Չնայած հանգամանքին, որ Ադրբեջանի նախագահ Ալիեւը հրաժարվել է մասնակցել Գրանադայի հնգակողմ հանդիպմանը, իսպանական այդ քաղաքում այդուհանդերձ կայանում է Հայաստանի վարչապետի, ԵԽ նախագահ Միշելի, Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնի եւ Գերմանիայի կանցլեր Շոլցի քառակողմ հանդիպում, որի քննարկման «սեղանին» են հայ-ադրբեջանական հակամարտությանը, դրանում ԵՄ դերին առնչվող հարցեր: Այս հանգամանքը որոշակի նոր լույս է սփռում Գրանադայի հանդիպման շուրջ առկա իրավիճակի վրա: Ինչու՞ է տեղի ունենում քառակողմ հանդիպում՝ առանց Ալիեւի: Ո՞րն է այդ հանդիպման իմաստը: Կազմակերպիչների դե՞մք փրկելը, թե՞ Հայաստանին ինչ որ բանում համոզելը:
Հայաստանի վարչապետը հայտարարել է, որ Գրանադայում կարող էր ստորագրվել շրջադարձային նշանակության փաստաթուղթ, ինչը սակայն տեղի չի ունենա, քանի որ Ալիեւը հրաժարվել է մասնակցությունից: Եթե Հայաստանի վարչապետը հայտարարում է, որ պատրաստ էր ստորագրել, դա նշանակում է, որ մեծ հաշվով այդ փաստաթուղթը Հայաստանի համար եղել է ընդունելի կամ համաձայնեցված: Հետեւաբար, առնվազն եվրոպական՝ միջննորդ կողմի հետ Հայաստանը թերեւս չպետք է ունենա քննարկելիք, այն կարող էր լինել միայն մյուս կողմի՝ Բաքվի հետ:
Ըստ այդմ, էլ ի՞նչ կարիք կա կազմակերպել քառակողմ հանդիպում՝ միջնորդներ Հայաստանի վարչապետ ձեւաչափով: Ըստ այդմ, կամ այդ հանդիպումը առավելապես ձեւական, արարողակարգային բնույթի է, կամ հանդիպման հանգամանքը կարող է նշանակել, որ եվրոպական առաջնորդները ինչ որ հարցերում այդուհանդերձ տեսնում են Հայաստանին ինչ որ հարցերում կամ մոտեցումներում այսպես ասած համոզելու անհրաժեշտություն, ինչի մաս է կազմել գուցե եւ հենց այն, որ Եվրահանձնակատար Ֆոն Դեր Լյաենը Գրանադա ժամանելուն պես հայտարարել է Հայաստանին 25 միլիոն եվրոյի օգնություն տալու մասին: Իսկ ինչու՞մ կարող են փորձել եվրոպացի առաջնորդները համոզել Հայաստանին, եւ արդյո՞ք դա կապ ունի Ալիեւի մերժման, կամ Ալիեւի մերժումն ու դա կապ ունեն Հայաստանի ԱԽ քարտուղարի Իրան այցի հետ, որ տեղի ունեցավ Գրանադայի հանդիպումից մեկ շաբաթ առաջ:
