168.am-ը գրում է. «Անցնող շաբաթվա տնտեսական ամենացնցող լուրն ամենևին էլ արտագնա աշխատանքի մեկնողների նոր հարկատեսակի հաստատման փորձը չէր: Ձերբակալվել է Հայաստանի տնտեսության ամենապինդ ու ամենաինքնատիպ գործիչներից մեկը` Գոհար Ենոքյանը: Նոր սերունդը նրան հիմնականում ճանաչում է` որպես քաղաքական գործիչ: Նախորդ գումարման ԱԺ-ում նա «Բարգավաճ Հայաստան» խմբակցության անդամ էր: 73-ամյա կնոջ ձերբակալությունը երիտասարդների համար տարօրինակության աստիճան դաժանության դրսևորում է:
Իսկ մեր քաղաքական գործիչներից ՀՀ ԱԺ 37 պատգամավոր իր մեջ ուժ գտավ տիկին Ենոքյանի խափանման միջոցը փոխելու միջնորդագիր ստորագրելու համար: Համապատասխան պահանջ-հայտարարություն տարածեց նաև ՀՀ Արդյունաբերողների և գործարարների միությունը: Դժվար է հիշել մեկ այլ դեպք, երբ ձերբակալված անձին նման աջակցություն է հայտնվում: Նման վերաբերմունքը պատահական չէ: Մեր խորհրդարանի պաշտոնական կայքում կարելի է ծանոթանալ տիկին Ենոքյանի կենսագրությանը: Նա Կարի արտադրական միավորման տնօրեն է աշխատել 1982-ից: Խորհրդային Միությունում կարի բոլոր ձեռնարկությունները ժամանակին համահունչ բոլշևիկյան անուններ ունեին:
Թե՛ Մոսկվայում, թե՛ բոլոր հանրապետություններում այդ ձեռնարկությունները կրում էին Կլարա Ցետկինի կամ կոմունիստական շարժման որևէ այլ կին գործչի անուն: Կամ էլ` «Բոլշևիչկա», «Կրասնի շվեյնիկ» ու այլ համապատասխան գաղափարա-քաղաքական անուններ էին կրում: Ու հանկարծ Հայաստանում հայտնվեց «Գարուն» անունով կարի արտադրական միավորում, որի տնօրենը 1985-ից Գոհար Ենոքյանն էր: Նա Հայաստանի տնտեսության իրական հատվածի եզակի կին մենեջերներից է, ով փորձեց ու կարողացավ հարմարվել 90-ականների տնտեսական նոր պայմաններին: Մինչ այդ 1989-ից Ենոքյանը ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր էր: Շատերն են հիշում նրա ելույթները հատկապես Ղարաբաղյան հարցի քննարկումների ժամանակ: Իր համար նոր` քաղաքական ոլորտում Ենոքյանը նույնքան համառ էր ու սկզբունքային: Քչերն են հիշում, որ գոյության վերջին տարիներին Խորհրդային Միությունը հայտնվել էր ֆինանսատնտեսական ծանր վիճակում:
Բայց 90-ին նա կարողացավ ԽՍՀՄ վարչապետ Նիկոլայ Ռիժկովին համոզել, որ «Գարուն» արտադրական միավորման համար տրամադրի մեկ մլն ԱՄՆ դոլար` նոր գերժամանակակից արտադրական ճապոնական հոսքագիծ գնելու համար: Հետո հետաքրքիր էր հետևել, թե ինչպես էր խորհրդային արժեհամակարգում ձևավորված խորհրդային տնօրենն աշխատում տնտեսական նոր համակարգում: Ինչպես էր հաջողում կնոջ հագուստի պատվերներ գտնել եվրոպական երկրներում: Խորհրդային գործարանները «սովոր» էին կնոջ զգեստը կարել տասնյակ-հազարավոր հատով: «Շիրպատրեբի» մասին է խոսքը: Իսկ նոր իրավիճակում եվրոպացի գնորդի համար յուրաքանչյուր զգեստից ընդամենը մեկ-երկու տասնյակ օրինակ էր պետք կարել: Ենոքյանն իրեն բնորոշ անկեղծությամբ փնթփնթում էր, բայց հաջողում գտնել հերթական պատվիրատուին:
Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուր կայքում
