Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հունվարի 11-ին բաց թողեց Ադրրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւի հայտարարություններին անդրադառնալու առիթը թե կառավարության նիստում, թե ՆԳՆ կատարած այցի ընթացքում, եւ ընդհանրապես չանդրադարձավ այդ հայտարարություններին որեւէ այլ ձեւաչափով, գոնե առայժմ: Փաշինյանը այդպիսով փորձում է նախապատրաստել ավելի լա՞վ եւ հանգամանալի՞ց արձագանք, թե՞ համարում է, որ Ալիեւի հայտարարությունները զուտ նախընտրական են, ներքին սպառման, հետեւաբար չարժե «մտնել մատի եւ մատանու արանքը»՝ Ալիեւի եւ ադրբեջանական հասարակության «արանքը»: Մի բան, որ Հայաստանի վարչապետը պատրաստվում էր անել օրինակ 2020 թվականին, համենայն դեպ ըստ նրա հայտնի՝ եթե չհեռարձակված հարցազրույցի ազդի:
Հարցազրույցը պետք է լիներ սեպտեմբերի 27-ին՝ Հանրային հեռուստաընկերությամբ, որում Նիկոլ Փաշինյանը պետք է ինչ որ ազդակներ «փոխանցեր» նաեւ ադրբեջանական հանրությանը՝ Հայաստանում տեղի ունեցած թավշյա հեղափոխությունից Ալիեւի «վախերի» առնչությամբ: Բայց, սեպտեմբերի 27-ի լուսադեմին Ադրբեջանը սկսեց պատերազմը Արցախի եւ Հայաստանի դեմ, իսկ Փաշինյանի տեսագրված հարցազրույցը այդպես էլ չհեռարձակվեց: Այսօր բոլորովին այլ, արմատապպես այլ իրավիճակ է եւ Նիկոլ Փաշինյանը ձեռնպա՞հ է մնում Ադրբեջանում արտահերթ ընտրության գնացող Ալիեւի «գործերին միջամտելուց»: Արդյո՞ք կա ակնկալիք, որ Ալիեւն էլ որեւէ կերպ չի միջամտի Փաշինյանի «ներքին գործերին», երբ դրանք ընթանան խորհրդարանի արտահերթ ընտրության սցենարով:
Կասկածից վեր է, որ Ադրբեջանը իր վարքագծով կարող է ստեղծել իրավիճակներ, որոնք այս կամ այն կերպ կազդեն Հայաստանում ներքին մթնոլորտի վրա: Բաքվին դրա հնարավորությունը տալիս է ուժերի բալանսը եւ միջազգային իրադրությունը: Նիկոլ Փաշինյանը, որը բավականին ակնհայտ կերպով աշխատում է հնարավոր արտահերթ ընտրության սցենարին համահունչ՝ հաշվի առնելով դրա գործարկման անհրաժեշտության հավանական պարագան, անշուշտ պետք է կառավարի իր քաղաքական դիրքերի թե ներքին, թե արտաքին ռիսկերը, այդ թվում նրանք, որոնք կարող են գալ Ադրբեջանից: Ամբողջ հարցն այն է սակայն, թե արդյո՞ք այդ ամենով հանդերձ շաբաթը չի կարող գալ ավելի շուտ, քան ուրբաթը: Թեեւ, գուցե հենց դա է փորձում կառավարել Փաշինյանը:
