Թուրքիայիր նախագահ Էրդողանը փետրվարի 4-ին Անկարայում ընդունել է Սիրիայի ժամանակավոր նախագահ Ահմադ Ալ Շարաային, որը զինյալների առաջնորդն էր Իդլիբից Հալեպ և Դամասկոս արշավի ընթացքում: Ըստ տեղեկությունների՝ Էրդողանը Սիրիայի ժամանակավոր նախագահի հետ կքննարկի այդ երկրում ռազմական ներկայության հնարավորությունը, թեև հավանական է դիտվում, որ կլինի համաձայնություն սիրիական բանակը մարզելու հարցում:
Որքան էլ Սիրիայում տեղի ունեցածի թիկունքում դիտարկվում է Անկարան, այդուհանդերձ, խիստ հատկանշական է այն, որ Սիրիայի ժամանակավոր նախագահ նշանակված Ահմադ Ալ Շարաան առաջին արտասահմանյան այցը կատարել է ոչ թե Թուրքիա, այլ Թուրքիայի հետ մեղմ ասած ոչ այնքան բարվոք հարաբերություն ունեցող Սաուդյան Արաբիա:
Իհարկե, Սաուդյան Արաբիան Դամասկոսի նոր իշխանության աչքում դիտարկվում է առաջին հերթին որպես ներդրումային աղբյուր, որի միջոցով ակնկալվում է որոշակի տնտեսական արդյունքներ ստանալ Սիրիայում իրավիճակը կայունացնելու համար: Միևնույն ժամանակ, սակայն, եթե Սաուդյան Արաբիան գետնի վրա ամրագրի տնտեսական ներկայություն, ապա մեղմ ասած հարց է, թե ո՞ր տարբերակը կլինի ավելի ազդեցիկ՝ ռազմական ոլորտում ներկայությունը,նոր կունենա Անկարան, թե՞ տնտեսական գետինը, որտեղ ներկայություն կունենա Սաուդյան Արաբիան:
Ավելին, Սիրիայի նոր իշխանությունը որքան էլ դիտվում է այսպես ասած թուրքական պրոքսի, այդուհանդերձ, անկասկած ունի իր հավակնությունները և անկասկած կփորձի դուրս գալ թուրքական ստվերից և առնվազն գտնել հակակաշիռներ, որոնք թույլ կտան ունենալ որոշակի սուբյեկտություն: Մյուս կողմից, Թուրքիան թերևս Սաուդյան Արաբիայի տնտեսական ներուժին հակակշռելու հարցում դաշնակից դիտարկում է Կատարին: Հարկ է նկատել, որ եթե Սիրիայի ժամանակավոր նախագահի առաջին արտերկրյա այցը եղել է Սաուդյան Արաբիա, ապա առաջին օտարերկրացի ղեկավարը, որ այցելել է Դամասկոս, եղել է Կատարի շեյխ, էմիր Թամիմ բին Համադ ալ Թանին:
Այդ ամենն իհարկե վկայում է ընդամենը այն մասին, որ Սիրիայի հարցում ծավալվելու է պարզապես նոր բնույթի մրցակցություն, որին եթե ավելացնենք այն, որ իրենց հավակնություններից ամենևին չեն հրաժարվելու Ռուսաստանն ու Իրանը ու նույնիսկ Չինաստանը, ապա հասկանալի է դառնում, որ Սիրիայում թուրքական դոմինանտության մասին պատկերացումները կարող են մնալ խիստ նախնական մակարդակում:
Արևմուտքը փորձում է Ռուսաստանին, Իրանին և Չինաստանին դուրս թողնել սիրիական կարգավորումից, հայտարարել է ՌԴ արտգործնախարար Լավրովը՝ ասելով, թե Սիրիայում իրավիճակը բարդ է նոր իշխանության համար և այդքան էլ հարթ չի ընթանում երկխոսությունը տարբեր խմբավորումների միջև: Լավրովը, գուցե, ակնարկում է, որ Ռուսաստանին, Իրանին ու Չինաստանին հաշվի չառնելու դեպքում ունեն բավարար ռեսուրս և ազդեցություն՝ իրավիճակի կայունություն ու կարգավորում թույլ չտալու համար: Սիրիան Էրդողանի համար կարծես թե իսկապես ավելի շուտ կարող է վերածվել «պյուռոսյան հաղթանակի»՝ Օսմանյան երազանքի փոխարեն:
