Հայաստանում Վրաստանի վարչապետի և Հովիկ Աբրահամյանի հանդիպման ընթացքում քննարկված հարցերի թվում եղել են էներգետիկ համագործակցության հարցերը, և ինչպես պաշտոնական հաղորդագրությունն է նշում, վարչապետերը պայմանավորվել են Հայաստանից Վրաստանի բարձրավոլտ էլեկտրագծի կառուցման և հզորացման, այսպես ասած՝ թողունակության ծավալների ավելացման հարցի շուրջ: Սա, ընդ որում, այն եզակի հարցերից է, որ հայ-վրացական վարչապետական մակարդակի քննարկումների մասով կոնկրետություն է պարունակում:
Ահա այս իմաստով այս պայմանավորվածությունը շատ հետաքրքիր է օրերս Հայաստանի կառավարության կայացրած մեկ այլ հետաքրքիր որոշման համատեքստում, այս որոշման մասին տեղեկատվությանը զուգահեռ: Կառավարության նախորդ շաբաթ տեղի ունեցած նիստում հավանության էր արժանացել Հայաստանում գազային էլեկտրակայան կառուցելու մասին որոշումը: Այսինքն՝ Հայաստանում կկառուցվի կայան, որը գազով էլեկտրաէներգիա կարտադրի: Ընդ որում՝ բավական մեծ հզորությամբ կայան, գրեթե հայկական ԱԷԿ-ի չափով: Խոսքը մոտ 600 միլիոն դոլարի ներդրման մասին է:
Եվ ինչն է այստեղ հետաքրքիր. կայանի կառուցման պատրաստակամություն է հայտնել «Անակլիա էներջի» ընկերությունը, որը պատրաստակամություն է հայտնել Հայաստանում 600 միլիոն դոլար ներդնել և կառուցել գազով աշխատող կայանը՝ դրա դիմաց, իհարկե, կառավարությունից ակնկալելով որոշակի արտոնություններ շինարարության համար: Իսկ Հովիկ Աբրահամյանը ողջունելով ներդրումն ու հայտնելով աջակցելու պատրաստակամությունը՝ նաև հայտարարել էր, որ կայանի արտադրած էներգիան պետք է արտահանվի, և արտահանումը կայանի սեփականատիրոջ խնդիրն է լինելու, և կառուցող ընկերությունը ստանձնել է արտահանելու հոգսը:
Ամենաուշագրավը հենց այն է, որ Անակլիան քաղաք է Վրաստանում՝ վրացական ծովափնյա քաղաք, որտեղ գրանցված կամ գործող ընկերությունն էլ, փաստորեն, կառուցելու է նոր կայանը: Այդ ընկերության մասին տեղեկություններն առայժմ շատ սուղ են, և կարծեք թե այնքան էլ հստակ չէ պատկերը, թե ով է 600 միլիոնը ներդնում, որպեսզի էլեկտրաէներգիա արտահանի:
Ահա այս իրողության ֆոնին, սակայն, Հայաստանի և Վրաստանի վարչապետերի քննարկումը և էլեկտրաէներգիայի բարձրավոլտ հոսանքագծերի թողունակ հզորության բարձրացման և նորի շինարարության շուրջ պայմանավորվածությունները իսկապես հետաքրքիր են հնչում, երբ համադրում ենք Հայաստանում նոր կայանի և արտահանման նպատակով էլեկտրաէներգիայի արտադրության համար նախատեսվող 600 միլիոն ներդրման մասին տեղեկության հետ:
Այս պայմանավորվածությունը, իհարկե, կարելի է միայն ողջունել, ինչպես հայ-վրացական գրեթե ցանկացած պայմանավորվածություն, քանի որ երկու երկրների տնտեսական կապերի ամրապնդումը, հատկապես ենթակառուցվածքային խոշոր նշանակություն ունեցող ծրագրերով, կարող է ունենալ արդեն հեռուն տանող ոչ միայն տնտեսական, այլ նաև քաղաքական ու ռազմավարական արդյունքներ:
