Կառավարության ծրագրի քննարկմանը վարչապետի եզրափակիչ ելույթը փաստացի ստացվեց կոշտ հակադարձում «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցությանը, քննարկման ընթացքում խմբակցության պատգամավորների հնչեցրած ընդդիմախոսությանը: Ծրագրի քննարկման և ընդդիմախոսության, ընդդիմախոսությանը հակադարձումների բովանդակային որակի հարցը մենք դիտարկել ենք ավելի վաղ, թերևս կլինեն այլ առիթներ: Սրանից դուրս, սակայն, խորհրդարանում ուրվագծվեց՝ ինչի մասին էլ դիտարկել ենք ավելի վաղ, և վարչապետի եզրափակիչ ելույթով փաստացի ամրագրվեց առաջիկա ներքաղաքական զարգացումների, խորհրդանշական աշխատանքի և քաղաքական ուղեգծի որոշակի հուն և ուժերի հարաբերակցություն, որտեղ բավականին կոշտ հռետորաբանությամբ հիմնական դիմակայության գծում դիրքավորվեցին «Իմ քայլը» խմբակցությունն ու «Լուսավոր Հայաստանը»:
Կառավարության ծրագրի քննարկումը ծավալվեց այդ շրջանակում և ստացվեց մի իրավիճակ, երբ երրորդ՝ ԲՀԿ խմբակցությունը որոշակիորեն հայտնվեց այս դիմակայության լուսանցքում: Այս դասավորությունն ինքնին հետաքրքիր է ընդհանրապես արտահերթ ընտրությունից հետո, կամ դրան նախորդող ժամանակահատվածից սկսած «դիսկուրսում»՝ կապված հեղափոխական իրավիճակից քաղաքական մրցակցության տրանսֆորմացիայի խնդրի, այդ համատեքստում էլ Հայաստանում նոր իշխանությանը հակակշռող ընդդիմության ձևավորման հետ:
Այդ իմաստով, կառավարության ծրագրի քննարկումը գործնականում իր հակառակ կողմում ունեցավ այդ գիծը, այդ զարգացումը և դրան էլ ավելի մեծ թափ հաղորդեց վարչապետն իր եզրափակիչ ելույթում: Իսկ այստեղ շարժառիթները թելադրվում են նաև արտախորհրդարանական իրականությամբ, որովհետև խորհրդարանում օպտիմալ քաղաքական մրցակցության ձևաչափ չգտնվելու պարագայում այդ ձևաչափերը կպարտադրվեն՝ բնականորեն, արդեն արտախորհրդարանական ձևաչափերում, որտեղ դրանք ձևավորելու և առաջ մղելու շահառուների շրջանակը բավական հայտնի է: Այստեղ Գերագույն գլխավոր հրամանատարը կամ առնվազն գերակա գլխավոր հրամանատարը երկրորդ նախագահն է՝ իր քաղաքական չթաքցվող հավակնություններով և ձևավորվող լայն և բազմազան ճակատով: Միաժամանակ արտախորհրդարանական դաշտում շարունակում է բաց մնալ «Սասնա ծռեր» կուսակցության դիրքավորման հարցը, զուգահեռ ՊՊԾ գնդի գրավման դատական պրոցեսին, որը իր բնույթով բավականին փակուղային է ներքաղաքական ազդեցության իմաստով: Հատկանշական է, որ արտախորհրդարանական դաշտի հենց այդ լայն ճակատով դեռևս խորհրդարանի ընտրությունից առաջ անցնում էր հայտնի գիծը խորհրդարանի՝ դեռևս չձևավորված խորհրդարանի ժամանակավոր լինելու մասին, ինչը տարբեր կերպ շարունակվում է մինչ այսօր: Խորհրդարանն ի վիճակի՞ է քաղաքական գործընթացի և բովանդակության տեսանկյունից հակազդել արտախորհրդարանական դաշտում ձևավորվող այդ ճնշմանը: Կառավարության գործունեության ծրագրի քաղաքական տողատակում, անկասկած, հենց այդ խնդիրն է, որ իր մասնակի լուծումը ստացավ, թեև, անկասկած, այդ հանգամանքն ունի որակական և բովանդակային բյուրեղացման լուրջ անհրաժեշտություն:
