Մեռելոցը Հայաստանում շարունակում է մնալ ոչ աշխատանքային օր: Հայտնի է, որ անդադար աշխատանքի կարոտ մեր երկրում Մեռելոցը ոչ աշխատանքային օր հռչակելու նախաձեռնությունը պատկանում է Տիգրան Սարգսյանին: Նոր վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանն էլ կարծես դեմ չէ, որ Հայաստանում տարին 5 օր Մեռելոց նշվի:
Հայաստանի նախագահի, վարչապետի ու նախարարների պաշտոնը զբաղեցնող անձինք ընդհանրապես իրենց պաշտոնավաման ընթացքում փորձում են ամեն կերպ երևալ աստվածավախ, եկեղեցասեր, նրանք այցելում են տարբեր եկեղեցական միջոցառումների, նրանց միջոցառումներին այցելում են բարձրաստիճան տարբեր եկեղեցականներ: Կրոնը կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել` եկեղեցին, դարձել է Հայաստանի իշխանության քաղաքականության ակտիվ մասերից մեկը: Խոսքն, իհարկե, արտաքին մասին է վերաբերում, քանի որ ներքին իմաստով այդ իշխանության քաղաքականության մեջ այն գրեթե գոյություն չունի, կամ գոյություն ունի բոլորովին այլ կրոն, որի առանցքում նյութն է, ոչ թե հոգին, կամ նյութի հոգին:
Ամենևին չենք ուզում կասկածի տակ առնել Սերժ Սարգսյանի, Հովիկ Աբրահամյանի կամ որևէ այլ բարձրաստիճան պաշտոնյայի հավատն առ Աստված, չենք ուզում քննել նրանց հավատը: Բայց բավական է քննել նրանց գործերը, ու այստեղ ակնհայտորեն հակասություններ են առաջանում այն աստվածավախ և եկեղեցասեր կերպարների միջև, որով այդ մարդիկ փորձում են հասարակությանը ներկայանալ: Այն համակարգը, որ գլխավորում են այդ մարդիկ, և որը իշխում է Հայաստանում, կոռումպացված է ոտքից մինչև գլուխ: Այդ կոռումպացվածությունը զգալի մասով ընդունում են նաև դրա առաջնորդները, բայց, չգիտես ինչու, ունենալով լծակներ կոռուպցիայի դեմ պայքարի համար` այդ առաջնորդները դեռ որևէ խոշոր կոռուպցիոն սխեմա չեն բացահայտել` մանր ձկներին որսալուց բացի:
Ավելին` այդ առաջին դեմքերի լուռ կամ բացահայտ հովանավորությունն են վայելում մարդիկ` քրեական, թաղային հեղինակություններ, օլիգարխներ, որոնք իրենց կյանքն ու բարեկեցությունը կառուցել են, մեղմ ասած, անաստվածային օրենքների, հասկացությունների կիրառմամբ` հաճախ նաև կանգ չառնելով մերձավորի հանդեպ ֆիզիկական հաշվեհարդարի, մինչև անգամ նրան կյանքից զրկելու փաստի առաջ:
Ինչպե՞ս կարելի է գնալ եկեղեցի և պատարագի մասնակցել, իսկ հետո մասնակցել, ասենք, նախընտրական որևէ հավաքի և կոչ անել ձայն տալ այս կամ այն թաղային հեղինակության կամ օլիգարխի օգտին: Ինչպե՞ս, ինչո՞վ է պայմանավորվում այդ պարադոքսը, եթե ոչ կեղծիքով: Եվ որտե՞ղ է կեղծում իշխանությունն իր առաջին դեմքերով` եկեղեցո՞ւմ, թե՞ նախընտրական կոչերում: Իսկ գուցե կեղծիքն ամենուր է: Դժվար է ասել. պարզ է մի բան, որ այդ ամենի հետևանքով հեղինակազրկվում է շատ հոգևորականների, մեղմ ասած, օլիգարխահաճո վարքի հետևանքով առանց այդ էլ հանրային վարկի զգալի կորուստներ կրող եկեղեցին, որ սկսում է ընկալվել որպես իշխանության շղարշներից մեկը: Մինչդեռ, Հայ Առաքելական եկեղեցին մի կառույց է, որն ունի պետական, հասարակական և ազգային հարցերին օգտակար լինելու համակարգային զգալի ռեսուրսներ, և առնվազն ցավալի է, իսկ ընդհանրապես գուցե նույնիսկ հանցավոր, որ այդ ռեսուրսները ծառայեցվում են ոչ թե պետությանը, հասարակությանը, այլ իշխող խմբին:
Սա իսկապես լուրջ խնդիր է, իսկ Մեռելոցի օրերը աշխատանքային կամ ոչ աշխատանքային լինելը ընդամենը ածանցյալ մի դրվագ, որը հետևանք է առավել խոշորածավալ և խորքային մի երևույթի: Ընդ որում, երբ լուծվեն այդ առավել խորքային խնդիրները, միգուցե Մեռելոցի հարցերը նույնիսկ դադարեն հետաքրքրել հանրությանը, քանի որ դրանց հանդեպ ներկայիս ուշադրությունն էլ թերևս պայմանավորված է ընդամենը նրանով, որ հանրության մոտ ենթագիտակցական ընդվզում կա իշխանության և եկեղեցու որոշ հայրերի միջև առավել խոշոր և խորքային այդ գործարքի հանդեպ:
