Թուրքիայի արտգործնախարարի հետ Մոսկվայում ունեցած բանակցությունից հետո համատեղ ասուլիսում ՌԴ արտգործնախարար Լավրովը հայտարարել է, որ Ռուսաստանը կողմ է Թուրքիայի հետ հարաբերության խորացմանը, այդ թվում Անդրկովկասում: «Մենք շահագրգռված ենք նպաստելու Թուրքիայի և Հայաստանի միջև հարաբերությունների կարգավորմանը, ինչպես նաև այն բոլոր պայմանավորվածությունների իրականացմանը, որոնք ձեռք են բերվել Ռուսաստանի, Ադրբեջանի և Հայաստանի ղեկավարների միջև 2022 թվականի նոյեմբերից ի վեր, այդ թվում՝ տրանսպորտային կապերի, հաղորդակցությունների ապաշրջափակման, ինչպես նաև հետկոնֆլիկտային վերականգնման հետ կապված։ Մենք համոզված ենք, որ Թուրքիան կարող է շատ կառուցողական և օգտակար դեր խաղալ այդ ջանքերում», հայտարարել է Լավրովը:
Թուրքիայի արտգործնախարար Ֆիդանի մոսկովյան այցն ու Լավրովի հետ բանակցությունը նախորդել է Պուտին-Էրդողան հանդիպմանը, որ կկայանա սեպտեմբերի 4-ին Սոչիում: Լավրովի հայտարարությունը կարծես թե հուշում է, որ Ռուսաստանի համար Կովկասի իրավիճակը, մասնավորապես հայ-ադրբեջանական հակամարտության թեման լինելու է կարևորներից մեկը և Մոսկվան Անկարայից ակնկալելու է որոշակի քայլեր: Ըստ էության այդ մասին է Լավրովի հայտարարությունը, թե «համոզված են, որ Թոււրքիան կարող է կառուցողական և օգտակար դեր խաղալ»: Ինչպիսի՞ն է այդ դերն ըստ Լավրովի, կամ՝ ըստ Կրեմլի, և հավանաբար հենց այդ հարցերը կլինեն արդեն Պոտին-Էրդողան սեղանին: Մոսկվան ակնկալում է, որ Անկարան կօգտագործի իր ազդեցությունը Բաքվի վրա՞՝ Արցախում ապաշրջափակման հարցում ուղիներ գտնելու առնչությամբ, այդ կերպ թուլացնելով նաև ճնշումը Ռուսաստանի վրա: Սակայն, այստեղ հարց է առաջանում, թե ի՞նչ կուզի Թուրքիան այդ «կառուցողական և օգտակար» դերը խաղալու համար:
Անկասկած է, որ սեպտեմբերի 4-ին Սոչիում տեղի կունենա Կովկասի համար չափազանց կարևոր քննարկում, ընդհուպ թերևս «պատերազմ, թե խաղաղություն» տրամաբանությամբ, բայց հայկական կողմի համար չափազանց էական է լինելու նաև այն, թե անգամ խաղաղության պարագայում ի՞նչ տրամաբանությամբ կլինի խաղաղության այդ համաձայնությունը: Լավրովի հայտարարությունը հուշում է, որ Թուրքիայի «կառուցողական և օգտակար» դերի պարագայում Մոսկվան էլ իր «դերը» կկատարի հաղորդուղիների ապաշրջափակման, նաև հայ-թուրքական հարաբերության ուղղությամբ: Սակայն, ինչ է նշանակում այդ ամենը դետալային առումով, և որքանով է ընդհանրապես իրագործելի, հաշվի առնելով թե արևմտյան աշխուժության, թե Իրանի գործոնները, մշուշոտ է: Ըստ ամենայնի, Մոսկվայում կարող է խոսք լինել միայն ապակայունացման ռիսկերը առավելագույնը մի քանի ամիս հետաձգելու շուրջ պայմանավորվածության մասին:
