Միջազգային շուկայում տեղի ունեցող փոփոխությունները, էժանացումն ու թանկացումը կարծես թե աննկատ անցնում են հայկական շուկայի կողքով: Գնային տատանումները չեն տարածվում անգամ այն ապրանքների վրա, որոնք ներկրվում են արտերկրից և միջազգային շուկայում կոնկրետ ժամանակահատվածում էժանանում են: Մեր տեղական շուկայում միանգամից նկատելի են դառնում միայն թանկացումները: Այս դեպքում պատճառաբանություն միշտ կա՝ «դրսում թանկացել է»: Թե ինչպես է պատահում, որ թանկացումը միանգամից նկատելի է դառնում, իսկ գնանկումը՝ ոչ, հասկանալի չէ:
«Իրազեկ և պաշտպանված սպառող» ՀԿ նախագահ Բաբկեն Պիպոյանի կարծիքով՝ պատճառն այն է, որ մեր շուկայում ամեն ինչ որոշում են տնտեսվարողները: Նրանց տված է անծայրածիր ազատություն, որից և օգտվում են, իսկ պետական վերահսկողություն, հոգածություն, մշակված քաղաքականություն բացարձակապես չկա:
«Ամբողջ աշխարհում կա պետական վերահսկողություն և պետական աջակցություն: Մեր երկրում պետական վերահսկողության բացակայությունը համարում ենք պետական աջակցություն, որի արդյունքում ստացվում է, որ միանգամից երկու բան չենք անում: Պետական վերահսկողության ոչ մի օղակ չի գործում՝ սկսած սննդի անվտանգության պետական տեսչությունից վերջացրած ՏՄՊՊՀ-ով: Նրանք տնտեսվարողի մասին մտածելու գործառույթ չունեն: Ինչն էլ հանգեցնում է այն վիճակին, որը մենք հիմա ունենք,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց Պիպոյանը՝ հավելելով,- օրինակ՝ վերցնենք սուրճի շուկան: Միջազգային շուկայում նկատվում է սուրճի գնի նվազում, բայց պարզ չէ, որ մեր երկրում գնանկում չի նկատվելու: Ավելին ասեմ, մեր երկրում գնաճ կարող է նկատվել, քանի որ հնարավոր է՝ միջազգային շուկայում գնանկման պատճառով բարձր կարգի սուրճ ի վերջո ներկրվի Հայաստան, և այն, բնականաբար, վաճառվի ավելի բարձր գնով, քան այն անհասկանալի խառնուրդը, որը հիմա մենք խմում ենք: Այլ կերպ ասած՝ շուկան սխալ է ազատականացվում: Շուկայի սխալ ազատականացումը բերում է իր վատ հետևանքները»:
Պիպոյանի խոսքով՝ դրա վառ օրինակներից է նաև ձվի շուկան, որտեղ վերջին շրջանում էական գնաճ նկատվեց: «Նախ պարզվեց, որ մենք արտահանման պոտենցիալ ունենք, ապա ինքնաբավ երկիր էինք ձվի իմաստով, հետո դարձանք ներկրող երկիր, հիմա էլ ասում են, որ ներկրման անհրաժեշտություն չկա, բայց արտադրողներն ասում են, որ իրենց հավերը մենակ մեծ ձու են ածում, ու հնարավոր է՝ ներկրման անհրաժեշըություն լինի: Սա գալիս է նրանից, որ կամ-կամ է, որ մենք ոսկե միջին ասվածը չենք կարողանում գտնել, այլ հարցերը լուծում ենք սիրողական մակարդակով,- ասաց Պիպոյանը՝ հավելելով,- աշխարհում այդպիսի երկիր գոյություն չունի, որ աշխատուժն այդքան էժան լինի, բնական արոտավայրերը տարվա մեջ այդքան սեզոնային լինեն, ու այդ երկրում միսն այդքան թանկ լինի ու այդքան քանակությամբ էլ ներկրվի: Դա աբսուրդ է»:
Մեր զրուցակցի խոսքով՝ շուկայում փոփոխություններ են նկատվում միայն այն ապրանքների մասով, այն բիզնեսում, որը քաղաքակիրթ է, միջպետական է և ոչ թե ինչ-որ մեկինն է, ու ինչ-որ մեկն է այդ բիզնեսի ներկայացուցիչը: Շուկայում գնային փոփոխություն չի նկատվում նաև այն մասով, որ շատ ապրանքների ներկրումը մոնոպոլացված է, և էլի տնտեսվարողն է որոշում գնային քաղաքականությունը:
«Ստեղծված վիճակում պետական մարմինները, որոնք պետք է զբաղվեն այս խնդրով, ձեռքները լվանում են: ՏՄՊՊՀ-ն ասում է՝ եթե գերիշխող դիրք չկա, ես անելիք չունեմ, սննդի ծառայությունն ասում է՝ ես գների հետ կապ չունեմ, գյուղնախարարությունն էլ, գյուղմթերքի հարցերից զատ, հարց չի քննարկում: Բայց հո իրար վրա գցելով չի: Սա կոմպլեքս աշխատանք է պահանջում, բայց մեր երկրում մի կառույցը մյուսի հետ է մրցակցում»,- նկատեց Պիպոյանը:
