«Հարսնաքար» ռեստորանային համալիրում տեղի ունեցածն իր դաժանությամբ այն աստիճան է ցնցել հասարակությանը, որ արդեն մի քանի օր շարունակ Հայաստանում այդ ողբերգությունը քննարկումների թիվ մեկ թեման է: Եվ այստեղ հարկ ենք համարում արձանագրել ուշագրավ մի բան:
Երկու օր շարունակ տեղի է ունենում նման ակտիվ և բուռն քննարկում, դեպքի վերաբերյալ կարծիք են հայտնում բոլորը, սակայն քար լռություն է քաղաքական դաշտում: Մինչդեռ դեպքը առնչվում է այսպես ասած քաղաքական մարմնի ներկայացուցչի թիկնազորին և սեփականությանը, և առնվազն կարելի էր ակնկալել, որ գոն ինչ որ հայտարարություններ կարող էին անել Ազգային Ժողովում ներկայացված խմբակցությունները, փորձելով լրացնել հասարակական կարծիքը:
Երբ գործ է հարուցվում Վարդան Օսկանյանի հիմնադրամի դեմ, քաաքական գրեթե բոլոր ուժերն ու գործիչները իրենց պարտքն են համարում Օսկանյանի պաշտպանությունը, մարդու իրավունքի և ազատությունների մասին ելույթները, իսկ ահա երբ խոսքը գնում է հայկական բանակի սպայի դաժան և գրեթե մահացու ծեծի մասին, Վարդան Օսկանյանի համար կուրծ ծեծողները ոչ մի բառ չեն ասում:
Լուռ է ԲՀԿ-ն, լուռ է ՀՅԴ-ն, որ այսօր ստանձնել են Հայաստանում ժողովրդավարության համար պայքարի առաջամարտիկների դերը, լռում է Հայ ազգային կոնգրեսը, որը գնացել էր խորհրդարան իշխանություններին հանգիստ չտալու, լռում է Ժառանգությունը, որը սովորաբար որպես քաղաքական միավոր շատ ակտիվ է նման հարցերում և մշտապես հայտնում է իր դիրքորոշումը, հաճախ չվարանելով անգամ ոչ պոպուլյար հայտարարություններ անելուց, Ինչու է քաղաքական դաշտը լռում: Երբ լռում է ՀՀԿ-ն, սա հասկանալի է՝ ՀՀԿ-ականները խոսում են երբ Սերժ Սարգսյանը շարժի թելերը:
Բայց երբ լռում են մյուս քաղաքական ուժերը, հատկապես ներկայումս Օսկանյանի առիթով ժողովրդավարության և ազատությունների դրոշակակիր դարձած ԲՀԿ-ն, և կամ հենց նույն Վարդան Օսկանյանն ինքը, երբ ոչ մի գնահատական չի տրվում կատարվածին որպես մասնավոր դեպք և որպես ընդհանրական երևույթ, սա արդեն տարօրինակ լռություն է: Եթե խոսում ենք, ապա խոսում ենք ամեն ինչի մասին, իսկ եթե լռում ենք, ուրեմն պետք է երևի թե ամեն ինչի մասին լռենք: Այս մեծ լռությունն իսկապես հետաքրքրական է:
Երկու օր է անցել դեպքից, սակայն և ոչ մի քաղաքական ուժ չի փորձել պաշտոնապես կամ իր որևէ լիդերի թեկուզ անձնական կարծիքի մակարդակով անդրադառնալ դեպքին, և սա այն դեպքում, որ կուսակցությունները յուրայինների հետ կապված անգամ ամենաանշան ապտակի պարագայում կարող են համաշխարհային, տիեզերական աղմուկ բարձրացնել: Այսօր կառավարության արտահերթ նիստը քննարկելու է կառավարության ծրագիրը, և հուսանք, որ միգուցե այս նիստի ընթացքում քաղաքական ուժերը լռության չեն մատնի տեղի ունեցածը և կփորձեն խախտել լռությունը:
Ինչ խոսք, կատարվածը սպասում է նախ և առաջ իրավական գնահատականին, սակայն, դատելով այն բանից, որ նման մեծ ու փոքր միջադեպերը Հայաստանում բազմաթիվ են և դրանց մի մասն էլ նույնիսկ աղմուկ չի առաջացնում, ակնհայտ է, որ երևույթն ունի նաև քաղաքական գնահատականի և քաղաքական պատասխանատվության կարիք, առավել ևս, որ այն ուղակիորեն առնչվում է մի քաղաքական ուժի, ինքն իրեն և երկիրը փոխելու մասին որի հայտարարությունների հաշիվը հասարակությունն արդեն երևի թե կորցրել է:
Լուսանկարում՝ «Էրեբունի» հիվանդանոցի վերակենդանացման բաժանմունքում անգիտակից վիճակում ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի հոսպիտալի «Քիթ, կոկորդ, ականջ» բաժանմունքի պետ, մայոր Վահե Ավետյանը և «Հարսնաքար» համալիրում վերջինիս դաժան ծեծի ենթարկած անվտանգության աշխատակից Գարիկ Մարգարյանը:
