Նժդեհ փողոցի 56ա-ում՝ նախկին նուրբ-բրդյա գործվածքների կոմբինատի (նախկին Կանվոլնի գործարան) հանրակացարանի շենքում բնակիչներն ապրում են հակահիգիենիկ, վթարային, անմխիթար պայմաններում՝ յուրաքանչյուրը 16 քառակուսի մետրի վրա փոքր և անմխիթար սենյակներում: Օգտվում են ընդհանուր զուգարաններից և բաղնիքներից: Ութ հարկանի շենքի ամեն հարկում տեղադրված են կանանց և տղամարդկանց համար զուգարաններ: Դեռ շենք չմտած՝ զուգարանի հոտը դիպչում է քթիդ՝ առաջացնելով սրտխառնոց և գլխապտույտ: Մաքրության և հիգիենայի մասին կարելի է լռել, կադրերն ավելի խոսուն են:
Շենքն արդեն 41 տարեկան է: 1972 թվականից այն շահագործման է հանձնվել: Կառուցվել է գործարանի աշխատակիցների համար կոնստրուկտիվ սխալներով: Դեռ այն ժամանակ շենքը հանձնել են շահագործման՝ քսան տարի պայմանով, որից հետո արդեն աշխատակիցները հերթագրված էին, և պետք է մեկ տարվա ընթացքում Դավիթաշենում իրենց համար կառուցվող շենքում բնակարան ստանային, մինչդեռ սկսվեց շարժումը, աշխատակիցները հազիվ կարողացան 16 քառ. մետրը սեփականաշնորհել:
«Դավիթաշենում էր կառուցվում շենքը, բոլորս արդեն գիտեինք՝ մեր բնակարանները որ հարկում էին լինելու, առաջին հարկը կար, շարժումը սկսվեց, և մի ակնթարթում շենքը, տարածքը վերացավ, միակ հնարավորությունն այն էր, որ սա սեփականաշնոհեինք, եթե ոչ, այստեղից էլ կվտարեն»,-պատմեց շենքի խնդիրներով պատկան մարմիններին բազմաթիվ նամակներ հասցեագրած, 30 տարի գործարանի աշխատակցուհի Ջուլիկ Օհանյանը, ով պատմեց, որ հանրակացարանում ամեն սենյակում Խորհրդային միության տարիներին երկու տեղանոց մահճակալներ են եղել գործարանի աշխատակիցների գիշերելու համար:
Վերջին դիմումը 2013-ին են ուղարկել քաղաքապետարան, քաղաքապետարանը գրել էր «Լիլիթ» համայնատիրությանը, որ իրականացնի շենքի հիմքերի հետազոտում, մինչդեռ համայնատիրությունից ստացել են պատասխան, որ հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ բնակիչները պատքեր ունեն, ժամանակին չեն կատարում սպասարկման վճարումներ:
Ավելին, նախկին թաղապետից ստացել են գրություն, որ շենքը շատ բարվոք վիճակում է, համապատասխանում է բոլոր չափանիշներին:
«Եթե այդպիսի չափանիշները մարդկային են, թող իրենք գան այստեղ մեկ ամիս ապրեն: Երկրաշարժի դեպքում այստեղ հազար բնակչի զոհ կունենանք: 100-ից ավելի երեխա կա, նոր աճող ընտանիքներ են, որոնք ապրում են 16 քառ վրա, այդ սենյակը և՛ զուգարան է, և՛ ճաշարան, և՛ հյուրասենակ… այդ բոլորը 16 քառ. վրա»,- ասաց նա՝ շարունակելով, որ այս բոլորը համաճարակի բուն է, և որ մարդն ապրում, մնում է այստեղ, մահանում՝ չհասկանալով՝ ինչ է նշանակում մարդավայել կյանք:
«Խալխի կեղտի վրա գնում եմ, ջուր եմ լցնում, որ կարողանամ ինձ մարդ զգալ, ձմեռը սառեց ամեն բան, լցվեց միջանցք. լոմերով ջարդում էին կեղտերը»,- պատմեց շենքի բնակիչներից Լիդա տատիկը, ապա հավելեց՝ խոլերայի բուն է:
Նա պատմեց, որ շատ վատ տարածքում են ապրում, մի կողմից գարշահոտությունը, որ չես կարողանում ոչ դրսում տաղավարին նստես, ոչ էլ միջանցքում:
Բնակիչները վստահ են, որ եթե շենքի հիմքերը ստուգեն, իրենց կտարհանեն, քանի որ շենքը չորրորդ կամ հինգերորդ կարգի վթարային է:
Բնակիչներից Նարինե Հակոբյանն էլ իր սենյակը ցույց տվեց, որտեղ առաստաղը քանդվել էր: Ինքը քնում է հենց ճաքի տակ, և ամեն օր վախով սպասում, որ առաստաղն ուր որ է փուլ կգա:
Ի դեպ, մի քանի տարի առաջ երեխաներից մեկը կռացել է տիկնիկը վերցնելու և հինգերորդ հարկից ցած է ընկել, մահացել, քանի որ շենքը չի ունեցել ճաղավանդակներ: Հիմա բնակիչներն իրենց միջոցով են սարքել երեխաների անվտանգության ապահովման համար:
Սա կյանք չի, որ ապրում ենք… ասում են բնակիչները:
