ԱՄՆ՝ Կովկասի հարցերի գլխավոր բանակցող, Մինսկի խմբի համանախագահ Լուիս Լ. Բոնոն նախօրեին Վաշինգտոնում մեկնարկած հայ-ադրբեջանական արտգործնախարարական բանակցությունների առնչությամբ ասել է, որ համապարփակ համաձայնագրի շուրջ ընթացող բանակցություններում կողմերի միջև քննարկվող հարցերից մեկն է վերաբերմունքը էթնիկ փոքրամասնությունների նկատմամբ երկու երկրներում, որն անդրադառնում է էթնիկ փոքրամասնությունների իրավունքներին ու անվտանգությանը: Այս հայտարարությունը բավականին երկիմաստ է և առաջացնում է հարցեր:
Մի կողմից, սա ձևակերպում է, որը կարող է վկայել վաշինգտոնյան բանակցություններում Արցախի խնդրի շոշափման մասին, պարզապես ձևակերպումով, որը Բաքվին թույլ կտա տեղեկատվական տիրույթում «պահել դեմքը» իր հասարակության առաջ: Եթե այդպես է, և բուն բովանդակությունը առնչվում է հենց Արցախի ժողովրդի իրավունքների ու անվտանգության խնդրին, դրա հասցեականությանը, ապա սա մի պատկեր է: Եթե խոսքն իսկապես փոխադարձաբար երկու երկրներում «էթնիկ փոքրամասնությունների» նկատմամբ վերաբերմունքի մասին է, ապա հարց է առաջանում, թե Հայաստանում ի՞նչ էթնիկ փոքրամասնության մասին է խոսքը, որ կարող է քննարկվել Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների միջև: Հազիվ թե Բայրամովին հետաքրքրի Հայաստանում ասորական, կամ եզդիական, կամ հրեական, քրդական փոքրամասնության ճակատագիրը: Առավել ևս, որը Հայաստանում ապրող էթնիկ որևէ փոքրամասնություն չունի այդօրինակ մտահոգություն առաջացնող որևէ խնդիր:
Հետևաբար, պետք է ենթադրել, որ խոսքը ինչ որ ադրբեջանական փոքրամասնության մասին է: Մի բան, որ Հայաստանում գոյություն չունի: Այո, ունեցել է խորհրդային տարիներին, բայց այդ փոքրամասնությունը կամովին թողել է Հայաստանն ու հեռացել, երբ Ադրբեջանը փորձել է պատերազմով լուծել Արցախի հարցն ու բռնության ենթարկել ու տեղահանել Լեռնային Ղարաբաղում, ինչպես նաև Ադրբեջանի մայրաքաղաքում ու մի շարք այլ քաղաքներում ու գյուղերում ապրող հայերին: Հայաստանում ապրող ադրբեջանցիները չեն ենթարկվել բռնատեղահանման, էթնիկ զտման, նրանք հեռացել են կամովին, վաճառելով կամ փոխանակելով իրենց ունեցվածքը: Հայաստանում գոյություն չի ունեցել և չունի ադրբեջանական էթնիկ փոքրամասնության հանդեպ վերաբերմունքի խնդիր, իսկ այսօր պարզապես գոյություն չունի այդպիսի փոքրամասնություն: Հետևաբար հարց է առաջանում, թե ինչի՞ շուրջ քննարկման մասին է խոսել Լուիս Լ. Բոնոն: Արդյո՞ք Ադրբեջանին հաջողվել է օրակարգ «խցկել» այսպես կոչված «արևմտյան Ադրբեջանի» մարմաջը, որի շրջանակում Ալիևը փորձում է ստեղծել Հայաստանում ադրբեջանցիների «հայելային» պատկեր: Կրկնեմ, եթե ամերիկացի դիվանագետի ձևակերպումը ունի ընդամենը Արցախի ժողովրդի իրավունքների և անվտանգության խնդրի հասցեականության շուրջ քննարկումները «քողարկելու» նպատակ՝ ադրբեջանական հանրության ականջից, ապա դա մի հանգամանք է, իսկ, եթե իսկապես տեղի է ունենում հենց այնպիսի քննարկում, ինչպիսին ձևակերպումն էր, ապա այստեղ մեղմ ասած առաջանում են հարցեր:
