ԱՄՆ-ը արձագանքել է Ռուսաստանի ներկայացրած «պայմանագրին», որ Մոսկվան առաջարկում է կնքել ազդեցության գոտիների բաժանման և անձեռնմխելիության տրամաբանության համատեքստում: Սպիտակ տան մամուլի խոսնակ Ջեյնս Պսակին նշել է, որ Վաշինգտոնի համար անընդունելի է ՆԱՏՕ-ի վերաբերյալ Ռուսաստանի դիտարկումը: Մասնավորապես, Մոսկվան իր ներկայացրած փաստաթղթի նախագծում առաջարկում է, որ ՆԱՏՕ-ն հրաժարվի նախկին ԽՍՀՄ այն հանրապետությունների անդամակցման գաղափարից, որոնք մինչ այժմ չեն անդամակցել:
Միաժամանակ, Ռուսաստանը առաջարկում է այսպես ասած սահմանափակել նաև նախկին ԽՍՀՄ երկրների հետ ՆԱՏՕ գործակցությունը: Իհարկե Ռուսաստանի այդ պահանջը ինքնին առաջացնում է մի շարք հարցեր հենց Ռուսաստանի համաձայնությամբ ծավալվող զարգացումների, մասնավորապես ՆԱՏՕ անդամ Թուրքիայի Ադրբեջանում ռազմական ներկայացվածության առնչությամբ: Սակայն, այդ մանրամասները թերևս կարող են լինել նաև այն բանակցության առարկա, որի պատրաստակամություն է հայտնում ԱՄՆ-ը: Նահանգները նշում է, որ պատրաստ են բանակցել ՌԴ հետ, սակայն չեն ընդունում ՆԱՏՕ-ի հարցում դիրքորոշումները: Հնարավոր է սակայն, որ Ռուսաստանն ինքն էլ սահմանել է այսպես ասած հնարավորինս բարձր նշաձող, բանակցության ընթացքում «իջնելու տեղ» թողնելու համար: Առավել ևս, որ «իջնելու» ավելի մեծ անհրաժեշտություն ունի թերևս Ռուսաստանը, քան ԱՄՆ-ը, թեև երկուսի դեպքում էլ անկասկած է առճակատման և գերլարման հետագա ընթացքի անցանկալիությունը: Առնվազն թեկուզ մի պարզ պատճառով՝ դրանից շահողը լինելու է Չինաստանը: Բոլոր դեպքերում ակնհայտ է մի բան, որ Ռուսաստանն ու ԱՄՆ-ը հասունացնում են վճռորոշ բանակցային մի գործընթաց, որը ինքնին հենց այդ տեսքով իսկ կարող է էական ազդեցություն ունենալ աշխարհաքաղաքական վիճակի համար, էլ չասած այն պարագան, երբ կողմերը գան որոշակի համաձայնությունների: Այս իրավիճակը Հայաստանի համար բավականին հակասական և երկիմաստ է: Որքան սեղմվում են «մուրճն ու սալը», Երևանի համար այդքան գերխնդիր է դառնում դրանց արանքում չմնալը: Պետք է խոստովանել, որ սա շատ բարդ խնդիր է, և մեծ հաշվով նույնիսկ Հայաստանի՝ առավել ևս ծանր պատերազմից հետո ոտքի կանգնելու խնդիր ունեցող Հայաստանի ուժերից վեր: Սակայն այստեղ թերևս պետք է արձանագրել մի հանգամանք, որը հիշատակելը անգամ կարող է լինել խիստ ոչ «պոպուլյար», մասնավորապես այն սուբյեկտների և շերտերի համար, որոնց համար ռազմա-հայրենասիրական պաթոսն է քաղաքական միակ բովանդակությունն ու խաղաքարտը:
Բանն այն է, որ քաղաքական միջավայրի և մթնոլորտի առումով, «մուրճի և սալի արանքում» չմնալու շահագրգռություն ունեն Կովկասի թերևս բոլոր երեք երկրները, այդ թվում Ադրբեջանը: Ըստ այդմ, այստեղ թերևս կա առնվազն մի նկատելի ռազմավարական շահ, որն իհարկե ահռելի մարտավարական հակադրությունների և հակասությունների պայմաններում, այդուհանդերձ կարող է դառնալ որոշակի ընդհանուր մոտեցումների հիմք, դրա շնորհիվ ԱՄՆ-Ռուսաստան դիմակայության ուժգնացման սցենարի պարագայում չճզմվելու ուղղակի, թե անուղղակի համատեղ ջանք գործադրելու համար: Համենայն դեպս, թերևս կասկած չկա, որ այդ առումով դրված է Կովկասի խնդիր ընդհանրապես, այլ ոչ սեգմենտավորված կամ հատվածական: Ըստ այդմ, կճզմվի կամ ամբողջ ռեգիոնը, կամ կգտնվի ճկունության համատեղ բարձրաձայնված կամ լռելյայն գործող որևէ բանաձև:
