Ազգային ժողովի նախագահ Գալուստ Սահակյանի կատարածից հետո Հայաստանի իշխանությունը ակտիվորեն փորձում է Վրաստանին համոզել, որ Սահակյան-Բիբիլով հանդիպումը «մասնավոր պատահականություն» էր: Ինչպես հայտնի է, Բիբիլովը Հարավային Օսիայի չճանաչված հանրապետության խորհրդարանի խոսնակն է: Այդ հանրապետության խորհրդարանի կայքում, իսկ հետո նաև օսական մամուլում տեղեկություններ էին հրապարակվել, որ Բիբիլովը պաշտոնական հանդիպում է ունեցել Հայաստանի խորհրդարանի նախագահի հետ, և երկկողմ հարցեր են քննարկվել: Հասունացել էր հայ-վրացական դիվանագիտական սկանդալ, Վրաստանը կոշտ հայտարարություններ էր արել: Եվ ահա, պաշտոնական Երևանը տենդագին ուղիներ է որոնում լարվածությունը հարթելու համար: Վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանն է զանգահարել Վրաստանի վարչապետ Ղարիբաշվիլիին և փորձել հարթել իրավիճակը, կրկին ներկայացնելով դեպքը որպես մասնավոր բնույթի միջադեպ:
Թե ինչքանով են այս բացատրությունները համոզիչ Վրաստանի համար՝ ժամանակը ցույց կտա, սակայն այն, որ պաշտոնական Երևանը բավական փութաջանորեն փորձում է հարթել իրավիճակը, վկայում է, որ վրացական կողմը չի բավարարվում բացատրություններով: Իսկ որ այդ իրավիճակը հղի է բավական ծանր հետևանքներով՝ կասկածից վեր է, քանի որ Հայաստանն այսօր գտնվելով թուրք-ադրբեջանական շրջափակման մեջ՝ ուղղակի աղետի շեմին կկանգնի վրացական ճանապարհին էլ խնդիրներ ունենալու դեպքում: Իսկ այդ խնդիրներն անխուսափելի են դառնալու, եթե չհաջողվի պայմանավորվել վրացական կողմի հետ:
Եվ այս առումով ակնհայտ է, որ ահռելի հարված է հասցված Հայաստանի անվտանգությանը: Եվ այս հարվածը հասցրել է ոչ այլ ոք, քան Հայաստանի Ազգային ժողովի նախագահը, այսինքն՝ ի պաշտոնե պետության երկրորդ դեմքը:
Նման մասշտաբի հարվածների դեպքում իրավիճակը հարթելու բոլոր փորձերից և քայլերից առաջնայինը պետք է լիներ Ազգային ժողովի նախագահի հրաժարականը: Գալուստ Սահակյանի հրաժարականը կօգնի որոշակիորեն թուլացնել Թբիլիսիի հետ հարաբերության լարվածությունը և առավել ընկալելի դարձնել երկխոսությունը՝ նկատի ունենալով այն, որ հրաժարականը կվկայի պաշտոնական Երևանի հավաստիացումների լրջությունը առ այն, որ Հայաստանը հանդես է գալիս Վրաստանի տարածքային ամբողջականության դիրքերից:
Այս տեսանկյունից, մինչ պաշտոնական Երևանը փորձում է պաշտոնական Թբիլիսիին բացատրություններ ներկայացնել, Գալուստ Սահակյանը, ըստ էության, արդեն պետք է իր հրաժարականը ներկայացրած լիներ հանրությանն ու խորհրդարանին՝ ներողություն խնդրելով ազգային անվտանգությանը հասցված հարվածի համար: Դրանից հետո Սահակյանը կարող է հանգիստ մասնավոր հանդիպումներ ունենալ ում հետ կկամենա, բայց ակնհայտ է, որ պետական պաշտոնը նրա բանը չէ:
Մյուս կողմից, սակայն, այս ամբողջ պատմության մեջ առաջանում է ընդհանրապես Հայաստանի կառավարման հարցը: Մի՞թե Հայաստանում նմանօրինակ հարցերում չկա հստակ և համակարգված մոտեցում և, ասենք, ցանկացած բարձրաստիճան պաշտոնյա կարող է նման «մասնավոր» ինքնագործունեությամբ ուղղակի սպառնալիքի տակ դնել ազգային անվտանգությունը: Կամ պետական բարձրագույն պաշտոններում կարող են հայտնվել մարդիկ, որոնց մտքի ծայրով իսկ չի անցնի իրենց «մասնավոր» քայլերի վտանգավորության աստիճանի մասին մտածելը:
Եվ այս առումով, իհարկե, Գալուստ Սահակյանը, ըստ էության, պետության անվտանգությանը հասցված հարվածից բացի, նաև ի ցույց է դրել Հայաստանի կառավարման համակարգում առկա, մեղմ ասած, բարձիթողի և անպատասխանատու իրավիճակը:
