Ռուսաստանում «Հասարակական կարծիք» կենտրոնի իրականացրած սոցհարցումների մասնակիցների 31 տոկոսը պատասխանել է, որ երկրում տնտեսական ճգնաժամ է, իսկ ևս 31 տոկոսն էլ պատասխանել է, որ երկիրը գնում է դեպի տնտեսական ճգնաժամ: Ռուսաստանում տնտեսության վիճակն իսկապես լավ չէ, ինչի մասին են վկայում ռուբլու կտրուկ անկումները: Կան տնտեսական ճգնաժամի այլ ցուցիչներ, որոնք վկայում են, որ այդ երկիրը գնում է ոչ բարգավաճման ուղղությամբ: Միևնույն ժամանակ, համաշխարհային տնտեսության մեջ տեղի են ունենում միտումներ, որոնք հուշում են Ռուսաստանի համար նոր մարտահրավերների մասին, մասնավորապես նավթի և գազի ոլորտում, որտեղ հեռանկարում Ռուսաստանը կարող է էապես կորցնել դիրքերը: Իսկ նավթն ու գազը այդ երկրի տնտեսության միակ շարժիչն են:
Այս ամենն ուղղակիորեն կապված է Հայաստանի հետ: Առավել քան մեծանում է այդ կապվածությունը Մաքսային միությանն անդամակցելու մասին որոշումից հետո: Այսինքն՝ Հայաստանը ըստ էության լծվում է տնտեսապես խորտակվող նավին, այն դեպքում, երբ պահանջվում էր լիովին հակառակ տրամաբանությամբ գործողություն: Տնտեսական վիճակը բարվոք չէ աշխարհում ընդհանրապես, սակայն, Միացյալ Նահանգներում ռեցեսիան հաղթահարվել է արդեն տևական ժամանակ, Եվրոպայում արդեն նկատվում են կայունացման թույլ, բայց շոշափելի միտումներ: Բացի դրանից՝ տվյալ տնտեսական տարածություններում, այսպես ասած, բազային վիճակը եղել է այնպիսին, որ ճգնաժամային միտումներն անհամեմատելի տանելի են Ռուսաստանում առկա վիճակի համեմատ: Ահա այս իրողության պայմաններում Հայաստանը կցվում է խորտակվող նավին:
Հայաստանի տնտեսության համար ահռելի դեր ունեն ռուսաստանյան տրանսֆերտները, որ ուղարկում են արտագնա աշխատանքի մեկնած հայաստանցիները: Ռուսաստանի տնտեսական վիճակը, ռուբլու անկումը արդեն իսկ հարվածել են այդ մարդկանց: Սա արդեն իսկ մեծ կախվածություն է Ռուսաստանից: Բայց, դիվերսիֆիկացիայի փոխարեն, Հայաստանը մեծացնում է կախվածությունը մաքսային ընդհանուր տարածությամբ, ինչը առաջ է բերում նոր մարտահրավերներ: Այս ամենն անխուսափելիորեն անդրադառնալու են Հայաստանի տնտեսության վրա, որը, 2009 թվականի 14 տոկոս անկումից հետո արձանագրած աճերով հանդերձ, առ այսօր չի հասել նախաանկումային մակարդակին: Եվ ամենայն հավանականությամբ չի էլ հասնի, քանի որ ռուսական ճգնաժամամետ միտումներն ուղղակիորեն արտացոլվելու են նաև Հայաստանում: Այսինքն՝ եթե 2013 թվականին 7 տոկոս նախատեսված կամ ակնկալվող աճի փոխարեն եղել է ընդամենը երեքուկես տոկոս, ապա 2014 թվականին այդ ցուցանիշը կրկնելն իսկ կհամարվի լավագույն արդյունք: Եվ այս ամենով հանդերձ, Հայաստանում դեռևս կան մարդիկ, որոնք փորձում են հասարակությանը համոզել, որ Մաքսային միությունը տնտեսական օգուտներ է բերելու Հայաստանին: Ընդ որում՝ փորձում են դա անել առանց ամաչելու, առանց անհարմար զգալու: Մենք հասկանում ենք, որ սուտը հայաստանյան իշխանական բոմոնդի համար դարձել է սովորական առօրյա, բայց այդ բոմոնդն էլ պետք է որ հասկանա՝ ինչքան մեծանում է սուտը, այնքան շատ ավելի մեծ է լինելու պատասխանատվությունը այդ ստի համար, որովհետև այդ սուտն արդեն ոչ թե երկրի ճակատագրի հետ է խաղում,- արդեն խաղացել վերջացրել է,- այլ խաղում է արդեն ժամանակի նյարդերի հետ: Գուցե հասարակությունը ներում է շատ բաներ, բայց ժամանակը այդքան ներողամիտ չէ:
