Վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանն օրերս ընդունել էր բանակում խաղաղ պայմաններում զոհված զինծառայողների ծնողներին, լսել նրանց՝ ըստ պաշտոնական հաղորդագրության, և խոստացել էր զբաղվել նրանց խնդիրներով:
Բանակում խաղաղ պայմաններում զոհված զինծառայողների ծնողները Հայաստանի, այսպես ասած, նորանշանակ պաշտոնյաների համար քարոզչական էժան հումք են դարձել. թող ներեն մեզ մայրերը նման ձևակերպման համար: Սակայն այս սգավոր կանայք երևի արդեն ձանձրացել են ամեն մի նոր ու հին պաշտոնյայի խոստումներից, թե՝ իրենց գործերով կզբաղվեն:
Գլխավոր դատախազ Գևորգ Կոստանյանը զինվորական դատախազ նշանակվելիս ընդունեց, խոստացավ, հետո նույն բանն արդեն գլխավոր դատախազ նշանակվելիս արեց:
Այժմ Հովիկ Աբրահամյանի հերթն է: Մի անգամ Սերժ Սարգսյանը նախագահականում մոտեցավ, թեև չհամարձակվեց ճաղերից այս կողմ անցնել և մարդավարի խոսել սգավոր տիկնանց հետ, այլ շփվեց միայն նախագահականի ցանկապատ-ճաղավանդակներից այն կողմ:
Հայրենիքին որդի տված և դրա դիմաց անսահման վիշտ ու անտարբերություն ստացած մայրերը դարձել են այս քարոզչության գերին, մինչդեռ ամեն ինչ առավել քան պարզ ու հստակ է՝ անելիքի մասով: Նրանց ընդունելու և անկատար մնացող խոստումներ տալու փոխարեն՝ պաշտոնյաները թող գնան ավելի պարզ, սակայն գործնական ճանապարհով: Սգավոր մայրերին ցուցադրաբար ընդունելու փոխարեն՝ Հովիկ Աբրահամյանը կարող է ընդամենը նրանցից ցանկացածի որդու գործը ցուցադրաբար վերցնել և իր անմիջական հսկողությամբ առաջ մղել՝ մինչև անաչառ, համոզիչ իրավական հանգուցալուծում:
Գործը դա կլինի, ոչ թե PR նպատակներով կազմակերպվող հանդիպումները, ինչպես հայտնությունները այս կամ այն բողոքի ցույցերին կամ պիկետներին: Գործը այն կլինի, որ մեկ կոնկրետ դեպքի մասով կատարվի վերաքննություն, կայացվի միանգամայն արդարացի և իրավական դատավճիռ, ինչը մյուս մայրերի համար կլինի արդեն հավատի ու վստահության իրական աղբյուր, քան պարբերաբար կրկնվող խոստումներն են:
Բացահայտեք մեկ գործ, արդարացի ավարտեք մեկ գործ, և մյուս մայրերը իրենց վշտի մեջ համբերատար կսպասեն, որ կգա նաև իրենց կորստի իրավական արդարացի գնահատականի, իրենց որդու հիշատակի ամփոփման հերթը: Բացահայտեք մեկ գործ և կոնկրետ օրինակով ցույց տվեք, որ խոստում տալուց բացի՝ ունակ եք տեր կանգնել այդ խոստումներին և թեկուզ մեկ գործում հասնել առարկայական արդյունքների:
Առայժմ այդ մեկ գործը չկա, այլ կան լիքը խոստումներ: Պարզապես իշխանություններին ժամանակ առ ժամանակ հարկ է լինում, այսպես ասած, գոլորշի բաց թողնել տարբեր հարցերի հետ կապված, և պարբերաբար գալիս է այս կամ այն խնդրահարույց իրավիճակի հերթը: Իրականում սա ուղղակի նաև քրիստոնեական բարոյականության խնդիր է, քանզի մենք գործ ունենք անսահման վիշտ ապրող մայրերի հետ, որոնց խոստում տալու ժամանակը ոչ միայն վաղուց անցել է, այլև նույնիսկ արդեն ամեն մի տրված խոստում վիրավորական է նրանց հանդեպ, քանի որ այժմ իշխանությունները պարտավոր են նրանց հանդեպ մի բան՝ կոնկրետ արդյունքներ առկա գործերով և բողոքների հետքերով:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
