ առաջիկա ընտրությունները պետք է լինեն բնականոն, օրինակելի և բարձր կազմակերպվածությամբ՝ Սերժ Սարգսյանն ըստ էության անուղղակիորեն մատնացույց է անում հանրաքվեի տապալվածությունը: Վերջին հաշվով՝ նրանց համար, որոնք հավաքվել էին նախագահականում, այս ֆոնն առավել քան պարզ ու տեսանելի էր: Եվ ըստ էության նույնքան տեսանելի է նրանց համար, որ այդ՝ բավականին բացասական ֆոնը լրջագույն խնդիրների առաջ է դրել ողջ համակարգը, լրջագույն խնդիրներ Արևմուտքի մոտ:
Խոսելով Հայաստանի միջազգային հանձնառությունների մասին՝ Սերժ Սարգսյանը դահլիճում ներկա համակարգին ըստ էության ակնարկում էր, որ սահմանադրական հանրաքվեի խայտառակ որակների պատճառով իշխանական համակարգը հայտնվել է միջազգային խոշորացույցի տակ և ստիպված է եղել լուրջ պարտավորություններ ստանձնել: Այլ կերպ ասած՝ Սերժ Սարգսյանը սրանով համակարգին փոխանցում է, որ Հովիկ Աբրահամյանի կազմակերպական անարդյունավետության պատճառով համակարգը խնդիրներ ունի արտաքին կազմակերպությունների և արևմտյան տերությունների հետ:
Այս քողարկված, սակայն բավական հստակ մեսիջը, իհարկե, ունի ավելի խորքային նշանակություն՝ այն առումով, որ Աբրահամյանը ըստ էության իշխանական ազդեցիկ դիրքի համար պայքարում Սերժ Սարգսյանի հիմնական կամ գուցե միակ լուրջ մրցակիցն է, և այս իմաստով պայքարի կամ մրցակցության առանցքում եղած գործոններից կարևորը եղել և մնում է այն, թե առաջին դիրքի համակարգային վստահություն ստանալու համար ով ինչ կարգի պայմաններ կառաջարկի օլիգարխիային:
Ըստ էության, սա էր Սարգսյան-Քոչարյան պայքարի հիմքում, և սա է լինելու նաև Սարգսյան-Աբրահամյան մրցակցության հիմքում: Եվ այս կոնտեքստում մի կողմից՝ ստիպված լինելով խոսել փոփոխությունների մասին, մյուս կողմից՝ Սերժ Սարգսյանը փորձում է արտաքին աշխարհին հղելով փոփոխությունների իր պատրաստակամության ազդակը՝ համակարգին էլ ազդարարել, որ ինքը ստիպված է խոսել այդ մասին և գնալ նման քայլերի, որովհետև Աբրահամյանի կազմակերպած հանրաքվեն է ստիպել համակարգի անվտանգության համար ստանձնել այդ արտաքին հանձնառությունները:
Այլ կերպ ասած՝ ընդհանուր կոնտեքստում Սերժ Սարգսյանը, փորձելով դնել մասնավոր մի քանի ազդակներ, համակարգի համար դրանցից մեկը դարձրել էր այն, որ իշխանության մեջ ներկայումս իր մոտեցումն է առավել պրագմատիկն ու արդյունավետը, որը թույլ կտա համակարգին և ներսում, և դրսում լինել պաշտպանված, և որ ինքը ներկայումս զբաղված է այն խնդիրները հարթելով, որոնք համակարգի համար ստեղծվել են Հովիկ Աբրահամյանի կազմակերպչական ձախողման արդյունքում:
