Ոստիկանապետ Վովա Գասպարյանը հեռացրել է ոստիկանության Էրեբունու բաժնի պետին, ինչն, ըստ տեղեկությունների, կապված է ՊՊԾ գնդի հուլիսի 17-ի գրավման հետ:
Հուլիսի 17-ից հետո ստեղծված իրավիճակում թվում էր, թե հեռացողը պետք է լինի Վովա Գասպարյանը, իսկ հուլիսի 29-ից հետո էլ նրա հետ առնվազն պետք է հեռանա ոստիկանության զորքերի պետ Լևոն Երանոսյանը: Բայց Գասպարյանի որոշումը՝ հեռացնել ոստիկանության Էրեբունու բաժնի պետին, նշանակում է, որ առնվազն առաջիկայում ոստիկանության բարձրաստիճան պաշտոնյաների հրաժարական կամ պաշտոնանկություն չի ուրվագծվում: Դա պարզ էր նաև Սերժ Սարգսյանի օգոստոսի 1-ի ելույթից, որում նա, ըստ էության, «ամենամեծ բացթողում» որակեց լրագրողների հանդեպ բռնությունը՝ անելով արդեն հայտնի հայտարարությունները հիշողության հետ կապված:
Ընդ որում, Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունն ուներ բավականին ուշագրավ մի նրբերանգ, որը կարծես թե քիչ ուշադրության է արժանացել: Լրատվամիջոցների հանդեպ հուլիսի 29-ին կատարված բռնությունը նա գնահատում է իբրև «վերջին օրերի ամենամեծ բացթողում»: Լրատվամիջոցների հանդեպ և ընդհանրապես Սարի թաղի բռնության հանդեպ հասարակության վերաբերմունքը հստակ է, և անկասկած այստեղ իրադարձությունները դեռ շատ անգամ կլինեն քննարկումների և գնահատականների առարկա:
Այս հրապարակմամբ անդրադառնանք ոչ թե Սերժ Սարգսյանի հայտնի անդրադարձի նրբերանգներին, այդ թվում և փաստացի լրագրողների հանդեպ կատարվածը՝ թեկուզ ոչ որոշակի դատապարտումով, քաղաքացիների հանդեպ կատարվածն արդարացնելուն, այլ «ամենամեծ բացթողում» արտահայտության կոնտեքստին:
Բանն այն է, որ «վերջին օրերի» ամենամեծ բացթողումը, ենթադրաբար, պետք է լինի բուն տեղի ունեցածը ինքնին, այսինքն՝ այդպիսի բան թույլ տալը: Ըստ այդմ, ամենամեծ բացթողումն այն է, թե ինչպես է հնարավոր, որ մի քանի մարդ մի բեռնատարով գրոհեն և գրավեն մի ամբողջ ՊՊԾ գունդ, որտեղ կուտակված են հսկայական զինամթերք, հատուկ տեխնիկա և այլն:
Մի կողմ թողնենք «Սասնա ծռերի» գործողության քաղաքական, բարոյահոգեբանական մոտիվները, հասարակության վերաբերմունքը և այլն: Իրավիճակը դիտարկենք դասական պետական տրամաբանության տեսանկյունից: Ըստ այդմ, իշխանության ամենամեծ բացթողումը պետք է լինի հենց տեղի ունեցածը՝ երբ զինված մարդկանց խումբը կարող է ազատ շրջել քաղաքում և մեկ բեռնատարով գրավել ՊՊԾ գունդը: Բայց պարզվում է, որ դա չէ իշխանության «ամենամեծ բացթողումը»:
Եվ Սերժ Սարգսյանի դիրքորոշումն ապացուցվում է նաև հենց ոստիկանապետի որոշումով, որովհետև եթե անգամ ոչ՝ քաղաքացիների հանդեպ վերաբերմունքի մասով, ապա ՊՊԾ գնդի գրավման փաստով տրամաբանությունը հուշում է բարձրաստիճան հրաժարականներ: Սակայն այստեղ, իհարկե, իրավիճակի գնահատականը կատարվում է ոչ թե «դասական պետական» տրամաբանությամբ, այլ իշխանական կոնյունկտուրայի:
Ի վերջո՝ դասական պետականություն սպասել պետք էլ չէ, քանի որ դա ենթադրում է նախ և առաջ պետական կարգով ձևավորվող իշխանություն: Պետական վարք կարող է դրսևորել միայն պետական կարգի վրա հենված իշխանությունը: Իսկ Հայաստանի իշխանությունը հենված է քրեական և օլիգարխիկ կարգի վրա: Եվ այստեղ է նաև Սերժ Սարգսյանի պահվածքի առանձնահատկությունը:
Բանն այն է, որ նա այդ կարգում այնքան էլ հուսալի նախագահ չէ: Թե որքանով է օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ այդ ընկալումը, բայց ակնհայտ է, որ Սերժ Սարգսյանի նախագահության ընթացքում քրեաօլիգարխիկ համակագի համար թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին մարտահրավերները բազմապատկվել են, հետևաբար մեծացել է ներքին անհանգստության աստիճանը:
Այդպիսով՝ Սերժ Սարգսյանի համար ոստիկանական համակարգը դառնում է այդ դժգոհությունը զսպելու եզակի միջոց, և այդ իսկ պատճառով Սարգսյանը պահում է ոստիկանությանը, որպեսզի ոստիկանությունն էլ լինի այն պատվարը, որը կզսպի քրեաօլիգարխիկ համակարգի դժգոհությունը Սերժ Սարգսյանից:
