«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ԼՂ ընդդիմադիր «Շարժում 88» կուսակցության նախագահ, Ստեփանակերտի նախկին քաղաքապետ, ԼՂՀ Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր Էդուարդ Աղաբեկյանը:
– Պարոն Աղաբեկյան, վերջերս դարձյալ լուրեր են շրջանառվում, որ Ձեր ղեկավարած «Շարժում 88» կուսակցությունը Լեռնային Ղարաբաղում ընդդիմություն է ձևավորվում: Դուք վերջերս մասնավորապես նշել էիք. «Ականջալուր լինելով հանրության բազում շերտերի բողոքներին, դժգոհություններին` որոշել ենք քաղաքականություն գալով՝ փորձել համախմբել մեզ նման մտածողներին»: Մասնավորապես ի՞նչ դժգոհությունների մասին է խոսքը, ԼՂՀ հասարակությունը իշխանությունների վարած քաղաքականությունից ո՞ր ոլորտներում է դժգոհ:
– Հասարակության մեջ դժգոհությունները բոլոր ոլորտներին են առնչվում: Քաղաքապետի վերջին ընտրությունների ընթացքում ես ավելի հնարավորություն ունեցա ժողովրդի հետ մոտիկից շփվել, և դա նկատելի էր բոլոր ոլորտների առնչությամբ` տնտեսական հարցերից մինչև սոցիալական, ժողովրդագրական ցուցանիշներ, քաղաքացիական հասարակության ձևավորում, ժողովրդավարական գործընթացներ և այլն: Մենք նախատեսում ենք կուսակցության կայքէջ ստեղծել, էլեկտրոնային լրատվամիջոց հիմնել առաջիկայում և ներկայացնել իրավիճակը:
– Այսինքն` վերջին տարիները բացը լրացնելո՞ւ եք, ԼՂՀ-ում վերջապես ընդդիմադիր մամու՞լ կգործի:
– Այո՛, անպայման:
– Պարոն Աղաբեկյան, իսկ ինչո՞վ էր պայմանավորված այն հանգամանքը, որ մինչ այժմ Լեռնային Ղարաբաղում ընդդիմություն չկար, դժգոհություններ չկային, ընդդիմադիր մամուլ չկար, մանավանդ, որ ասում եք, որ արցախցիների դժգոհությունը հիմա բոլոր ճյուղերին է առնչվում: Ի՞նչն է պատճառը, որ հիմա են ընդդիմադիր տրամադրությունները դրսևորվում կամ սկսում դրսևորվել, և նոր է ընդդիմություն ձևավորվում:
– Ճիշտ չի լինի՝ ասել, որ հիմա է ստեղծվում, ժամանակին կուսակցությունը ստեղծել ենք, բայց հիմնականում իմ հիվանդության պատճառով ես նախընտրում էի քաղաքական գործընթացներից զերծ մնալ: Իսկ թե ինչու հիմա` պատճառն այն է, որ խնդիրները ավելի խորքային են, հասարակության մեծամասնության մեջ է դժգոհությունը:
– Իսկ Ղարաբաղի ժողովրդի դժգոհությունը միայն ներքաղաքակա՞ն, սոցիալակա՞ն, տնտեսակա՞ն ոլորտներին է վերաբերվում, թե՞ օրինակ, նաև` արտաքին հարաբերություններին, մասնավորպես` Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորմանը:
– Իհարկե, բոլոր ոլորտներին էլ առնչվում են հասարակական դժգոհությունները:
– Պարոն Աղաբեկյան, այնուամենայնիվ, համոզմունք կա, որ Լեռնային Ղարաբաղում մշտապես նախագահ է դառնում այն գործիչը, որը Հայաստանի իշխանության վստահությունն է վայելում: Դուք հնարավորություն տեսնու՞մ եք, որ Լեռնային Ղարաբաղում այնպիսի իրավիճակ հասունանա, որ արցախցիներն իրենց համակրած գործչին ընտրեն նախագահ: Վերջերս օրինակ նաև Ձեր անունն է շոշափվում որպես ԼՂՀ նախագահի հավանական թեկնածու:
– Իմ մասով, իհարկե, շնորհակալ եմ, որ նման կարծիք ունեք, բայց ես հիմա չեմ կարծում, որ դա ռեալ տարբերակ է: Իսկ այն հանգամանքը, որ Լեռնային Ղարաբաղի իշխանությունների ձևավորումը Հայաստանի ղեկավարության աջակցությամբ է ձևավորվում, վկայում է այն մասին, որ մեր` որպես ինքնուրույն սուբյեկտի դերն է նվազել, դա արտահայտվում է ամենուր՝ ԼՂ կարգավորման բանակցություններից սկսած՝ մինչև մնացած այլ ոլորտներ: Իհարկե, լավ կլինի, որ մենք մեր անկախությունը բոլոր ոլորտներում ունենանք:
– Իսկ Սերժ Սարգսյանի վարած քաղաքականությունը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում ինչպե՞ս եք գնահատում, մասնավորապես ընդունելի՞ են Ձեզ համար Մադրիդյան սկզբունքները, որոնցից վեցը հրապարակվել են:
– Միանշանակ դեմ եմ Մադրիդյան սկզբունքներին ու Մադրիդյան սկզբունքների բոլոր տարատեսակներին և դրույթներին` տարածքների վերադարձ, տարածքների փոխանակում և այլն… Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության ճանաչում, ճանաչումից հետո՝ սահմանների հարց. ով կճանաչի` նրա հետ էլ կքննարկենք:
– Կարելի՞ է ենթադրել, որ Դուք արդեն ընդգծված կերպով հանդես կգաք ընդդեմ Մադրիդյան սկզբունքների:
– Այո՛, անպայման:
