Բաքվի հայտնի լրատվամիջոցը հայտնում է, որ իր տրամադրության տակ է հայտնվել ԱՊՀ ինստիտուտի տնօրեն, ՌԴ պետդումայի պատգամավոր Կոնստանտին Զատուլինի ամանորյա շնորհավորանքի բացիկը, որ նա ուղարկում է հայ բարեկամներին: Կարեւոր չէ՝ իրակա՞ն է այդ տեքստը, թե ադրբեջանական հատուկ ծառայություններն են հերյուրել եւ տրամադրել իրենց վերահսկողությամբ գործող խմբագրին: Էական է, որ նման տեղեկատվա-քարոզչական հնարք կա եւ շրջանառվում է ԱՊՀ գագաթնաժողովից ընդամենը մեկ օր անց:
Ի՞նչ է «ասում» Զատուլինն իր հայ բարեկամներին. «Բերանս լի է դառնությամբ, բայց կյանքը շարունակվում է եւ հավատում ենք Հաղթանակին, որ գալու է»:- Իսկ Բաքվի լրատվամիջոցը հատուկ ընդգծում է, որ Ռուսաստանի նախագահն «ընդունել է Ադրբեջանի հաղթանակը, եւ մեկ անգամ բարձրացված ադրբեջանական դրոշն այլեւս երբեք չի իջեցվելու»: Խոսքն, անկասկած, Ստեփանակերտում Իլհամ Ալիեւի բարձրացրած դրոշի մասին է:
ԱՊՀ գագաթնաժողովից ի՞նչ է հասկացել Իլհամ Ալիեւը: Որ իրեն մղում են Մեծ Եվրասիա՞: Բայց Ադրբեջանը երբեք այդ տնտեսա-քաղաքակրթական միջավայրից դուրս չի եղել: Ալիեւն ինքն է բազմիցս հայտարարել, որ ՀԱՊԿ-ում եւ ԵԱՏՄ-ում ավելի շատ դաշնակիցներ ունի, քան՝ Հայաստանը: Եւ ադրբեջանական պետականությունը կայացել է հենց այդ միջավայրում եւ քաղաքակրթական հարազատության շնորհիվ:
Այս իմաստով Ալիեւը, կարծես, խնդիրներ չպետք է ունենա: Եւ միամտություն կլինի ասել, թե նա անհատական-անձնական հարց է լուծում, երբ պետդումայի պատգամավոր Զատուլինին ներկայացնում է որպես Մոսկվայից Հայաստանում «ռեւանշիստական տրամադրություններ սերմանողի» եւ սպառնալիքներ հնչեցնում նրա հասցեին: Հրապարակման երկրորդ մեղադրանքն այն է, որ Զատուլինը ձախողված է համարել Ուկրաինայում պատերազմը, բայց, չգիտես ինչու, մնացել անպատիժ, նույնիսկ պատգամավորական մանդատից չի զրկվել:
ԱՊՀ ոչ պաշտոնական գագաթնաժողովն անցել է Ուկրաինայում ռուսական նոր հաջողությունների մասին տեղեկատվության ֆոնին: Դա, անկասկած, կազմակերպված էր անձամբ Պուտինի կողմից, այսպես ասած՝ խոր տպավորություն թողնելու համար: Ստեփանակերտում Իլհամ Ալիեւը դրոշ բարձրացրեց Բիշքեկում Պուտինի հետ հանդիպումից հետո: Անկասկած է, որ առանց Մոսկվայի համաձայնության նա չէր կարող ՌԴ խաղաղապահ զորախմբի պատասխանատվության գոտում լիակատար ինքնիշխանություն հաստատել: Մուրհակ վճարելու ժամանակը եկե՞լ է կամ չափազանց մո՞տ է:
Զատուլինի՝ «հայ բարեկամներին ուղղված ամանորյա մաղթանքներն» առիթ չե՞ն, որպեսզի Ալիեւը Պուտինի հետ խոսակցության թեմա ունենա: Զատուլինն, ի վերջո, պետդումայի պատգամովոր է իշխող կուսակցությունից: Եւ եթե «Հաղթանակը կգա» ձեւակերպումն իրական է, ապա բացիկն ինչպե՞ս է հայտնվել Ադրբեջանի հատուկ ծառայությունների տրամադրության տակ: Նաղիեւի «կոնտորան» այնքան հզոր է, որ վերահսկում է ՌԴ պետդումայի պատգամավորի անձնական նամակագրությու՞նը: Իսկ ի՞նչ է անում ՌԴ ԱԴԾ-ն, Արտաքին հետախուզության ծառայությունը, որ Ադրբեջանի հետ տեղեկատվական անվտանգության համաձայնագիր ունեն:
Սա հենց այդ պայմանավորվածությունների դրսեւորում չէ՞: «Բացիկն» ստորագրված է»՝ Կոնստանտին Զատուլին, ում մուտքը Հայաստան արգելված է: Ընդ որում, առանձնացված է, որ «իրենց հանգիստ չի տալիս իր բարեկամներ Արկադի Ղուկասյանի, Բակո Սահակյանի եւ մյուսների ճակատագիրը»: ԼՂ հարցում Զատուլինը երբեք մասնավոր անձ կամ պետդումայի ,,արցախամետ,, պատգամավոր չի եղել: Նա ներկայացրել է մոսկովյան քաղաքական այն շրջանակները, որոնք մշտապես վառ են պահել Ռուսաստանից չափազանցված սպասումները:
Արցախի աղետի թերեւս ամենահիմնական պատճառն այդ ոչնչով չհիմնավորված սպասումներն էին: Հետեւանքը տեսնում ենք: Ի՞նչ է ծրագրվում Մոսկվա-Բաքու համերաշխությամբ: Զատուլինի «բացիկը» Մոսկվայի ուղե՞րձն է Ստեփանակերտին: Զատուլինի «ֆենոմենը» քառորդ դար ծառայել է ռուս-ադրբեջանական մերձեցմանը: Ալիեւը փորձում է թոթափե՞լ պարտավորությունները: Զատուլինը օգնու՞մ է նրան, թե՞ Ստեփանակերտին ինչ-որ բան ներշնչում: Ամեն դեպքում նա վտանգավոր խաղի դերակատար է:
