Ելույթ ունենալով Երեւանում անցկացված ԵԱՀԿ խորհրդարրաննական վեհաժողովի մասնակիցների առաջ, Հայաստանի վարրչապետ Նիկոլ Փաշինյանն անդրադարձել է ռեգիոնալ խաղաղության խնդրին եւ ասել, որ այդ առումով կա երկու լուր՝ լավ եւ վատ: Լավն ըստ նրա այն է, որ Բրյուսելի ձեւաչափի ներքո համաձայնեցվել է Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ խաղաղության պայմանագրի հիմնական սկզբունքները: Իսկ վատն ըստ Փաշինյանի այն է, որ Ադրբեջանը ընդհուպ պաշտոնական խոսույթի մակարդակով, նաեւ կրթական հաստատություններում՝ համալսարաններում, դպրոցներում Հայաստանի առնչությամբ կիրառում են «Արեւմտյան Ադրբեջան» տերմինը, ինչը հուշում է նոր պատերազմի մտադրության եւ նախապատրաստության մասին:
Հարց է առաջանում, թե արդյո՞ք կարող են համադրվել այդ լավ եւ վատ լուրերը: Լավ լուրը բացառում է վատը, կամ վատը՝ բացառում է լավը: Դրանց «համատեղ» գոյության ռեժիմը ըստ էության հնարավոր չէ, հետեւաբար կարեւորագույն հարցն այն է, թե որն է գերակայելու մյուսի նկատմամբ,, կամ ավելի շուտ՝ որն է գերակայում, ներկա ժամանակում, այլ ոչ թե ապառնի: Ներկայումս ժամանակը ընթանում է շատ արագ եւ ամեն ինչ փոխվում է օրերի ու ժամերի ընթացքում, հետեւաբար այսօր գերակայող ռեժիմը վաղը կարող է փոխվել, սակայն շատ կարեւոր է արձանագրել, թե ո՞ր լուրի ռեժիմում է այսօր գործընթացը եւ Հայաստան-Ադրբեջան խաղաղության պայմանագրի քննարկումը: Հայաստանը հավաստիացնում է խաղաղության օրակարգին իր հավատարմությունը, եւ հասկանալի է, թե նվազագույնն ինչ մտայնություն է այդ հավաստիացման հիմքում. Հայաստանը ձգտում է առավելագույնն անել որեւէ սադրանքի «լեգիտիմ» առիթ չտալու համար:
Բայց, այստեղ կա բավականին նուրբ մի հանգամանք: Կա մի մթնոլորտի ձեւավորման ռիսկ, որում խաղաղության համար «պատասխանատվությունը» կամ հանձնառությունը պարզապես կմնա հայկական կողմի վրա, հայկական կողմը՝ Հայաստանը կսկսի ընկալվել որպես խաղաղության «հաշիվը փակող», եւ դա այն դեպքում, երբ Հայաստանը ըստ էության գրեթե զրոյական, կամ շատ փոքր մասնակցություն ունի այդ «հաշիվը» կազմելու հարցում: Սա անշուշտ բոլորովին չի նշանակում խաղաղության օրաակարգի մասին հռետորաբանությունից անցում մարտաշունչ խոսույթի: Ավելին, առանցքային է թերեւս հենց ծայրահեղությունների մեջ հայտնվելուց խոսափելը, որովհետեւ հազիվ թե որեւէ ծայրահեղություն՝ լինի պատերազմի, թե խաղաղության, լինի անվտանգության ռիսկերի կառավարման հուսալի գործիք:
