1983թ. այս օրը` հուլիսի 27-ին, Հայ հեղափոխական բանակի հինգ հայ երիտասարդներ` Վաչե Տաղլեան, Սեդրակ Աճեմյան, Սարգիս Աբրահամեան, Սիմոն Եահընյան, Արա Քերջլեան, պայթուցիկ նյութերով բեռնված ավտոմեքենան քշեցին Պորտուգալիայի մայրաքաղաք Լիսաբոնում Թուրքիայի դեսպանատան դարպասից ներս:
Որոշ ժամանակ պահելով ոստիկանական ուժերով շրջապատված շենքը` նրանք պայթեցրեցին այն` իրենք էլ զոհվելով շենքի փլատակների տակ:
«Մենք հայ ժողովրդի զավակներն ենք: Բռնամիջոցների դիմելու մեր որոշումը հետեւանք է թուրք պետության եւ նրան պաշտպանող ուժերի մերժումի դեմ` ընթացք տալու հայ ժողովրդի արդար եւ խաղաղասեր պահանջներին»: Նման հայտարարություն տարածեցին միջազգային լրատվամիջոցներին Լիբանանում ծնված հինգ հայ երիտասարդները, որոնցից ավագի տարիքը ընդամենը 24 էր:
«Ես բնական մահով չպիտի մեռնիմ, զոհը պիտի չլինեմ ճակատագրի խաղերի: Ես հայ դատի զինվոր եմ, կեանքս պիտի զոհեմ այդ ճամբին վրայ: Մենք ծրագրած ենք այս գործողութիւնը, որովհետեւ վաթսուն տարիէ ւ վեր հասած ենք այն եզրակացութեան, որ ոչ Եւրոպան, ոչ ուրիշը, թէեւ շատ կը խօսին խաղաղութեան մասին, գործնական գետնի վրայ այդ մէկը կընե:
ՁՕրդ դարու առաջին ցեղասպանութեամբ թուրքը ջարդեց մէկուկէս միլիոն հայ եւ տեսղահան ըրաւ մեզի մեր հողերէն: Այսօր կը փորձեն միշտ հակառակը ցոյց տալ: Հայերը չեն ջարդուած, այլ` Թուրքերը: Մեր Հողերէն մենք հեռացուած ենք»,- գրել է Վաչեն:
Հայոց ցեղասպանության ուրացման դեմ արշավի մաս կազմող այս արարքի հեղինակների հիշատակին հոգեհանգստի ծես է կատարվում է հուլիսի 27-ին Հայ առաքելական բոլոր եկեղեցիներում:
