Ադրբեջանը խոստացել է հասանելի դարձնել Լեռնային Ղարաբաղը միջազգային կառույցների համար, հայտարարել է Գերմանիայի արտգործնախարար Բերբոքը: Ադրբեջանի այդպիսի «խոստման» մասին խոսում են նաև այլ դերակատարներ, օրինակ Միացյալ Նահանգները: Այդ հայտարարությունները առաջացնում են մի պարզ հարց, որը սակայն թերևս պարունակում է նաև բավական էական այլ հարցերի պատասխաններ: Մասնավորապես, Ադրբեջանը ե՞րբ է տվել այդ խոստումը՝ սեպտեմբերի 19-20-ին Արցախի հանդեպ «հակաահաբեկչական գործողություն» անվան տակ իրականացված ագրեսիայի և էթնիկ զտման եզրափակիչ փուլի մեկնարկից առա՞ջ, թե՞ հետո:
Եթե Ադրբեջանն այս «խոստումը» տվել է մեկնարկից առաջ, ապա դա նշանակում է, որ Ադրբեջանն իր ագրեսիայի համար ստացել է կանաչ լույս այն դերակատարներից, կամ առնվազն՝ նաև այդ դերակատարներից, որոնց տվել է այդ խոստումը: Որովհետև Ռուսաստանից ստացված կանաչ լույսի հանգամանքը չի հարուցում կասկած: Ավելին, Բաքուն թերևս կանաչ լույսերը ստացել է այսպես ասած անուղղակի մաքոքի սկզբունքի գործադրմամբ: Եթե Բաքվի «խոստումը» Բերբեքը, Միացյալ Նահանգները, միջազգային կոչվող հանրությունը ստացել է պոստֆակտում, այսինքն ագրեսիայից հետո, ապա անկասկած է, որ դա այդ հանրության «բերանը փակելու» և էթնիկ զտումների մեղադրանքի որևէ վտանգ չեզոքացնելու գինն է, միջազգային ներկայության փոխադարձ շահեկանությամբ:
Իսկ այդ ընթացքում, մինչ միջազգային դերակատարները Ալիևի հետ քննարկում են «խոստումն» ու այն իրագործելու մեխանիզմները, Արցախից հեռացել է արդեն բնակչության ավելի քան 80 տոկոսը, իսկ այդ հոսքը շարունակվում է, ու միջազգային այսպես կոչված առաքելությունն ըստ երևույթին պետք է դիտարկի Ստեփանակերտում հայտնված ադրբեջանական ոստիկանների աշխատանքը:
