Լոս Անջելեսի հայությունը Արցախի պաշտպանության նշանաբանի ներքո արգելափակել են քաղաքի փողոցների երթևեկությունը, պահանջելով գործուն քայլեր իրականացնել Արցախի հակամարդկային պաշարումը, էթնիկ զտման, ցեղասպանության սպառնալիքը չեզոքացնելու համար: Արդեն մոտ ութ ամիս շարունակվող շրջափակումը, որ իրականացնում է Բաքուն՝ միջազգային գործնականում լռության ներքո, Արցախը հասցրել է մարդասիրական աղետի շեմին: Պահանջվում է միջազգային աջակցություն՝ Ադրբեջանի վրա ճնշման համար: Իսկ դրա համար պահանջվում է, որ առավել աշխույժ շեշտադրվի Բաքվի քաղաքականության համար միջազգային դերակատարների պատասխանատվության հարցը: Այդ գործում անշուշտ կարևոր է սփյուռքահայության ներուժը և այդ իմաստով, Կալիֆորնիայի մեր հայրենակիցների ջանքը անշուշտ գհահատելի է:
Միևնույն ժամանակ, շատ կարևոր է, որպեսզի նրանց ներուժը, Արցախին օգնելու մեծ ցանկությունն ու պատրաստակամությունը ստանան առավել հասցեական և ազդեցիկ կազմակերպում: Ի վերջո, Միացյալ Նահանգների քաղաքականությունն օրինակ մշակվում է Վաշինգտոնում, Սպիտակ տան և պետքարտուղարության շրջանակում, հետևաբար, թերևս կարիք կա Արցախի պաշտպանության ձայնը հասցեագրել այդ ուղղությամբ առավել հստակ, միաժամանակ իհարկե նաև այդ հարցում ներգրավելով հենց ամերիկյան հանրությանը, թեկուզ պասիվ ռեժիմում: Օրինակ, հնարավո՞ր է կազմակերպել ավտոերթ՝ Կալիֆորնիայից Վաշինգտոն, ԱՄՆ արևմտյան ափից մինչև արևելյան ափ՝ դեպի մայրաքաղաք, որտեղ հունցվում է քաղաքականությունը: Եվ այդ երկար երթուղու ընթացքում փորձել խոսել նաև ամերիկյան հանրության ամենատարբեր շերտերի հետ, դիտարկելով Արցախի խնդիրը այն քաղաքակրթական հարթության վրա, որում նաև հենց այն մարդկային ու համամարդկային արժեքներն են, որով ապրում են ամերիկացիները և որոնց օգնությամբ է ԱՄՆ դարձել այդ արժեքների գերհզոր դրոշակակիր: Այլ կերպ ասած, խոսել նաև ամերիկյան հասարակության հետ՝ Վաշինգտոնում իշխանություն ձևավորող քաղաքացիների, բացատրելով նրանց, որ պաշարումից և էթնիկ զտումից Արցախի պաշտպանությունը այլ բան չէ, քան համամարդկային և մարդկային պարզ արժեքների պաշտպանություն, ինչի հարցում առավել գործուն լինելու համար շեշտադրվում է այդ արժեքների համաշխարհային դրոշակակիր ներկայացող Նահանգների քաղաքական պատասխանատվության հանգամանքը: Ընդգծեմ, որ խոսքն այն մասին չէ, թե այդպես շարքային ամերիկացիները թողնելու են իրենց առանց այդ էլ ոչ պակաս հոգսաշատ կյանքն ու գործերը և միանալու են հայության գործին: Բոլորովին: Պարզապես, նրանց հետո աշխատանքը կարևոր է պարզապես հանրային կարծիք ձևավորելու իմաստով, որն էլ անկասկած չի կարող նշանակություն չունենալ ԱՄՆ քաղաքականությունը մշակողների համար:
