Այսօր Երևանում մեկնարկում է Սևծովյան տնտեսական համագործակցության կազմակերպության արտաքին գործերի նախարարների հավաքը, որի ինտրիգը Թուրքիայի արտգործնախարար Ահմեդ Դավութօղլուի այցն է Երևան: Ինտրիգը ինչ-որ չափով «սպանեց» Սերժ Սարգսյանի մամուլի խոսնակ Արման Սաղաթելյանը, որը երեկ երեկոյան հայտարարեց, որ Սերժ Սարգսյանի հանդիպում Դավութօղլուի հետ չի լինելու: Սակայն, այնուամենայնիվ, շարունակում է օրակարգում մնալ Թուրքիայի արտգործնախարարի Երևանում գտնվելու ընթացքում նրա դիվանագիտական, այսպես ասած, կուլիսային օրակարգի հարցը:
Այն, որ Դավութօղլուն հենց այնպես, ուղղակի նիստի մասնակցելու համար Երևան չէր գա` երևի թե կասկածից վեր է: Դավութօղլուի երևանյան այցը առնվազն նպատակ ունի ներկայացնել Թուրքիան որպես բարեկիրթ հարևան, որը պատրաստ է Հայաստանի հետ հարաբերություններ կարգավորելու: Եվ կասկած չկա նաև, որ այս գործընթացում Թուրքիայի համար հաշվարկված քայլերը մեկը կամ երկուսը չեն, և Երևան այցը անկասկած մեկանգամյա օգտագործման քայլ չէ, այսինքն` դրանից հետո Թուրքիան անկասկած ունի պլանավորած շարունակություն:
Ինչ պլաններ ունի Երևանը, դժվար է ասել: Կամ ավելի շուտ` Երևանի դեպքում ակնհայտ է, որ պլաններ չկան: «Ֆուտբոլային» դիվանագիտությունից հետո Երևանը հայ-թուրքական հարաբերության հարցում չի դրսևորել պլան «Բ»-ի առկայություն, թեև Սերժ Սարգսյանը հայտարարում էր, որ եթե հարաբերությունների կարգավորումը չստացվի, ապա Երևանը գիտե նաև իր անելիքները այդ դեպքի համար: Երևանը, սակայն, պարզունակ պահանջատիրությունից բացի, որևէ այլ բանով աչքի չի ընկել առ այսօր:
Այսօր առավել քան երբևէ հրատապ է ընդհանրապես Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հարցը: Բանն այն է, որ Երևանը պարտավորություն է ստանձնել Մաքսային միության առաջ` չանել քայլեր, որոնք կհակասեն այդ միության երկրների շահերին: Իսկ ինչպես հայտնի է, Մաքսային միության երկրները միասին կամ ամեն մեկը առանձին, բայց ինչ-որ խաղեր են խաղում Թուրքիայի հետ, Թուրքիայի անդամակցության հետ: Եվ այս իրավիճակում, բնականաբար, շատ մեծ կասկած կա, որ Ռուսաստանը այսօր առավել քան երբևէ թույլ կտա Հայաստանի իշխանություններին Թուրքիայի հետ, այսպես ասած, ինքնուրույն քաղաքականություն վարել և անել բաներ, որոնք կարող են հակասել Մաքսային միության շահերին:
Այսինքն` հայ-թուրքական հարաբերությունների որևէ սցենարի պարագայում Հայաստանի քաղաքականությունն ուղղակի կամ անուղղակի ավելի շատ որոշվելու է Մոսկվայում, Մինսկում կամ Աստանայում, քան Երևանում: Երևանն այս առումով ընդհանրապես վերածվում է տեխնիկական մի քաղաքի, ինչը լավագույնս ընդգծեց Պուտինը իր Հայաստան կատարած այցի աշխարհագրությամբ և արարողակարգային ծրագրի հաջորդականությամբ:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
