1885թ. այս օրը Սիլիվրիում (Կ.Պոլսի մոտ) ծնվեց արևմտահայ բանաստեղծ, բժիշկ Ռուբեն Սևակը (Չիլինկիրյան Ռուբեն Հովհաննեսի):
Սովորել է ծննդավայրի Ասքանազյան նախակրթարանում, այնուհետ Պարտիզակի վարժարանում (մինչև 1901թ.)։ Ավարտել է Կ.Պոլսի Պերպերյան վարժարանը (1905թ.), Լոզանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը (1911թ.)։ 1911-1914թթ. աշխատել է Լոզանի հիվանդանոցներից մեկում։
1909թ. գարնանը, երբ Ադանայում երիտթուրքական իշխանությունների կազմակերպած արյունահեղությանը զոհ դարձավ 30 հազար հայ, Ռուբեն Սևակն այն ազգային գործիչներից էր, որ զգուշացնում էր ահագնացող վտանգի մասին։
Եվ այդ զգուշացումը Ռուբեն Սևակը ոչ միայն արտահայտում էր իր բանաստեղծությունների մեջ, ինչպես օրինակ «Գիւղական եկեղեցիին մէջ», «Գիւղական գերեզմանին մէջ», «Վրէժին սերմնացանը», «Վերջին օրօր», «Վերջին հայերը» ստեղծագործություններում, այլև նամակներում ու հրապարակախոսական ելույթներում։
1915թ. վերադարձել է Կ.Պոլիս, ձերբակալվել է և աքսորի ճանապարհին նահատակվել այն խմբի հետ, որի մեջ էին նաև Դանիել Վարուժանը, Սիամանթոն և ուրիշներ։
Մահից առաջ թուրք դահիճները Ռուբեն Սևակին առաջարկեցին ընդունել մահմեդականություն, ամուսնանալ թուրք պաշտոնյայի աղջկա հետ և փրկել իր կյանքը։ Նրա հետ աքսորավայրում գտնվող երևելի հայ գործիչները համոզում էին նրան ընդունել առաջարկությունը և փրկվել, սակայն Սևակը հավատարիմ մնաց իր ընտանիքին։ Բանաստեղծն ամուսնացած էր գերմանացի գնդապետ Ֆրանս Ապելի դստեր` Յանի Ապելի հետ ու ուներ երկու երեխա:
Սպանվել է 1915թ. օգոստոսի 26-ին:
Ֆրանսիայի Նիս քաղաքում գտնվում է Ռուբեն Սևակի Հիշատակի տունը, որը հիմնադրվել է Հովհաննես Չիլինկիրյանի՝ Ռուբեն Սևակի եղբորորդու հովանավորությամբ։
Երևանում գործում է Ռուբեն Սևակի անվան դպրոց:
