«Առավոտ»-ը զրուցել է ՀՀ արդարադատության նախարար Հրայր Թովմասյանի հետ:
– ՀՀԿ-ականերն իրենց ելույթներում դժգոհություններ հայտնեցին, որ ընդդիմադիր պատգամավորները մեղադրանքներ հնչեցրին գործող իշխանությունների, գործադիր օղակների հասցեին` ՍաՖարովին Ադրբեջանին վերադարձնելու գործարքից անտեղյակ լինելու համար: Չե՞ք կարծում, որ այդ նախատինքներում արդարության մեծ չափաբաժին էլ կա:
– Ձեր հարցերին ավելի հստակ և կոնկրետ կպատասխանի պարոն Նալբանդյանը: Նա իր ելույթում էլ անդրադարձավ, թե ինչ է արվել այս ամբողջ ժամանակահատվածում: Բայց մյուս կողմից՝ այն, ինչ որ կա` երկու, երեք միլիարդ (նկատի ունի ՀՀ ազգաբնակչությունը- Ն. Գ.), եթե ամբողջով էլ այս խնդիրը բարձրացնեինք` չէր լինելու: Եթե խոսում ենք այն մասին, որ համանախագահող երեք երկրները դրա մասին չեն իմացել, իմացել են «պոստ ֆակտում», ապա մենք իմացել ենք և փորձել ենք այդ ուղղությամբ քայլեր անել: Այդ փաստերը օգտագործվելու են մեր հետագա մարտավարության, հետագա քայլերը մշակելիս: Իսկ որ ընդդիմությունը պատեհ առիթը չպետք է կորցնի և ինչ-որ բանում քննադատի, կարծես թե սովորական ավանդույթ է, և ես նորմալ եմ դրան վերաբերվում: Կարևորն այն է, որ, իրոք, գործադիրն ինչ-որ բան չպետք է անի, որ ընդդիմությունը քննադատի կամ չքննադատի: Գործադիրն ունի պատասխանատվություն, և գործադիրն իրականացնում է որոշակի հստակ քաղաքականություն այստեղ: Կարծում եմ` այդ մեղադրանքները հիմնավոր չէին, որ գործադիրը ոչինչ չի արել:
– ԱԳ նախարար Նալբանդյանն իր ելույթում նշեց, որ սեպտեմբերի 2-ին` համանախագահողների հետ հանդիպման ժամանակ, հասկացել է, որ նրանք էլ տեղյակ չեն եղել ՍաՖարովին Ադրբեջանին վերադարձնելու գործընթացից: Այսինքն` ստացվում է, որ Հունգարիան ու Ադրբեջանը պարզապես «ֆռռացրել» են բոլորին: Ինչպե՞ս է հնարավոր նման բան:
– Պարոն Նալբանդյանին կարող եք ուղղել այդ հարցը: Ես իմ ելույթում ասացի, որ չպետք է սա փոքրացնել և ասել, գիտեք, մենք տուժող կողմ ենք, մեր քաղաքացու հետ է այդ ամբողջը կատարվել, մենք վրդովված ենք: Եթե մի ֆրանսիացի Իսպանիայում մի անգլիացու սպանի, հետո Իսպանիան փոխանցի Ֆրանսիային, Ֆրանսիայում հերոսացնեն և միջազգային հանրության մի քանի կարծիքներ, որ այս Եվրոպան չի, որ մենք ցանկանում ենք, որպեսզի ժառանգեն մեր երեխաները: Եթե այդ Եվրոպան է, այդ Եվրոպայում մարդասպանը հերոս է, մենք այդ Եվրոպայում անելիք չունենք: Ուստի, Եվրոպան, միջազգային հանրությունը, եվրոպական հանրությունը պետք է շատ հստակ դրա պատասխանը տան: Սրանով էր պայմանավորված և դեսպաններին հրավիրելը, նրանց ուշադրությունը հրավիրելը, և այդ մեսիջները նրանց փոխանցելը: Այնպես որ, սա գործընթաց է, և սրանով չի ավարտվում: Հունգարիան պետք է միջազգային հանրությանն ապացուցի, որ ինքն այս ամբողջ խարդավանքին մասնակից չի եղել: Տարբեր ձևով պետք է դա դրսևորվի: Սպասենք քայլերին: Տեսնենք` ի՞նչ է արվում, ինչպե՞ս է արվում:
Ադրբեջանի այդ կցկտուր, ոչ հոդաբաշխ հիմնավորումներն էլ ոչ միայն ինձ չեն համոզում, այլև ոչ ոքի չեն կարող համոզել: Այդ տղայական մոտեցումը` իր ազգի առջև հերոսանալը, ինչը արեց Ադրբեջանի նախագահը, կարծում եմ` միջազգային հանրությունը դրա պատասխանը պետք է տա:
– ԼՂՀ ճանաչման խնդրի մասին շատ խոսվեց: Հիմա դրա ժամանա՞կն է:
– Դա քաղաքական համատեքստում որոշելիք խնդիր է:
– Եվրադատարանում ՀՀ-ի իրավունքները պաշտպանելու մասին աոաջարկ եղավ: Դա հեռանկարայի՞ն է:
– Մեր բոլոր հնարավորությունները ուսումնասիրելուց, ուժեղ և թույլ կողմերը գնահատելուց հետո ես հանրությանը կներկայացնեմ այդ քայլերի մասին:
