ՀՅԴ խմբակցության անդամ Արծվիկ Մինասյանը արդեն տևական ժամանակ իրեն խիստ տարօրինակ է պահում: Եթե մինչև վերջերս նա բավականին ակտիվ քաղաքական գործունեություն էր ծավալում, ակտիվորեն հարցազրույցներ էր տալիս, ներկայացնում էր կուսակցության տեսակետը ամենատարբեր հարցերի վերաբերյալ և դարձել էր կուսակցության դեմքը խորհրդարանում, Սահմանադրական դատարանում և տարբեր միջավայրերում, ապա գրեթե երկու ամիս է նա ընդհանրապես խուսափում է հրապարակային որևէ հայտարարություններից և լրագրողների հարցերին ի պատասխան ասում է՝ այդ հարցով դիմեք ընկեր Աղվանին, կամ՝ այդ հարցով դիմեք ընկեր Արմենին, նկատի ունենալով խմբակցության ղեկավար Արմեն Ռուստամյանին և քարտուղար Աղվան Վարդանյանին: Իսկ նախորդ օրն էլ քաղաքական կուսակցությունների և հասարակական կազմակերպությունների Վենետիկի հանձնաժողովի փորձագետների հետ հանդիպման ժամանակ Արծվիկ Մինասյանը դեմոնստրատիվ մեկուսացել էր ՀՅԴ-ականների խմբից՝ ցույց տալով, որ իրեն ավելի հարազատ է զգում հանրապետականների միջավայրում:
Արծվիկ Մինասյանը խիստ նեղացած է դաշնակցական էլիտայից և հատկապես կուսակցության ղեկավար՝ Բյուրոյի ներկայացուցիչ Հրանտ Մարգարյանից: Պատճառն այն է, որ ընկեր Հրանտը նպատակահարմար չի համարել, որ Արծվիկ Մինասյանը նախարարական պորտֆել զբաղեցնի կոալիցիոն կառավարության կազմում, այն կառավարության, որը կարող է ձևավորվել ամենամոտ ապագայում:
Դեռևս անցյալ տարվա աշնանը, երբ ՀՅԴ-ն իրեն դուրս դրեց խորհրդարանում ձևավորված ընդդիմադիր քառյակից և բացահայտ հայտարարեց, որ մտադիր է պաշտպանել նախագահ Սարգսյանի նախաձեռնած սահմանադրական բարեփոխումների գործընթացը, խոսակցություններ սկսեցին այն մասին, որ ՀՅԴ-ն շուտով մաս կկազմի կառավարությանը: Ասվում էր, որ դա չի լինի կոալիցիա, այլ անունը կարող է դրվել, ասենք, ազգային միասնության կառավարություն: Նույնիսկ ասվում էր, որ այդ կառավարությունը կարող է ձևավորվել ապրիլի 24-ի միջոցառումներից հետո: ՀՀԿ-ի և ՀՅԴ-ի համատեղ կառավարության ձևավորման գործընթացը մեզ համար անհայտ պատճառներով ձգձգվում է, բայց որ ՀՅԴ-ն այլևս ոչ մի պատճառ չունի մաս չկազմելու իշխանությանը և կառավարությունում ստանալու իրեն հասանելիք նախարարական պորտֆելները՝ պարզից էլ պարզ է:
Եվ այս պայմաններում բնական է, որ ՀՅԴ ներսում ակտիվ քննարկումներ են գնում այն մասին, թե կուսակցությունից ով պետք է ստանա նախարարական պորտֆելներ, ով պետք է զբաղվի երկրի և իր անձական բարեկեցության ապահովման անչափ կարևոր և պատասխանատու գործով: Ահա այդ քննարկումների ժամանակ ընկեր Արծվիկը ցանկություն է հայտնել իր վրա վերցնել այդ պատասխանատվությունը՝ մանավանդ, որ խորհրդարանում զբաղված է եղել պատգամավորական ակտիվ գործունեությամբ և իր ելույթներով ցույց է տվել, թե որքան պրոֆեսիոնալ է ինքը, որքան պատրաստված է նախարարական աշխատանքի համար: Բայց կուսակցության ղեկավար ընկեր Հրանտը կանխել է Արծվիկ Մինասյանին՝ նրան բացատրելով, որ թեև ընկեր Արծվիկը իրոք պատրաստված և արժանի կադր է նախարարական պաշտոն զբաղեցնելու համար, սակայն կուսակցության համար նույնքան կարևոր է նաև խորհրդարանում սեփական դեմքը պահպանելը, և քանի որ Արծվիկ Մինասյանն էր դարձել ՀՅԴ-ի դեմքը, ապա Բյուրոյի ներկայացուցիչ ընկեր Հրանտը կուսակցության անունից հայտարարել է, որ իր իրենք նպատակահարմար են համարում, որ նա մնա խորհրդարանում, և նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ՀՅԴ-ն կմտնի կոալիցիա, իր սուր և համարձակ ելույթներով փրկի ՀՅԴ-ին:
Արծվիկ Մինասյանը հասկացել է, որ իր անտեղի ակտիվությունը իրեն օգնելու փոխարեն խանգարել է: Նա հասկացել է, որ ինչպես ժողովրդական ասացվածքն է ասում՝ իրեն օգտագործում են քյասիբի ռադիոյի տեղ, այսինքն՝ ինքը պետք է խոսի, իսկ ինչ-որ մարդիկ պետք է օր ու գիշեր զբաղվեն երկրի բարեկեցության և զարգացման գործը առաջ տանելով՝ իհարկե, չմոռանալով նաև սեփական անձի մասին:
Այս պայմաններում է, որ ընկեր Արծվիկը լռության ուխտի որոշում է կայացրել, ինչը նշանակում է, որ եթե իրեն պահում են որպես անիմաստ խոսացող, ապա ինքն էլ հրաժարվում է այդ դերից՝ այն թողնելով կուսակցության մյուս ներկայացուցիչներին: Հիմա ինքը կլռի, որպեսզի տեսնեն, որ եթե, միևնույն է, իրեն նախարարական պաշտոն չեն տալու, ինքը չի խոսելու, այլ լռելու է: Եթե խոսելը խանգարեց Արծվիկ Մինասյանին նախարար դառնալ, գուցե լռությունն էլ օգնի, որ կուսակցության ղեկավարը փոխի իր որոշումը: Չնայած ՀՅԴ-ն խիստ սկզբունքային կուսակցություն է. այստեղ եթե մի բան որոշում են, գնում են մինչև վերջ: Օրինակ՝ որոշել էին Հայաստանը չհանձնել բոլշևիկներին այդպես էլ արեցին, թուրքերին տվեցին, կարելի է ասել՝ նվիրեցին, բայց բոլշևիկներին ոչինչ չտվեցին:
Լուսանկարը՝ armtimes.com-ի
