Թուրք հեղինակ Բարչըն Յինանչը թուրքական «Հյուրիյեթում» լույս տեսած հոդվածում անդրադարձել է Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանության հարցում փոփոխություններին և դրանց նկատմամբ հայերի դիրքորոշմանը: Հեղինակն իր «Մեծ անհամաչափություն Թուրքիայի և հայկական սփյուռքի միջև» հոդվածում փորձում է քննադատել սփյուռքահայերին` «Թուրքիայում փոփոխությունները չգնահատելու համար»:
«Երբ հայերը Խորհրդային Հայաստանում քննարկում էին անկախություն հռչակելու հարցը, որոշներն ասում էին, թե երբ Հայաստանն անկախություն հռչակի, Թուրքիան հարձակվելու է հայերի վրա, սպանի հայերին: Այս անեկդոտն օրերս պատմեց մի հայ, ով ներկա էր լրագրողների և գիտնականների մասնակցությամբ մի հանդիպման: Հետո նա ասաց, որ 1992-93 թվականներին, երբ Ռուսաստանը դադարեցրեց օգնություն ուղարկել Հայաստան, Թուրքիան թույլատրեց եվրոպացիներին օգնություն ուղարկել թուրքական փակ սահմանով: «Թուրքիան փրկեց մեզ սովից»,-ասաց հանդիպմանը ներկա հայը: Նա փորձում էր ցույց տալ իրականության և համոզմունքների միջև տարբերությունը»,-գրում է թուրք հոդվածագիրը և շարունակում.
«Այժմ Թուրքիայում իրականության և համոզմունքների միջև եղած բաց տարածությունը սկսում է նեղանալ: Իհարկե, այս գործընթացի արագությունը չի գոհացնում հայերի մեծ մասին, սակայն տասնամյակներ անց, երբ Ցեղասպանության հարցում որևէ առաջ քայլ չկար, այժմ փոփոխությունների անիվը սկսել է շարժվել տեղից: Եվ այն թափ է հավաքում ամեն օր:
Համեմատելով 10 տարի առաջվա հետ` միտումը շատ է փոխվել: Անգամ պաշտոնական մակարդակում ճանաչում են հայերի զրկանքները, ինչպես երևաց անցյալ տարի վարչապետի ապրիլքսանչորսյան ուղերձում (Թայիփ Էրդողանի տարածած ուղերձը-խմբ.): Երբ թուրքերը խոսում են կարևոր փոփոխության մասին, հայերն արձագանքում են, որ այն չափազանց դանդաղ է, չափազանց փոքր: Ողբերգությունից 100 տարի անց հայերի անհամբերությունը կարելի է հասկանալ: Այնուամենայնիվ, 100 տարի շարունակվող թուրքական այն դիրքորոշման մեջ, թե «մենք ոչինչ չենք արել», փոփոխություններ կան: Փոփոխություններն առնվազն պետք է նկատելի լինեն հայկական սփյուռքում: Բայց կարծես նրանք այնքան էլ տեղյակ չեն: Ինչու է այդքան կարևոր, որ նրանք իմանան այդ մասին: Կարևոր է, որպեսզի հաշտեցումն ավելի հեշտ լինի: Երբ քո զրուցակիցը փոխում է «կարմիր գծերը», երկխոսությունն ավելի հեշտ է ստացվում:
Կարևոր է հասկանալ, թե, թուրքական կողմից բացի, հայկական սփյուռքում դիրքորոշման ինչպիսի փոփոխություն կա: Բարդ է պատասխանել այս հարցին, քանի որ հայկական սփյուռքը միաձույլ մարմին չէ: Հայերն իրենք են ասում, որ Թուրքիայից սպասելիքները տարբեր են` ներողությունից մինչև հողերի վերադարձ: Ամեն դեպքում, այժմ հայկական ճակատում կարևոր և նոր մի գործոն կա` մեծաթիվ սփյուռքահայեր այցելում են Թուրքիա: «Թուրքերն իրական են դառնում, Թուրքիան իրական է դառնում»,-այս թեմայով ասում է մի հայ, ով ապրում է Միացյալ Նահանգներում»,-գրում է հեղինակը:
«Մենք կարիք ունենք փոփոխությունների երկու կողմում էլ: Ներկա պահին, թուրքական կողմում փոփոխություներն ավելի իմպուլսիվ են, քան հայկական կողմում»,-իր հոդվածն այսպես է եզրափակում Բարչըն Յինանչը:
