Նիկոլ Փաշինյանը շնորհավորական ուղերձ է հղել Գերմանիայի խորհրդարանի արտահերթ ընտրությանը հաղթանակ տարած Քրիստոնյա-դեմոկրատական և Քրիստոնյա-սոցիալիստական միությունների դաշինքի ղեկավար, Գերմանիայի նոր կանցլերի թեկնածու Ֆրեդերիկ Մերցին: Փաշինյանը, շնորհավորելով նրան, հայտնել է Գերմանիայի հետ ժողովրդավարության խորացմանն ուղղված գործակցության հանձնառություն:
Իհարկե, դեռ պարզ չէ, թե Մերցը, երբ կստանձնի կանցլերի պաշտոնը, որովհետև դեռ պետք է կազմվի կոալիցիա, որպեսզի ձևավորվի կառավարություն: ՔԴՄ և ՔՍՄ դաշինքը հաղթել է ընտրությանը՝ վաստակելով ձայների մոտ 30 տոկոսը, սակայն կառավարություն ձևավորելու համար հարկ կլինի 51 տոկոս: Ո՞ր ուժերը կապահովեն մնացյալ 21-ը: Այստեղ ընտրությունը մեծ չէ, խորհրդարան են անցել ուլտրաաջ՝ Այլընտրանք Գերմանիայի համար կուսակցությունը, արդեն նախկին կառավարող ուժը՝ սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը, կանաչների կուսակցությունը, որոնք ևս նախկին կառավարող կոալիցիայի մաս էին, և Ձախերը:
Սոցիալ-դեմոկրատներն ունեն 16 տոկոս, կանաչները՝ 13, իսկ Ձախերը՝ 8: Թեև ուլտրաաջ ԱԳՀԿ-ն հայտարարել է կոալիցիայի ձեռք մեկնելու պատրաստակամություն, բայց մյուս ուժերը հայտարարել էին ընտրությունից առաջ, որ չեն գործակցի այդ կուսակցության հետ: Ի դեպ, այն, որ ուլտրաաջ ուժը զբաղեցնում է խորհրդարանի ընտրության երկրորդ տեղն ու փաստորեն դառնում խորհրդարանական ընդդիմություն՝ Գերմանիայի պատմության մեջ առաջին անգամն է երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր: Ինչպիսի՞ն կլինի Գերմանիայում կառավարող նոր կոալիցիան:
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը մինչև Գերմանիայի արտահերթ ընտրությունը Մյունխենի անվտանգության համաժողովի շրջանակում հանդիպեց հեռացող կանցլեր Շոլցի հետ, որը արտահայտել էր Հայաստաննի ժողովրդավարական զարգացմանը նպաստելու հանձնառությունը շարունակելու հաստատակամություն: Բայց ինչպիսի՞ն կլինի նոր կառավարող ուժի մոտեցումը, Գերմանիայի համար ինչպիսի՞ նշանակություն կունենա Կովկասը, եթե հաշվի առնենք և այն, որ նոր կանցլերի թեկնածու Մերցի առաջին հայտարարությունը եղել է այն, որ ինքը դնում է ԱՄՆ-ից Գերմանիայի լիարժեք անկախացման խնդիր: Եթե դրվում է այդպիսի խնդիր, ապա դա նշանակում է իրողությունների հիմնարար փոփոխության ոչ միայն հեռանկար, այլ նաև գործընթաց:
Հետևաբար, երբ խոսք է գնում հայ-գերմանական հարաբերության մասին, ապա դա, ըստ էության, ենթակա է լինելու հենց այն հիմնարար գործընթացին, որ տրամաբանորեն ենթադրում է կանցլերի թեկնածուի դրած խնդիրը: Ավելին, հատուկ ուշադրության է արժանի, որ ի դեմս Իլոն Մասի հայտարարությունների ՝ ԱՄՆ վարչակազմը բաց կերպով աջակցել է ուլտրաաջ ԱԳՀԿ-ին, այսինքն` խորհրդարանական ընդդիմությանը: Այս հարցը, սակայն, լոկ հայ-գերմանական հարաբերության, կամ Կովկասի հանդեպ Գերմանիայի քաղաքականության հարց չէ, այլ Հայաստան-Եվրոպա հարաբերության, որովհետև Գերմանիայի պետական խնդրի այդօրինակ շեշտադրումն ու դրանից բխող իրողությունները, այդ թվում հաշվի առնելով ԱՄՆ վարչակազմի դիրքորոշումը, կարող են հիմնավորապես փոխել Գերմանիայի դերը Եվրոպայում՝ վերադարձնելով առաջնորդության, բայց արդեն ոչ թե տնտեսական կամ ոչ միայն տնտեսական, այլ նաև գաղափարական առաջնորդության:
