Արտաշատ քաղաքի Օգոստոսյան 23 փողոցում տեղակայված «Արտաշատ» հյուրանոց-հանրակացարանը վթարային է, ուր որ է կփլվի. աստիճանները կիսախարխուլ են, պատերը՝ քանդված, ջուր, գազ, լոգարան էլ շենքում բացակայում են:
Շենքը վաղուց սեփականատեր ունի: Ըստ տեղում շրջանառվող լուրերի՝ այն պատկանում է ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանին, ով բնակիչներին ժամանակ է տվել մինչև գարուն: Արտաշատի քաղաքապետարանը բնակիչներին առաջարկել է մանկապարտեզի տարածքում սենյակներ առանձնացնել, սարքել և տեղավորվել, սակայն բնակիչներն այդ սենյակներն առանձնացնելու հնարավորություն չունեն: Ասում են՝ երբ կգան շենքը պայթեցնելու, թող մեզ էլ հետը պայթեցնեն, այլապես «բոմժ» ենք դառնալու:
85-ամյա Մարուսյա Ստեփանյանը երբեք չի ամուսնացել, ընտանիք չունի, իսկ քույրն ու եղբայրը ժամանակ առ ժամանակ Վայքից ու Երևանից գալիս են նրան տեսակցելու: Ապրում է թոշակով և նպաստով: Արդեն տասնինը տարի է՝ ապրում է հյուրանոցի խարխլված ու գորշ սենյակում, որտեղ ոչ լոգարան կա, ոչ էլ ջուր: Մեր այցելության ժամանակ հանեց գլխարկը, հարդարեց մազերը ու հավելեց, որ վերջին անգամ ամռանն է լողացել, քանի որ ջուր չկա, լողանալու հնարավորություն` նույնպես: «Ամռանն եմ լողացել վերջին անգամ, ջուրը դրել եմ արևին բերել եմ լողացել, ոչ աման մեկը նայի ձեռքերիս տակը, ուսերիս… փտած են, երեկ շորը թրջեցի սառը ջրով մաքրեցի…»,- ասաց նա:
Չնայած քայլել չի կարողանում, բայց մի կերպ գնում է ցայտաղբյուրից շշերով ջուր բերում, որ ծարավը հագեցնի: Նպաստն ու թոշակն էլ ուշացրել են երկու ամսով, ինչի արդյունքում տատիկը խանութից պարտքեր է արել, սպասում է տան, որ պարտքերը մարի: Հարցին` ինչպե՞ս ապրեցիք այս երկու ցուրտ ամիսներին, Մարուսյա տատիկը ասաց. «Ապրեցի էլի, չլիներ տենց ապրելը: Այնպես եմ ապրում, որ շունն էլ չի ապրի», այնուհետև հավելեց, որ 8000 դրամ ծախսած էլեկտրաէներգիայի գումարն է մուծել դեկտեմբեր ամսին. «Այնքան ցուրտ էր, որ մեռա գնացի»:
Երեխաներ չունի, ընտանիք՝ նույնպես: Երիտասարդ տարիներին միաժամանակ մեկ օրում չորս տեղ է աշխատել: «Մեղվի պես աշխատել եմ չորս տեղ, օղակավար եմ եղել, կով եմ կթել, ոչխար եմ կթել, շատ եմ աշխատել, մեդալ ստացել 75-ին սոցմրցույթի հաղթող եմ ճանաչվել, ես տուն մնալը չեմ իմացել ինչ բան ա…»,-ասաց տատիկը՝ մատնացույց անելով պատից կախված մեդալը:
Ամանորը Մարուսյա տատիկն անցկացրել է մենակ, ինչ կարողացել է, այն էլ դրել է սեղանին, համեստորեն լռեց, թե ինչ է ունեցել: Մսի համն էլ մոռացել է. «Միսն ինչ է, չենք ուտում, հավ էլի մեկ-մեկ»:
Նրա խոսքով՝ կյանքն իմաստ կունենար, եթե լավ ապրեր, բայց էս դեպքում կյանքը ոչ մի բանի պետք չէ: «Եղել է, որ առանց լույս էլ եմ մնացել, ստիպված մտել եմ անկողին»,- ասաց տատը:
Իսկ հարցին՝ ինչո՞ւ չի ամուսնացել, Մարուսյա տատը զարմացած ասաց՝ բա աշխատանքը ո՞վ աներ:
Նա խոստովանեց, որ իր կյանքում որևէ տղամարդ չի եղել, հիմա ձեռքերով գլխին է տալիս, թե ինչ սխալ քայլ է արել չամուսնանալով: «Ինչքան էլ մեծ լինեն, պետք է ամուսնանան, որ իմանան կյանքը ինչ է, ինչքան էլ մեծ լինեմ, կուզեմ ամուսնանալ: Ջահել ժամանակ ուզողներ ունեի, բայց այս գիտակցությունը չունեի, կոլխոզի աշխատանքը ինչպե՞ս թողնեի գնայի ամուսնանայի»,- ասաց նա՝ անկեղծանալով, որ երբ մեծացավ և արդեն ամուսնանալու ժամանակ ուներ, թեկնածուներ չհայտնվեցին, թեև մեկին սիրել է, բայց եղբայրն ու մայրը առարկել են՝ ասելով, թե «պլանքյաշ ա»:
«Իմ կյանքը մե վեպ ա, մեր Սովետական Հայաստանն է, նստի ես ասեմ, դու գրի»… Ամուսնանալու հույսն էլ դեռ չի կորցրել, ասում է. «Իսկական վախտն ա»…
