Հայաստանում վերջին շրջանում հաճախ կարելի է լսել գնահատականներ, հատկապես ընդդիմադիր որոշ շրջանակների ներկայացուցիչների շուրթերից, թե իշխանափոխության համար պետք է համագործակցել նույնիսկ սատանայի հետ, եթե այդպիսով կլուծվի վարչակարգին հրաժեշտ տալու հարցը:
Այս բանաձեւը հատկապես շատ է հիշատակվում ՀԱԿ-ԲՀԿ հարաբերության ընդդիմախոսներին տրվող պատասխաններում: Այսինքն` փորձ է արվում ներկայացնել, որ հանուն ժողովրդավարության հաղթանակի կարելի է օգտագործել նույնիսկ ԲՀԿ-ին: Իսկ ՀԱԿ-ի որոշ կարկառուն գործիչներ նույնիսկ հայտարարում են, որ պետք է ողջունել բոլորին, ովքեր անցնում են ժողովրդի կողմը:
Այս ամենում իրապես կա ռացիոնալ հատիկ, սակայն կա նաև մի մեծ բացառություն: Բանն այն է, որ տվյալ պարագայում, երբ խոսում ենք կոնկրետ իրադրության մասին, ոչ թե «Բարգավաճ Հայաստան»-ն է անցնում ժողովրդի կողմը, ինչը կարելի է օգտագործել ընդդեմ ռեժիմի և ապահովել ժողովրդի հաղթանակ, այլ, այսպես ասած, ժողովրդական շարժումը, կամ նախկին շարժման անվան տակ հանդես եկողներն են շարժման անունից անցնում «Բարգավաճ Հայաստան»-ի և Ռոբերտ Քոչարյանի կողմը` ավելի ու ավելի ապարդյուն թաքցնելով այդ անցումը:
Այսինքն` տեսական մակարդակում ռացիոնալություն պարունակող բանաձևը, որ կարելի է ռեժիմի դեմ գործադրել, իրականում այստեղ ոչ մի կապ չունի: Հակառակը` ռեժիմի մի մասն է փորձում մյուս մասի դեմ գործադրել ժողովրդական շարժման ու հասարակության անունը, այսպես ասած` բրենդը, որ ռեժիմի այդ մասին է տրամադրում Հայ ազգային կոնգրեսը:
Այլ կերպ ասած` Կոնգրեսը ըստ էության զբաղված լինելով քաղաքական առևտրով` փորձ է անում դա ներկայացնել իբրև բուրժուա-դեմոկրատական հեղափոխություն` այն պարագայում, երբ դրանում չկան ոչ բուրժուաներ, ոչ էլ, ըստ էության, դեմոկրատներ:
Կարելի էր աչք փակել այս ամենի վրա կամ բավարարվել ընդամենը դժգոհությամբ, եթե խոսքը վերաբերեր միայն Հայ ազգային կոնգրեսի և «Բարգավաճ Հայաստան»-ի, այսպես ասած, առաջնորդական շրջանակներին: Սակայն խոսքը ոչ թե բուրժուա-դեմոկրատական հեղափոխություն անվանմամբ ակումբային խաղի մասին է, ինչպես ասենք` մի ժամանակ կային տարբեր նման կարգի ինտելեկտուալ խաղիկներ` «Մոնոպոլիստ» կամ «Բիզնեսմեն» անվանումներով, այլ հասարակական լուրջ սահմաններ նախանշող մի գործընթացի, որը շարունակվելու, ծավալվելու պարագայում կարող է մեծ ավերածություններ գործել հանրային գիտակցության և ինքնասիրության դաշտում: Մինչդեռ այդ դաշտում իշխանության գործած ավերածությունները արդեն իսկ բավարար են Հայաստանի համար գրեթե մահացու մարտահրավեր լինելու, ճակատագրական սահմանագծի հասցնելու համար:
Եվ եթե իշխանության կողմից տարվող ավերիչ կուրսին միանա նաև իբր այլընտրանքային մյուս ավերածությունը, ապա Հայաստանը դրան արդեն հաստատ չի դիմանա: Ահա թե ինչու Կոնգրեսի և ԲՀԿ-ի մտավարժանքները հնարավոր չէ մատնել անուշադրության և համարել ներքին գործ: Դա ավելի շուտ կարող է լինել ներքին «արյունահոսություն» Հայաստանի համար:
