Նա մեկ տարի առաջ ներխուժեց Ղրիմ և առանց ամոթի պաշտոնապես անեքսիայի ենթարկեց այն. ագրեսիայի ապօրինի գործողություն, որի նմանը Եվրոպայում չէին տեսել սկսած Երկրորդ աշխարհամարտից: Նա հազարավոր ռուս զինվորներ է ուղարկել սահմանից այն կողմ, որպեսզի Ուկրաինայում քաղաքացիական պատերազմի հավասարակշռությունը շրջեն հօգուտ մոսկվամետ անջատողականների, ապա հրաժարվեց իր սխալն ընդունելուց, ինչն հիշեցնում է ստալինյան օրերի Մեծ Կեղծիքը:
Նա ապստամբերին բարդ զենքեր է տվել, հուլիսին օդում կործանել է մալայզիական օդանավը, և ոչնչացնում է ուկրաինական գյուղերն ու քաղաքները:
Նա սեպտեմբերին մեծ շուքով կազմակերպեց զինադադարի համաձայնագիրը, ապա խախտեց նրա յուրաքանչյուր կետը: Նա համոզել է Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելին և Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Օլանդին՝ ևս մի զինադադարի պայմանագիր կնքել, որին, սակայն, արդեն իսկ անհաջողություն է սպառնում: Այն ամենից հետո, ինչ նա արել է գաղտնի և բացահայտ՝ Ուկրաինային անկախությունը խաթարելու համար, ինչո՞ւ պետք է Մերկելն ու Օլանդը հավատան Պուտինին:
Պուտինի մտադրությունները պարզ են: Նա ուզում է գերակշռող դիրք ունենալ Ռուսաստանից հարավ և արևմուտք ընկած նախկին Խորհրդային պետություններում, որպեսզի բուֆերային գոտի ստեղծի, որն իր ավտորիտար ռեժիմը կմեկուսացնի վտանգավոր ազդեցություններից, որոնք կարող են ի վերջո հանգեցնել դրա ոչնչացմանը՝ անկախություն, ազատ շուկա, դեմոկրատական կառավարություններ:
Դա է պատճառը, որ նա իր գնորդ պետություններին, ինչպիսիք են Հայաստանն ու Բելոռուսը, վախեցրել է, որպեսզի վերջիններս Եվրոպական Միության հետ սերտ մերձեցումից զերծ մնան: Դա է պատճառը, որ նա օժանդակում է Մոլդովայում Մերձդնեստրյան տարածքային բաժանումը, նույն պատճառով 2008 թվականին նա ներխուժել էր Վրաստան՝ օժանդակելու համար Աբխազիայի և Հարավային Օսեթիայի ինքնավարության ձևական պահանջներին:
Նմանապես, այժմ նա ցանկանում է բաժանել և ապակայունացնել Ուկրաինան,ստեղծել մի նոր սառեցված հակամարտություն, ինչի արդյունքում Կիևի թուլացած և վարկաբեկված կառավարությւոնը այլևս չի կարող հաջողության հասնել Ռուսաստանի ուղեծրից դուրս:
Որպես պատասխան՝ նախագահ Օբաման և Մերկելը իմաստուն որոշում են կայացրել: Նրանք չեն պայքարի Ռուսաստանի հետ Ուկրաինայի ապագայի համար: Նրանք ճգնաժամի ընթացքում Պուտինից երկու քայլ հետ են եղել: 2014 թվականին նրանք մի շարք տնտեսական պատժամիջոցներ են կիրառել, որոնք, սակայն, բավական չեն Ռուսաստանի առաջնորդին շեղելու համար: Եթե այժմ պարզ դառնա, որ Պուտինն ու անջատողական զորքերը խախտում են վերջին զինադադարի պայմանները, կարիք կառաջանա ավելի լուրջ և համարժեք արևմտյան պատասխանի:
Օբաման չի ուզում վերջնականապես խզել հարաբերությունները Ռուսաստանի կառավարության հետ, որը վճռական դեր ունի Իրանի միջուկային բանակցություններում: Սակայն եթե մենք ոչինչ չանենք, Պուտինը մեծ արդյունավետությամբ կվերաձևի Եվրոպայի քարտեզը մի ուղիով, որը, կարծում էինք, ընդմիշտ անհետացել է Սառը պատերազմի ավարտի հետ:
Մերկելն ու Օբաման չեն կարող թույլ տալ, որ դա պատահի: Եթե մենք վճռական հանդես չգանք նրա վերջին նվաճողական գործողությունների դեմ, նա կշարունակի գերակշռել Ուկրաինայում և միգուցե որոշի ոտնձգություններ անել իր հարավային սահմանի մոտ՝ ՆԱՏՕ-ի դաշնակիցներ Էստոնիայի և Լատվիայի նկատմամբ: Այդ իսկ պատճառով Օբաման և Մերկելը պետք է սահմանեն ավելի հզոր ֆինանսական պատժամիջոցներ, որոնք, համակցվելով նավթի ցածր գներին, կխորացնեն Ռուսաստանի տնտեսական ճգնաժամը:
Նրանք պետք է կտրուկ ավելացնեն Կիևի միջազգային տնտեսական աջակցությունը: Օբաման նաև պետք է ավելացնի ուկրաինական կառավարության զինական կարողությունը հզոր պաշտպանողական զենքերի մատակարարման միջոցով: Դա կստիպի, որ Պուտինի համար գինն ավելանա, ով հարգում է միայն իշխանությունը: Դա նաև ուկրաինական կառավարությանը հնարավորություն կտա պայքարի ընթացքում ապստամբական բանակի հարձակումներից պաշտպանել իր քաղաքներն ու ավանները:
ԱՄՆ-ը խոչընդոտել է Եվրոպայում իշխանության համար Ռուսաստանի դեմ սերունդների մեկ այլ պայքար: Ի վերջո մենք հաղթել ենք Սառը պատերազմը, քանի որ Ամերիկայի հզոր նախագահները՝ Թրումենից մինչև Քենեդի և Ռեյգան, չեն վախեցել ավտորիտար ագրեսիայի դեմ հանդես գալուց: Եթե մենք համբերատար ենք, ուժեղ, անզիջում, կհաղթենք նաև այս պայքարում մեր հզոր, դեմոկրատական արժեքների, մեր ավելի զարգացած տնտեսության պատճառով, ինչպես նաև ՆԱՏՕ-ի մեր դաշնակիցների ուժով՝ ընդդեմ Պուտինի ճնշող, անպատկառ և անհոգի ռեժիմի:
Թարգմանությունը՝ interpress.am-ի
