Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Էդվարդ Նալբանդյանը երեկ մամուլի ասուլիս է ունեցել լրագրողների համար, որը, սակայն, կարելի է ասել տեղի է ունեցել լրագրողների պահանջով: Մի քանի օր առաջ մի խումբ լրագրողներ հայ-ադրբեջանական սահմանից ստացվող տագնապալի տեղեկություններին զուգահեռ ԱԳՆ-ից որևէ տեղեկության բացակայության պայմաններում իրենք էին նախաձեռնել այց ԱԳՆ և պատասխաններ պահանջել իրավիճակի և ԱԳՆ գործողությունների կապակցությամբ:
Ահա, միայն նմանօրինակ ակցիայից հետո Հայաստանի արտգործնախարարը որոշեց, որ հաշվետու պետք Է լինի իր գործունեության համար Հայաստանի քաղաքացիների առաջ: Սակայն, ինչպես կարելի է դատել երեկ տեղի ունեցած այդ` այսպես ասած երեսի զոռով կորզված հաշվետվությունից, Հայաստանի արտգործնախարարությունը մատնված է անգործության` այն դեպքում, երբ Հայաստանի սահմաններում զինծառայողները իրենց կյանքի գնով պաշտպանում են Հայաստանը ԱԳՆ դիվանագիտական բացթողումներից ու անգործությունից ըստ էության:
Էդվարդ Նալբանդյանը և՛ սահմանային իրավիճակի, և՛ ընթացիկ արտաքին քաղաքական խնդիրների կապակցությամբ չի արել որևէ հայտարարություն, որն ըստ էության դուրս կլիներ Հայաստանի դիվանագիտությանը հատուկ գորշ շրջանակից և կվկայեր, որ արտգործնախարարությունը արտաքին քաղաքականություն է առաջ տանում, ոչ թե ուղղակի քարշ է գալիս արտաքին քաղաքական խնդիրների ետևից: Նմանօրինակ վիճակներում արտաքին քաղաքական գերատեսչությունը պետք է հանդիսանա այն օղակը, որը առավոտից երեկո պետք է լինի լրահոսի առաջին էջերում: Ըստ որում` ոչ միայն միջազգային կառույցներին տեղեկություններ հաղորդելու համար միայն, այլ ընդհանրապես Հայաստանի որոշումներ կամ նախաձեռնություններ, գնահատականներ ու մեկնաբանություններ ներկայացնելու: Սակայն պարզվում է, որ Հայաստանի ԱԳՆ-ն միայն Թուրքիային ու Ադրբեջանին ասելիք ունի, այն էլ նույն ասելիքը` արդեն ստանդարտ բառերով ու նախադասություններով:
Նալբանդյանը հայտարարել է, որ սահմանային լարվածությունների կապակցությամբ տեղեկացնում են բոլոր միջազգային կառույցներին, այդ թվում` ՀԱՊԿ-ին: Մինչդեռ ՀԱՊԿ-ին տեղեկացնելու փոխարեն, Հայաստանը պարտավոր էր այդ կազմակերպության արտգործնախարարների հավաք պահանջել և քննարկել Ադրբեջանի գործողությունների դեմ հնարավոր անելիքներն ու քայլերը: Սակայն պարզ է նաև, որ Հայաստանի արտգործնախարարությունը չի անի այդ բանը, քանի դեռ չի ունենա նման ցուցումներ Մոսկվայից: Իսկ Մոսկվան նման ցուցումներ չի տա, որովհետև Ադրբեջանը հանդիսանում է ռազմավարական հետաքրքրության առարկա: Իսկ ՀԱՊԿ մեկ այլ առանցքային անդամ՝ Ղազախստանը, ինչպես գիտենք, մշտապես հոգատար է Ալիևի հանդեպ, և եթե ԵՏՄ-ի նման չեղած հարցի դեպքում Նազարբաևը չցանկացավ նեղացնել Ալիևին, ապա ՀԱՊԿ-ի դեպքում չի նեղացնի առավել ևս:
Այս ամենից հետո հարց է առաջանում, թե Հայաստանի ինչին է այլևս պետք արտաքին գործերի նախարարությունն ընդհանրապես, եթե Հայաստանի համար դե յուրե ամենակարևոր կազմակերպությունում անելու բան չկա բացարձակապես, կամ ավելի ճիշտ` թույլ չեն տալիս անել, քանի որ Հայաստանի գործողությունները այդ դեպքում կհակասեն այդ կառույցի առաջատարների շահերին: Որովհետև եթե Հայաստանն արտաքին քաղաքականություն ունի, ապա տվյալ պարագայում այդ քաղաքականությունն իրականացնողները երկու խնդիր պետք է ունենան՝ կա՛մ փոխել կազմակերպությունը, կա՛մ իրերի վիճակն ու հարաբերություններն այդ կազմակերպությունում:
Լուսանկարը` PAN Photo-ի
