Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը հանդիպել է Արցախի խորհրդարանի ուժերի հետ, քննարկել Սահմանադրության փոփոխության հետ կապված հարցեր: Արցախի ներկայիս Սահմանադրությունն այսպես ասած ուժեղ նախագահական ինստիտուտ ամրագրող փաստաթուղթ է, որն ընդունվեց 2016-ի ապրիլյան քառօրյայից հետո: Սահմանադրության այդ փոփոխությունը, որ տեղի ունեցավ, փաստացի ևս երեք տարի ժամկետով ավելացրեց Բակո Սահակյանի նախագահությունը՝ այսպես ասած անցումային փուլի տրամաբանությամբ: Սահակյանը պետք է հեռանար 2017-ին, սակայն պաշտոնավարեց մինչև 2020-ի մայիս: Հետո նախագահի պաշտոնը ստանձնեց Արայիկ Հարությունյանը, որին փաստացի բաժին հասավ պատերազմը: Թե ինչու 2016-ի ապրիլյան քառօրյայից հետո որոշվեց Արցախում գնալ Սահմանադրության փոփոխության և նախագահի ինստիտուտի ուժեղացման, իսկ դե ֆակտո՝ Բակո Սահակյանի նախագահության եռամյա երկարաձգման, այդքան էլ պարզ չէ: Գործնականում որևէ ռացիոնալ տրամաբանությամբ չի բացատրվել այդ փոփոխության անհրաժեշտությունն ու մոտիվը: Ընդ որում, իրավիճակը հետաքրքրական է նրանով, որ մինչև ապրիլյան քառօրյա, Արցախում խոսվում էր Սահմանադրության փոփոխության մասին, բայց հայաստանյան փոփոխության տրամաբանությամբ՝ այսինքն դեպի խորհրդարանական կառավարում:
Ապրիլյան քառօրյա՞ն էր շրջադարձի և գերնախագահական կառավարման մոոտեցման, ու նաև գործող նախագահի պաշտոնավարումը ևս երեք տարով ավելացնելու պատճառը, թե՞ պատճառը ոչ թե բուն քառօրյան էր, այլ օրինակ 2016-ի հուլիսին Սերժ Սարգսյանի և Արցախի ռազմա-քաղաքական վերնախավի հանդիպումը, որի ընթացքում Սարգսյանն ասել էր հայտնի ֆրազը՝ որ փոխզիջումային կարգավորման չգնալու, տարածքներից դուրս չգալու դեպքում կարող ենք «Ղարս, Ղարս» երգի օրինակով երգել կորսված Ստեփանակերտի մասին: Արցախի վերնախավը մերժել է Սարգսյանի այդ առաջարկը: Հետո Սահմանադրոության փոփոխությամբ և Բակո Սահակյանի պաշտոնավարումը երկարաձգելով փորձել է բյուրեղանա՞լ, թե՞ հենց Սերժ Սարգսյանն է մերժումից հետո դրդել այդօրինակ բրգաձև բյուրեղացման՝ Արցախի վերնախավն ապագայի համար որոշումների պատասխանատվության տակ պահելու համար, որովհետև խորհրդարանական կառավարումը լինելով որոշակիորեն ապակենտրոն, նաև պատասխանատվություն «ցրելու», «լղոզելու» մոդել է: Սրանք թվում են անցած գնացած հարցեր, սակայն թերևս այսօր էլ կարևոր է հասկանալ այդ անցած գնացածը, քանի որ այսօր Արցախի Սահմանադրության փոփոխության մասին խոսում են ուժեր, որոնք եղել են եռամյա վաղեմության դերակատարներ: Հետևաբար, նրանք այդ իրադարձությունների ու այսօրվա կապն են, ըստ այդմ առաջանում է հարց, թե ի՞նչ որակի ու տրամաբանության կապ կարող են լինել նրանք այսօր, հետպատերազմմյա բարդ այս փուլում, երբ Արցախում քաղաքական կյանքի, հասարակական-քաղաքական դիսկուրսի բովանդակության որակական բեկումը կենսական հրամայական է: Սահմանադրության փոփոխության հարցը պետք է միտված լինի այդ խնդրի լուծմանն օժանդակելուն, և միաժամանակ նոր միտքը պետք է օգնի հասնել նոր որակի Սահմանադրության: Բայց կարո՞ղ են արդյոք եռամյա, և իհարկե շատ ավելի վաղեմության ուժերը իրենց առաջ դնել այլ հարց, քան սեփական քաղաքական տեղը պահպանելու հարցը, ինչը գործնականում նրանց առաջնահերթությունն է եղել միշտ: Այլապես Արցախում և Արցախի շուրջ իրավիճակը վերջին տասնամյակում կզարգանար թերևս այլ տրամաբանությամբ, կամ գոնե կլիներ դրա հնարավորությունը:
