Եվրամիության հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլաարը, որ զբաղվում է Հարավային Կովկասի հարցերով, այդ թվում հայ-ադրբեջանական հակամարտությամբ, գրառում է արել այն մասին, թե՝ «Բաքու-Ստեփանակերտ/Խանքենդի իրական երկխոսությունը պետք է սկսվի բռնությանը այլընտրանք ներկայացնելու, անհրաժեշտ վստահությունը ամրապնդելու և արժանապավությունն ապահովելու նպատակով։ Եվրամիությունը անհամբեր սպասում է Բրյուսելում Հայաստանի և Ադրբեջանի առաջնորդների հետ եռակողմ հանդիպմանը»: Կլաարը նաև խոսել է այն հիասթափության մասին, որով ավարտվել է նրա բնորոշմամբ խոստումնալից սկսած հուլիսի 9-ը: Նա նկատի ունի Արցախի գազամատակարարման վերականգնումը, որի մասին Ստեփանակերտը հայտնեց հուլիսի 9-ի առավոտյան, տեղեկացնելով, որ կվերականգնի բնակչության գազի և էլեկտրաէներգիայի լիարժեք մատակարարումը, սակայն հետո՝ ժամեր անց, Ադրբեջանը դարձյալ փակեց գազի փականը: Դա տարօրինակ գործողություն էր: Ինչու՞ Բաքուն առավոտյան բացեց փականը՝ վերականգնելով Հայաստանից Արցախ գազամատակարարումը, իսկ ընդամենը երեք-չորս ժամ անց՝ փակեց այն: Դա ցինի՞զմ էր՝ պաշտոնական, կամ ինչ որ մեկի կատարմամբ, թե՞ ուներ շատ ավելի կոնկրետ պատճառ կամ մոտիվ, որն ընկած էր քաղաքական հարթությունում:
Այն, որ Տոյվո Կլաարը իր գրառումով անդրադարձել է դրան, թերևս հուշում է, որ գործ չունենք ինչ որ «պատահական» դրվագի հետ: Բաքուն նպատակային բացել է փականը, իսկ հետո՝ փակել: Կլաարը հիասաթափված է, որ Բաքուն հետո փակե՞լ է, թե՞ գազի փականի բաց ժամերի ընթացքում որևէ առաջարկ է հասցեագրվել Ստեփանակերտին, սակայն չի արժանացել հավանության, ինչից հետո Բաքուն դարձյալ փակել է գազը և Կլաարը հիասթափություն է հայտնում ոչ թե գազը փակելու, այլ այն առնչությամբ, որ Ստեփանակերտը մերժել է այդ հնարավոր առաջարկը, պարզապես Կլաարն այդ մասին չի բարձրաձայնում ուղիղ: Համենայն դեպս այն, որ Տոյվո Կլաարը որոշել է անդրադառնալ Բաքու-Ստեփանակերտ երկխոսության թեմային՝ հենց գազի փականը բացելու և ժամեր անց փակելու օրը, թույլ է տալիս առնվազն դիտարկել այդպիսի հնարավոր վարկած կամ տարբերակ:
Համենայն դեպս,, հուլիսի 9-ի Բաքվի խաղը փականի հետ կարիք ունի ռացիոնալ որևէ նպատակի կամ տրամաբանության մեջ տեղավորվելու, այլապես գործ ունենք պետական մակարդակի ցինիզմի դրսևորման հետ, որով Բաքուն դրսևորում է իր ամենաթողությունը, անպատժելիությունից եկող լկտիությունը, այն էլ Հաագայի արդարադատության միջազգային դատարանի որոշումից հետո, որով դատարանը վերհաստատել էր փետրվարի 22-ի իր հայտնի որոշումը Լաչինի միջանցքի վերաբերյալ: Այստեղ սակայն, Կլաարն օրինակ պետք է խոսեր այդ ցինզիմի մասին՝ ուղիղ, այլ ոչ թե նկատելիորեն անորոշ հիասթափության, որովհետև դա է ենթադրում արդեն ավելի քան կես տարի պաշարված և մարդասիրական ճգնաժամի մեջ գտնվող Արցախը: Արցախի շուրջ կարող է որակապես իրավիճակ փոխվել, եթե միջազգային դերակատարները փոխեն իրենց վարքագիծն ու առավել հասցեական ու առարկայական մատնացույց անեն այն գինը, որ կարող է վճարել 21-րդ դարում մարդկանց տարրական իրավունքներից և զրկող, լիակատար պաշարման ենթարկող և այդ կերպ քաղաքական պայման թելադրող որևէ դերակատար: Ցավոք, ներկայիս հայտարարությունները, համենայն դեպս իրենց բազմիմաստությամբ ավելի շուտ խրախուսում են Ադրբեջանի այդ քաղաքականությունը:
