168.am-ը զրուցել է ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Վարդան Այվազյանի հետ:
– Մարտի մեկին Ազատության հրապարակում` ՀԱԿ հանրահավաքում, ըստ ԱԺ ՀԱԿ խմբակցության քարտուղար Արամ Մանուկյանի, 20-25 հազար քաղաքացի դժգոհում էր իշխանություններից: Այս հանգամանքը Ձեզ` որպես իշխող կուսակցության անդամի, չի՞ անհանգստացնում:
– Տեղեկացված չեմ, թե ինչքան մարդ է հավաքվել, լրատվության միջոցներով եմ հետևել: Մտահոգություն, անհանգստություն միշտ էլ կա` անկախ նրանից` մարդիկ հավաքվո՞ւմ են, թե՞ ոչ: Կան լուրջ հարցեր, պետության առաջ ծառացած են սոցիալ-տնտեսական խնդիրներ, ու այս առումով մտահոգություն կա: Գնում է բարեփոխումների գործընթաց հիմա, ու ես չեմ ուզում ասել, որ հիմա լավ է, կամ վատ է, բարվոք է, կամ չէ, բայց այն, որ մենք մտահոգված ենք, տեսանելի է:
– Բացի քաղաքացիներից, ոչ իշխանական խորհրդարանական ուժերը` ՀԱԿ, ՀՅԴ, ԲՀԿ, «Ժառանգություն», ևս դժգոհ են ձեր աշխատանքից, համախմբման գործընթաց են սկսել` իշխանությունների դեմ են միավորվում: Այս մասին ի՞նչ կասեք:
– Նրանց ֆունկցիան դա է, ընդդիմության ֆունկցիան դրա մեջ է կայանում: Մի մոռացեք, որ ուժեղ ընդդիմությունն ուժեղ իշխանության նախանշանն է, որքան ուժեղ է ընդդիմությունը, այնքան ուժեղ է իշխանությունը: Այդ կոչերի մեջ որևէ նոր բան չեմ տեսնում, իսկ թե որքանո՞վ է հնարավոր այդ համախմբումը, ես չէ, որ պետք է մեկնաբանեմ: Ծրագրի իրականացման համար ցանկացած ընդդիմություն քաղաքային իշխանություն է ուզում, իշխանության խնդիրն էլ այն է, որ պահի իր իշխանությունը: Նոր չի, որ մեր դեմ են համախմբվել, միշտ էլ եղել է դա, բա ընդդիմություն են, ընդդիմախոս են. ընդդիմությունն այն չէ, որ քիչ հայրենասեր է, քիչ հայ է, պարզապես իրականացման ծրագրերի հետ կապված` ընդդիմախոս է, ունի այլ մոտեցումներ: Իսկ եթե իշխանությունն ինքը զիջում է իր տեղը, ուրեմն իշխանություն չի: Կարող ես համագործակցել ընդդիմության հետ, խոսել, եթե ունի ծրագիր, կարող ես քննարկել, բայց ոչ` զիջել: Հիմա եթե մի լրագրող գա, քեզ ասի` դուրս արի, ես պետք է քո տեղն աշխատեմ, դու դուրս կգա՞ս, կզիջե՞ս, հո բարի կամեցողությունների տրակտատ չի՞, որ մեկն ու մեկն ասի` սենց եմ ուզում, ու լինի, ես էլ եմ շատ բան ուզում: Այ, ասում եք` 30 հազար մարդ է հավաքվել, մտահոգիչ չէ՞, մտահոգիչ է, բա ի՞նչ է, թեկուզ 5 հազար էլ լիներ` մտահոգիչ կլիներ, ուրեմն կան խնդիրներ, որոնք պետք է լուծել:
– Մարտիմեկյան հանրահավաքում ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր–Պետրոսյանը, խոսելով ԲՀԿ առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի մասին, հռետորական հարց հնչեցրեց, թե ինչո՞վ է պակաս Ծառուկյանը Իվանիշվիլիից: Ըստ Ձեզ` ինչո՞վ է պակաս:
– Դա պետք է Գագիկ Ծառուկյանին հարցնեք, ես ուղիղ համեմատականներ չեմ կարողանում անցկացնել:
– Ձեր կուսակից Գալուստ Սահակյանն, օրինակ, մեզ հետ զրույցում ասել էր, թե Ծառուկյանն ավելի է:
– Ախր, նենց համեմատական է… Ինձ համար Ծառուկյանն այնքանով է ավել, որ հայ է, էն մեկը` ոչ հայ: Չես կարող` հայկական իրականությունը տեղադրես այլ ֆորմատի վրա, ասես` ավել է կամ պակաս է Ռենատ եսիմինչից, կամ էն մյուսից: Երևի տենց բան ասեց (նկատի ունի Լևոն Տեր-Պետրոսյանին.- Տ.Մ.), որովհետև Վրաստանում իշխանափոխությունը եղել է Իվանիշվիիլու միջոցով, ով համարվում է մեծահարուստ, հաջողակ բիզնեսմեն, իր բիզնեսի հնարավորություններն էլ օգտագործել է այդ նպատակին հասնելու համար:
– Այսինքն, առաջին նախագահն ուզում էր ասել, որ Գ. Ծառուկյանն էլ, լինելով գործարար, կարող է վարչապե՞տ դառնալ:
– Չէ, չէ… Չգիտեմ, դե հիմա, ո՞նց կարելի է համեմատել, դուք երևի պետք է Լևոն Տեր-Պետրոսյանից հարցնեք, ինչո՞ւմ է նրա համեմատականի էությունը, կարող է` ֆինանսական միջոցների մեջ է, կամ եսիմ, հազար ու մի բան կա, ինչի՞ է ձեզ թվում, որ ես պետք է իմանամ` ինչով է ավել կամ պակաս:
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ 168.am-ում
