Բաքվի ղեկավար Ալլիեւի հատուկ հանձնարարությունների դեսպան Էլչին Ամմիրբեկովը հայտարարել է, թե Ադրբեջանը խնդիր է տեսնում ոչ միայն Հայաստանի Անկախության հռչակագրում, այլ նաեւ մի շարք այլ փաստաթղթերում, եւ այդ մասին պարբերաբար հայտնում է Երեւանին: Երեւանը հայտարարում է, որ Անկախության հռչակագրի վերաբերյալ քննարկումները բացել է ամենեւին ոչ Ադրբեջանի պահանջով: Սակայն, Ադրբեջանից հնչող հայտարարությունները վկայում են հակառակի մասին:
Կամ, եթե նույնիսկ դա չի եղել Ադրբեջանի պահանջ՝ եթե դիտարկենք այդ տարբերակը, ապա Բաքուն այժմ ակնհայտորեն օգտվում է Երեւանի բացած քննարկումներից եւ օգտագործում այն Հայաստանի դեմ, առաջ քաշելով նոր «փաստաթղթային» պահանջներ: Բայց, խորքային առումով խնդիրը անգամ այստեղ չէ: Խորքային առումով խնդիրը ինքնին այն է, որ Հայաստանը իր վրա է վերցրել պատասխանատվության մի բեռ, որը կառավարելու լծակները սակայն իր ձեռքին չեն:
Մասնավորապես, Հայաստանը բացելով Անկախության հռչակագրի թեման ըստ էության առաջ է մղում մի տրամաբանություն, ըստ որի, մենք չենք ապրի խաղաղ պայմաններում, եթե չփոխենք հռչակագիրը եւ չհրաժարվենք հետխորհրդային պետականության իրավա-քաղաքական ինքնությունից: Մի կողմ թողնենք՝ իրավացի՞ է այդ տրամաբանությունը, հիմնավո՞ր է, թե՞ ոչ: Առնվազն ակնառու է, որ ռեգիոնալ խաղաղության եւ կայունության հարցերի քննարկման, գեներացման, խմորման, լուծման տիրույթը դուրս է Հայաստանի հանրապետությունից՝ օբյեկտիվորեն դուրս է:
Միաժամանակ, դրսում որեւէ մեկը չի էլ փորձում այդ հարցերի համար ստանձնել այսպես աասած ուղղակի, թե անուղղակի որեւէ պատասխանատվություն, իսկ Հայաստանը «ապակայունացման» աղբյուրի պատասխանատվությունը վերցնում է իր վրա, այն դեպքում, երբ թերեւս քիչ չեն աշխարհաքաղաքական սուբյեկտները, որոնք այսօր շախմատային ամբողջ խաղատախտակի երկայնքով խաղում են նաեւ ապակայունացման վրա, բնականաբար նաեւ Կովկասի ուղղությամբ: Բայց, «ջինը» կարծես թե բաց է թողնված շշից եւ Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը բացել է մի «դիսկուրս», որը կարծես թե չի թողել նահանջի ճանապարհ, փոխարենը բացելով Հայաստանի հանդեպ պահանջների նոր ճանապարհներ, որոնք սակայն չեն անցնում «խաղաղության խաչմերուկով»:
