2003 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Արմավիր քաղաքի «Սադախլո» կոչվող շուկան մարդաշատ էր: Ամանորի առևտրական եռուզեռը, սակայն, չէր խանգարել, որ մրգավաճառ երկու կանայք խոսքով ընկնեին ու չնկատեին, թե անծանոթ երիտասարդն ինչպես էր հայտնվել իրենց կողքին և ականջը կախել խոսակցությանը: Կանանցից մեկը ոգևորված պատմում էր, թե որոշել է վաճառել տունն ու մեկնել Ռուսաստան՝ աղջկա մոտ: Կինը ծանոթուհուն ներկայացնում էր, թե վաճառում է նաև գույքը, որոշ բաներ արդեն վաճառել ու ճանապարհի փողը հավաքել է՝ փողի հարցում աղջկան չի անհանգստացնելու:
Երիտասարդը խառնվել էր կանանց խոսակցությանը, հավատացրել, թե ցանկանում է այդ կողմերում տուն գնել և, լսելով տուն վաճառելու մասին խոսակցությունը, չի կարողացել անտարբեր անցնել:
Որոշ ժամանակ անց կինը անծանոթ երիտասարդին տարել էր իր տուն, որ նա գնորդի աչքով նայի տունը՝ միգուցե հենց այդ տո՞ւնը գնի, կինն էլ ժամանակ չկորցնի գնորդ փնտրելու վրա:
Արմավիր քաղաքի հյուսիս-արևելյան թաղամասի բնակիչները մտապահել էին անծանոթ երիտասարդին՝ հենց որպես տան գնորդի՝ կինն էր նրան այդպես ներկայացրել, երբ թաղամասում հանդիպել էր հարևաններին:
Կինը մենակ էր ապրում: Երիտասարդին սուրճ էր հյուրասիրել, տունը ցույց էր տվել մանրամասնորեն: Սուրճ սեղանի շուրջ ծավալված խոսակցության ընթացքում կինը երիտասարդին պատմել էր, թե տան գույքի վաճառքից 400-500 դոլար արդեն հավաքել է, տունն էլ մտադիր է վաճառել 800 դոլարով:
Երիտասարդը նույնիսկ չէր սակարկել: Նա խոստացել էր տնեցիների հետ քննարկել տուն գնելու հարցը և վերջնական որոշում կայացնել:
Հաջորդ օրն առավոտյան կինը մրգերով լի պայուսակն առել ու նորից գնացել էր շուկա՝ միրգ վաճառելու: Հետագայում թաղամասի բնակիչները պիտի մտաբերեին, որ նախորդ օրվա երիտասարդը նորից էր հայտնվել թաղամասում, հարցուփորձ էր արել կնոջ մասին, ասել էին՝ շուկայում կլինի…
Դեկտեմբերի 16-ին հարևանները մրգավաճառ կնոջ դուռը փակ էին գտել: Չէին անհանգստացել, մտածել էին՝ Աբովյանում բնակվող աղջկա տուն է գնացել արդեն՝ Նոր տարին դիմավորելու:
2004 թվականի հունվարի 8-ին հարևաններին հանկարծակիի էր բերել կնոջ աբովյանաբնակ դուստրը: Նա մոր տևական լռությունից անհանգստացած՝ եկել էր նրան տեսնելու:
Դստեր մոտ մոր տան բանալին չկար: Դուռը փակ էր: Պատուհանի ապակին ջարդել, տուն էին մտել ու քարացել էին ահավոր տեսարանի առաջ. 1941 թվականին ծնված կինը դաժանաբար սպանված էր: Դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ՝ կնոջը սուր կտրող-ծակող գործիքով բազմաթիվ վնասվածքներ էին հասցրել ու զրկել կյանքից:
Տունը տակնուվրա էր արված: Բայց անհետացել էին միայն կնոջ դրամապանակն ու… մրգերով լի պայուսակը…
Արմավիրի մարզի դատախազությունում քրեական գործ էր հարուցվել: Օպերատիվ-հետախուզական աշխատանքների ընթացքում կասկածյալների շարքում առանձնացել էր անծանոթ երիտասարդը՝ տան «գնորդը», ում հարևանները տեսել էին ենթադրյալ սպանությանը նախորդող օրերին:
Օպերատիվ աշխատանքների շրջանակում հսկողություն էր սահմանվել նաև շուկաներում ու տոնավաճառներում:
Դիակի հայտնաբերումից մեկ ամիս անց՝ փետրվարի 9-ին Երևանի «Մալաթիա» տոնավաճառում հայտնաբերվել էր կասկածելի «գնորդ» երիտասարդը: Բերման էր ենթարկվել: Եվ խոստովանել էր, որ Արմավիրում մի կնոջ է սպանել… Այդ երիտասարդը 1972 թվականին ծնված Տ. Խ.-ն էր:
Նա հայտնել էր, թե 2003 թվականի դեկտեմբերի 15-ին արմավիրցի կնոջը փնտրել էր, հարցուփորձ էր արել թաղամասում, հետո նրան գտել էր շուկայում՝ այնտեղ, որտեղ նախորդ օրը ծանոթացել էին: Երիտասարդը կնոջը փնտրել էր՝ սպանություն կատարելու դիտավորությամբ: Նա տան գնորդ չէր, խաղամոլ էր, պարտքեր էր կուտակել, և պարտատերը պարտքը փակելու վերջնաժամկետ էր նշանակել՝ դեկտեմբերի 15-ը: Դեկտեմբերի 14-ին Արմավիրի շուկայում ընկերուհու հետ անկեղծ զրուցող կնոջը հանդիպելը երիտասարդը ճակատագրական էր համարել, հաջորդ օրը դանակ էր վերցրել և ուղևորվել Արմավիր՝ միամիտ կնոջ հոգեպահուստ գումարը հափշտակելու…
Կնոջը երիտասարդն ասել էր, թե ցանկանում է նրա տունը մեկ անգամ էլ նայել՝ վերջնական որոշում կայացնելուց առաջ: Կինը բացսիրտ ու ոչինչ չկասկածելով՝ առևտուրը կիսատ թողել ու երիտասարդի հետ գնացել էր տուն:
«Գնորդին» սուրճ հյուրասիրելով՝ կինը նորից խոսել էր տան գույքի վաճառքից արդեն հավաքած փողի ու առաջիկա ուղևորության մասին: Իսկ երբ մի պահ շրջվել էր, երիտասարդը հարձակվել էր կնոջ վրա ու դանակի բազմաթիվ հարվածներ էր հասցրել:
Սպանությունից հետո Տ. Խ.-ն տակնուվրա էր արել տունը, բայց ակնկալած գումարն այդպես էլ չէր գտել: Զոհի դրամապանակում ընդամենը 7 հազար դրամ էր գտել: Հափշտակել էր դրամապանակն ու… մրգերով լի պայուսակը…
Երիտասարդը խաղամոլ էր, 135 հազար դրամ պարտք էր կուտակել: Եվ դեկտեմբերի 15-ին՝ պարտատիրոջ սահմանած վերջնաժամկետում, պարտքը փակելու «հույսով» էր մարդասպան դարձել, բայց զոհի տանն իրեն հարկավոր գումարը այդպես էլ չէր գտել: Հափշտակած 7 հազար դրամը ծախսել էր Երևան հասնելու և տարբեր շուկաներում գոյատևելու համար: Սպանությունից մոտ երկու ամիս անց նա բերման էր ենթարկվել…
Արմավիրի մարզի առաջին ատյանի դատարանը Տ. Խ.-ին մեղավոր էր ճանաչել շահադիտական դրդումներով սպանության և ավազակային հարձակման համար ու դատապարտել էր 14 տարի ազատազրկման:
Պատիժը կրելու ընթացքում՝ 2008 թվականի օգոստոսի 7-ի լույս 8-ի գիշերը, Տ. Խ.-ն մեկ այլ դատապարտյալի հետ նախնական համաձայնությամբ կալանավայրից փախուստի փորձ էր կատարել: Նրանք «Կոշ» ՔԿՀ բնակելի գոտուց արգելապատի վրայով անցել, մտել էին արտադրական գոտում գտնվող կիսաքանդ շինություն, հետո անցել էին քարաշեն արգելապատն ու հայտնվել էին հիմնական արգելագոտու տարածքում: Այնտեղ թաքնվել էին ջրի համար նախատեսված տարայի հետևի մասում, սակայն նկատվել էին պահակախմբի ու ժամապահի կողմից:
Տ. Խ.-ն բռնվել էր թաքստոցում, իսկ հանցընկերը փախել էր բնակելի գոտի և բռնվել էր այնտեղ…
Այս արարքի համար Տ. Խ.-ն դատապարտվել էր ևս 3 տարի ազատազրկման, դրան գումարվել էր նաև սպանության համար սահմանված պատժի չկրած մասից 9 տարի ազատազրկումը: Տ. Խ.-ն վերջին հաշվով դատապարտվել էր 11 տարի ազատազրկման: Պատժի կրման սկիզբը այդուհետ հաշվվել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 10-ից:
